Verbinding zoeken: film
Natuur en film? Ik vindt het zelf altijd een flauw aftreksel van de werkelijkheid. Goed je krijgt een iets beter beeld van wat gaande is, close-up. Maar ik ga er liever erop uit.
's Winters: donker, koud. Dan wil ik wel. Vooral documentaires: specifiek iets belichten.
Maar misschien dat ik er alleen in sta. Want ik zie om me heen dat er wel mensen warm voor lopen. Armchair genietend van natuur. Terwijl bij mij het vooral beleven en verwonderen is.
Maar er zijn uitzonderingen. Ik heb zelf enige tijd in Nepal gewoond. En er een klein fascinatie voor die predator van haar sneeuwgebieden aan overgehouden: de sneeuwluipaard. Zicht hebben op, het is een erg schuw dier. Maar overal in Nepal heb je zicht op de Himalaya en weet je, het zit daar.
Dus toen Frans cineast Vincent Munier een documentaire over een zoektocht naar de sneeuwluipaard bracht, moest ik die toch zien. Velvet Queen genaamd. Prachtige beelden. Van een habitat die ik vaak zag, maar (te) weinig meemaakte. Maar ook over hoe je geduld moet hebben, wil je de ultieme beloning ontvangen. Want een sneeuwluipaard mogen filmen is een voorrecht.
Maar we zijn nu vier jaar verder. En Ms. Munier heeft een nieuw film in de aanbieding: Le Chant des forêts. Natuur nabij, maar toch niet alledaags. Eigenlijk biografisch. Hoe twee generaties geduldenaars de nieuwste telg meenemen in hun wereld. Veranderend (verarmend bedoelen ze), bewonderend, verwonderend, genieten en vooral het niet-haasten. In een wereld van TGV's is hun stilzitten en obseveren een verademing.
Delen dan? Ik ben bestuurder bij een lokale groep natuur liefhebbers. Zitten zij hier op te wachten? Maar ook niet geschoten is altijd mis. We gaan ervoor. In 2 weken alles in elkaar draaien. Hopen op respons. En die was er. Een half gevuld zaal. Met liefhebbers. Geestverwanten. Hoopvollers. Want het moet beter gaan met ons natuur.
Ontroering ook. Positief zijn. Genieten.
En verbinding zoeken.
Een kort film festivalletje. Een natuur pub quiz?
