Ég man eftir vetri þegar ég bjó í Landeyjunum. Ég var bara stelpa, kannski sjö, átta ára gömul og alltaf í stígvélum því ég bjó á sveitabæ. Og aldrei í gallabuxum því það var svo óþægilegt að vera á hestbaki í Levi´s. Ég átti tvo hesta, Blesa og Blesu. Eða, við áttum eiginlega öll Blesu saman því hún var best. Blesi var ágætur og hann fékk ég að hafa út af fyrir mig. Það var sérstaklega gott að hleypa honum á stökk því hann var feitur og mjög mjúkur á stökki og fannst gaman að fara í zikk zakk og mér fannst gaman að láta hann fara í zikk zakk. Hann henti mér af baki ef ég gaf honum ekki brauð eða gras áður en ég fór á bak honum. Þá beið hann þangað til ég hleypti honum á stökk, snarstoppaði og horfði rólegur á mig hendast í loftköstum niður í túnið. Svo tók hann nokkur yfirveguð skref í burtu og beit gras. Þá öskraði ég "bikkja", aðeins sjö átta ára gömul, í stígvélum og sólgulum bómullakjól. Mamma fylgdist með okkur úr stofuglugganum og heyrði skammirnar í mér sem bárust alla leið frá túninu inn í húsið.
Ég man sérstaklega eftir þessum vetri, meira en öðrum vetrum í Landeyjunum því norðurljósin stóðu í stríði á himninum. Ég sat á tröppunum úti í frostinu og horfði dáleidd út í myrkrið, á fjólublá og græn og bleik ljós sem hentust um á himninum. Mamma kom og sagði mér að koma inn. "Ekki strax". Ég bara hreinlega gat það ekki, ég varð að horfa. Síðan þá hef ég beðið eftir þessum norðurljósum. Ég hef það einhvern veginn á tilfinningunni að þau komi í vetur.