Moondrop No. 15 | Lalaine Madriaga
Probinsya | Isang Personal na Sanaysay
Sa lugar na pinagmulan ng aming pamilya. Capul, Northern Samar. Isa sa mga bumuo ng pagkabata ko ay ang mga kwento nila mama at papa tungkol sa aming probinsya, kung gaano kasaya, kasimple, at kapayak ang buhay doon. mga kwento nila kung paano sila nabubuhay nang wala masyadong ginagastos dahil nga naman ay tila ba parang libre ang mga pagkain sa paligid, nandyan ang tanim ng gulay, mga puno na punong-puno ng mga bunga at ang dagat na hitik na hitik sa mga isda. Mga kwento din kung gaano kasaya dahil wari bang araw araw ang piyesta dahil sa mga baryo-baryong salo-salo, at sayawan. At syempre isa sa mga hindi ko makalilimutang binanggit nila ay tungkol sa dagat na walang bayad ang paligo at kay linaw ng tubig at saka kung gaano ka-sariwa ang simoy ng hangin.
Bilang isang batang lumaki sa siyudad na nabubuhay sa mga pagkaing “instant“ at polusyon sa hangin dulot ng mga sasakyan at pati na rin ang polusyon sa tubig. Tanda ko pa noon, isang beses sinabi ko kay mama na gusto kong manirahan kami doon para maranasan ko naman ang dagat, kasabay nito ay inilabas niya ang family album namin at hinanap ang picture ko noong bata pa ako na tuwang tuwa na naliligo sa dagat. Sabi nya dati madalas naman daw kami umuwi ng probinsya dahil nga kami ay maliliit pa at walang bayad sa transportasyon at wala ding iniintinding pagpasok sa eskwela. sinundan pa niya ng mga kwento na tuwang tuwa daw ang mga tao dun kapag nakakakita ng mga taga maynila, ine-enganyo sa kani-kanilang bahay at tinuturing na mahahalagang panauhin tila ka raw ay balik-bayan. nakangiti ako habang nakikinig ngunit sa loob loob ko ay may pagkalungkot dahil alam kong hindi naman kami makakapunta doon dahil sa tuwing sasabihin nila mama at papa na uuwi kami ng probinsya ay hindi naman natutuloy hanggang sa nagsawa na kaming magkakapatid at sa tuwing magsasabi sila na kami ay uuwi ay di na kami nasasabik dahil alam naman namin na ito'y hindi naman matutuloy. Pero di pa din kami nagsasawang umasa.
Malapit na nanaman ang bakasyon kaya't nag baka sakali ulit kaming magkakapatid at nagtanong kung pwede bang umuwi nalang kami sa probinsya sa bakasyon sumagot naman ng sila mama't papa ng oo ngunit di kami nakuntento kaya araw araw namin silang tinatanong hanggat sa sinabi ni papa na umuwi daw kami kung gusto namin tutal malapit na din daw naman ang piyesta sa lugar namin pero di sya makakasama dahil may trabaho sya, agad naman kaming sumagot ng opo at hindi maitago ang kasiyahan.
Isa sa mga inasahan ko ay magiiba ang bakasyon na ito dahil hindi ito yung bakasyon na nasa bahay lang at walang ginagawa. Sa wakas may maikukwento na din ako kapag natapos na ang bakasyon
Biyahe pa lang ay masaya na ako, sa wakas makakapunta na ako ng probinsya makikita at mararanasan ko na ang mga ikinu-kwento lamang sa akin. mahaba-habang biyahe ang naganap halos 12 oras sa bus at 1 oras naman sa bangka.
Pagdating na pagdating doon ay nilapag lang namin saglit ang mga bagahe sa bahay na tutuluyan namin at dumiretso na sa dagat at lumusong. Sino ba namang di maakit sa linaw ng tubig-dagat at idagdag pa dyan na halos sampung hakbang lang ang layo mula sa bahay ang dagat. Ang unang araw namin ay nakakapagod pero masaya. Kinabukasan araw na ng piyesta. Isa sa mga pinakagusto ko ay itong piyesta dahil sa lugar namin doon sa siyudad ay walang mga piyesta hindi tulad dito sa probinsya. Masayang makita na nagkakaisa ang mga tao lalo na nung prosisyon nung umaga. Malaking salo-salo ang naganap, kada bahay ay may kanya kanyang handa at sariling lechon. pagkatapos kumain sa bahay inaya ako ng mga pinsan ko na makikain daw sa ibang bahay na tila ang layunin ay makainan ang handa ng bawat bahay sa buong baryo dahil busog na busog na ako. pagsapit nang gabi nasaksihan kong maghanda ang lahat para sa pinaka-highlight ng piyesta, ang kuratsa mayor. Ang mga pinsan kong babae ay aligaga maghanap ng magandang damit at todo paganda. Ang mga lalaki naman ay puno na ng gel at suklay na suklay ang buhok. Sa sayawan ang lahat ay nagkakasiyahan. Tuwang-tuwa ang lahat kapag pinatugtog na ang kuratsa mapa-bata o matanda man ay wiling-wili sa pagsayaw. Sumunod na araw ay sumama ako sa pagbangka ng mga pinsan ko papunta sa tabing isla una ay takot na takot ako dahil wala kaming kasamang matanda at hindi ako marunong lumangoy pero naisip ko masaya din. sa gitna ng pagbabangka namin ay napansin ko ang mga starfish na ang gaganda ng kulay. bago magtanghali ay bumalik na kami sa bahay para kumain. pagsapit ng hapon naglatag kami ng higaan sa ilalim ng puno sa tabing dagat at nahiga habang nakikinig sa radyo. nagkwentuhan sa lilim ng puno at sa sariwang ihip ng hangin hanggang sa silang lahat ay nakaidlip. Habang nakatitig sa dagat ay naisip ko na isa ito sa mga hinding hindi ko malilimutang pangyayari sa buhay ko. Pero ang lahat ng ito'y pansamantala lamang dahil sa susunod na araw kami ay babalik na sa reyalidad, sa siyudad na may sari-sariling mundo ang bawat isa at babad sa teknolohiya.
Pero sisiguraduhin kong babalik at babalik ako dito sa lugar na pinanggalingan ng aming pamilya ang Capul, Northern Samar.