#leestip

[bartwatching]

Gestart met “De ware vrijheid: De levens van Johan en Cornelis de Witt” van Luc Panhuysen. De ware vrijheid’ vertelt op basis van deels nog nooit gebruikt bronnenmateriaal het verhaal van Johan de Witt (1625-1672) en zijn broer Cornelis (1623-1672). Zij zijn van grote betekenis geweest voor de Nederlandse Republiek. Bijna twintig jaar lang stond Johan de Witt aan het roer van de Republiek. Zijn broer Cornelis zette met de spectaculaire overwinning op de Engelsen een van de meest gedurfde maritieme operaties uit de vaderlandse geschiedenis op zijn naam. De broers hadden het gevoel in een bijzondere tijd te leven. Johan en Cornelis werden de belichaming van een land dat werd bestuurd door burgers en dat zich volledig toelegde op het voeren van handel en het vergaren van welvaart. Samen groeiden zij uit tot de leidsmannen van de ‘Ware Vrijheid’: een staat die vrij moest zijn van de grillen van de prinsen van Oranje...

[bartwatching]

Gestart met “De heks van Limbricht” geschreven door @susansmitinstagram. Limbricht, nabij Sittard, eind zeventiende eeuw. Haar leven lang is Entgen Luijten gewend haar eigen weg te gaan, in familiekwesties, in zaken en in de liefde. Ze wordt daarin gesteund door een grote kennis van de natuur, die ze ook regelmatig aanwendt om haar dorpsgenoten te helpen. Maar dan wordt ze vanwege een paar ongelukkige voorvallen beschuldigd van hekserij. De kasteelheer is gebrand op een bekentenis, waarvoor hij gebruikmaakt van alle middelen die de inquisitie hem ter beschikking stelt. Maar wat als Entgen tegen alle verwachtingen in standhoudt? De heks van Limbricht is een op feiten gebaseerde roman over de moed, eigenzinnigheid en het politieke bewustzijn van een ongetemde vrouw. Haar proces in 1674, waarvan alle stukken bewaard zijn gebleven, verloopt anders dan iedereen had kunnen voorspellen. #leestip #susansmit #historischeroman #limbricht #sittard #heksen #hekserij #heksenvervolging https://www.instagram.com/p/CRzeLZXNn0IpRJ0TGwGZWS6WC7vdZpVK0m1_uM0/?utm_medium=tumblr

[bartwatching]

uitgelezen: Willem die Madoc maakte van Nico Dros. Een historische roman die je meesleurt naar de late twaalfde en vroege dertiende eeuw, waar religie, macht, geweld en vrijdenken voortdurend met elkaar botsen.

Na een storm in 1196 halen vissers een kleuter uit de branding. Het blijkt de enige overlevende van een schipbreuk. De jongen groeit op in een klooster nabij Brugge, maar kiest uiteindelijk voor de vrijheid en gaat op zoek naar zijn afkomst. Onder de naam Madoc leeft hij als ridder, avonturier, minnaar, schrijver en vrijdenker. Hij trekt door een middeleeuwse wereld vol oorlogen, intriges, geloofsfanatisme en ketterjagers, terwijl hij langzaam uitgroeit tot de man die mogelijk achter Van den Vos Reynaerde schuilgaat.

Dros weet die wereld indrukwekkend tot leven te brengen. Monniken, ridders, herbergen en slagvelden voelen nergens decoratief of stoffig aan. Integendeel: de roman bruist van leven, humor en avontuur. Zijn taalgebruik is daarbij misschien wel het mooiste van alles. Woorden als zwalpen, kneteren, arglistig en balsturig vliegen je om de oren, maar nooit geforceerd. Het geeft het boek juist kleur en ritme.

Tegelijkertijd is het veel meer dan alleen een avonturenroman. Tussen de duels, liefdes en achtervolgingen door stelt Dros vragen over religie, macht, literatuur en vrijheid van denken. Willem/Madoc is geen onfeilbare held, maar iemand met twijfels, angsten en beperkingen. Juist daardoor leef je voortdurend met hem mee.

Slim is ook de raamvertelling waarin een hedendaagse mediëvist een oud handschrift ontdekt en probeert te achterhalen wie Willem werkelijk was. Daardoor speelt Dros een mooi literair spel met geschiedenis en fictie. Het maakt Willem die Madoc maakte tegelijk bloedstollend, intellectueel uitdagend en verrassend toegankelijk. Een roman waarin de Middeleeuwen niet alleen zichtbaar worden, maar bijna tastbaar.

[bartwatching]

Vandaag de Loire verlaten. Het werd dan ook tijd om ‘Het spookslot aan de Loire’ van Havank uit te lezen. Hoofdinspecteur Bruno Silvère verheugt zich op een Kerst in Parijs met zijn oude vriend Hans Uyttenbogaert en zijn gezin, maar al snel wordt zijn hulp ingeroepen bij een moord met occulte ondertonen op een oud Frans kasteel. Silvère, Uyttenbogaert en Charles C.M. Carlier, alias de Schaduw, worden op het kasteel geconfronteerd met een dader die nergens voor terugdeinst, en hebben niet alleen met stoffelijke tegenstanders te maken. Een verhaal in de stijl van Edgar Allen Poe en Arthur Conan Doyle

[bartwatching]

Je bent op fietsvakantie in Frankrijk of je bent het niet. Daarom was De laatste Tour van Inge Duine voor mij uitgelezen vakantielectuur. Deze sportthriller draait om doping, matchfixing en de schimmige achterkant van het wielrennen.

Het verhaal speelt zich af in 1997, vlak voor de start van de Tour de France. De fictieve wielrenner John Ryder, kopman van de Belgica-ploeg, geldt als topfavoriet voor de eindzege. Maar nog voor de Tour goed en wel begonnen is, wordt hij dood aangetroffen in zijn hotelkamer. Zelfmoord, moord of toch een gevolg van dopinggebruik? Aan de norse Franse rechercheur Pierre Thilliez de taak om de waarheid te achterhalen.

Al snel blijkt dat Ryder doping in zijn bloed had, maar daarmee is de zaak allesbehalve opgelost. Ondertussen probeert de Amerikaanse journaliste Patricia Wale, samen met haar Britse collega Stephen Dunham, de onderste steen boven te krijgen. Patricia ziet hierin bovendien haar kans om haar droomjob bij L’Équipe waar te maken. Tegelijkertijd volgt het verhaal ook Maarten Bergerink, meesterknecht van Ryder, die niet alleen op de fiets maar ook mentaal worstelt met een geheim dat het hele peloton kan doen ontploffen.

Wanneer vervolgens ook de drager van de gele trui tijdens een bergrit in een ravijn stort, nemen de twijfels alleen maar toe. Toeval of opzet? En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er geknoeid met de remmen van Patricia Wale. Zij raakt zwaargewond, terwijl Stephen Dunham het niet overleeft.

De whodunnit-vraag blijft gedurende het grootste deel van het boek overeind en zorgt voortdurend voor spanning. Als wielerliefhebber vond ik het extra leuk dat het verhaal nauw aansluit bij het parcours van de Tour van 1997. Dat maakt het boek niet alleen spannend, maar ook erg sfeervol voor wie iets met wielrennen heeft.

[bartwatching]

Je bent op fietsvakantie of je bent het niet. Dus natuurlijk ging De proloog van Bert Wagendorp mee in de fietstas. Een boek dat je meteen het peloton in trekt: de spanning, de nervositeit, het afzien. De topfavoriet voor de proloog van de Tour krijgt geen oog dicht. Gedachten razen door zijn hoofd, de angst grijpt hem naar de keel. Naast hem ligt Van Sprundel, de onverstoorbare Brabantse meesterknecht.

In De proloog laat Wagendorp zien wat wielrennen echt is: prachtig, heroïsch en tegelijkertijd meedogenloos. Een verhaal vol historische wielerfeiten en liefde voor de koers. Misschien wel de mooiste sport die er bestaat — en zeker ook de hardste. #leestip #wielrennen #tourdefrance #proloog

[bartwatching]

Uitgelezen ‘De jonge jaren van Blueberry’ (21 delen) van Michel Blanc-Dumont en Colin Wilson, geschreven door Jean-Michel Charlier en François Corteggiani, vertelt het verhaal van Mike Steve Donovan, de zoon van een rijke plantagehouder in het zuiden van de Verenigde Staten. Donovan oogt als een keurige dandy, maar schijn bedriegt: hij kan uitstekend schieten en vechten. In zijn jonge jaren is hij een overtuigd aanhanger van het zuiden en jaagt hij voor zijn vader op gevluchte slaven.

Donovan is verliefd op Harriet, de dochter van een naburige plantagehouder. Hun toekomst samen lijkt vast te liggen, totdat Harriets vader wordt vermoord. Donovan wordt van de moord verdacht en moet hals over kop vluchten. In het noorden sluit hij zich aan bij het leger van de Unie. Wanneer hij naar zijn naam wordt gevraagd, valt zijn oog op een struik met bosbessen: zo ontstaat de naam Blueberry.

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog vecht Blueberry tussen 1861 en 1865 aan de zijde van de Noordelijken. Regelmatig wordt hij ingezet voor gevaarlijke missies die steeds ingewikkelder blijken dan verwacht. Dankzij zijn moed, slimheid en een flinke dosis geluk weet hij zich echter telkens uit de benarde situaties te redden. Daardoor blijkt Blueberry steeds weer de juiste man op de juiste plaats.

[bartwatching]

Dit weekend uitgelezen: ‘Dood in de sneeuw’ van Ross Greenwood. Het verhaal begint met een gruwelijke gebeurtenis: een heel gezin wordt doodgeschoten in de sneeuw. Slechts één kind overleeft de aanslag.

Drie jaar later lijkt dat kind wraak te nemen en ontstaat de legende van de zogenoemde sneeuwmoordenaar. Daarna blijft het jarenlang stil rondom de zaak.

Maar vijftig jaar later lijkt de drang om opnieuw te doden terug te keren. Terwijl de moorden zich opstapelen, staat het rechercheteam vrijwel met lege handen. Er zijn nauwelijks aanknopingspunten en één patroon lijkt duidelijk: elke keer wanneer het sneeuwt, valt er een nieuw slachtoffer.

Inspecteur Barton en zijn team proberen wanhopig de puzzelstukjes in elkaar te leggen. Het wordt een race tegen de klok — en tegen het weer. Ondertussen blijkt dat de moordenaar zich misschien wel dichterbij bevindt dan iedereen denkt.

Een spannende thriller met een verrassende wending, die zelfs doorgewinterde thrillerlezers op het verkeerde been kan zetten.