The Automobile Club of the Society

The Official Blogspot of PUP SHSHUMSS 12-1 for the Disciplines and Ideas in the Applied Social Sciences

[humanidades121]

Moondrop No. 35 | Justine Paul Basmayor and Reinna Jhozea Tiongson

8 Reasons Why You Should Study in PUP! | A Blog

1. It is ISO Certified

PUP is now an ISO 9001:2015 certified. It means that it is a company level certification based on the standard published by the International Organization for Standardization titled "Quality management Systems-Requirements". This standard revises ISO 9001:2008 to include requirements for a new, higher level structure as a common framework to all ISO management systems, risk-based thinking in quality system processes, fewer prescribed requirements with less emphasis on documentation, clear definition of quality management system boundaries and increased leadership requirements. 

2. It has no tuition fee and also a State University

PUP is considered as one of the State Universities here in the Philippines that has no tuition fee. It’s a “life saver” for all the students who dreaming to enter a university that offers a high quality education with NO TUITION FEE.

3. It has different amazing organizations

Like in UP and other universities, PUP offers an amazing and well active organizations. You can apply or join in theaters club, journalism, and other subject organizations. You can show your talent, skills and passion by joining in this different organizations. Aside from being part of the club, you can also create an amazing group of friends!

4. The students have their freedom          

PUP is a well-known university that allows students to express themselves. As a fact, because of the student’s voice, PUP became a tuition free University in the Philippines. The PUPians are very active with the social issues happening inside and outside the university and they can freely express their acumens without being congested by the University.

5. It is one of the top State Universities in the Philippines

PUP is one of the most outstanding and well performing University in the country. Because of that, it produce a well experienced students that are mostly chosen by the different companies. It resulted that PUP graduates are most preferred by the employers.

6. It is one of the Highest Passing Percentage Universities in Board Exams

We all know that PUP is a well performing University in the country. Resulting to that, their students are mostly included in the “top-notchers” in the different board exams. Over all, PUP has the potential in competing with other Universities in the ranking of board exam percentage.

7. It has a lot of yummy and affordable food/ street food

PUP is surrounded with different kind of food inside and outside the University. Inside the campus, lagoon offers a friendly budget yet delicious food that will make your tummy full. The most famous “merienda” of PUPian is FEWA or Footlong Egg Wrapped Around. While outside the campus, Teresa offers different street food that will really make you drools.

8. You will become an Iska/Isko

Lastly, if you will choose to be part of the growing family of Sintang Paaralan you will be called iska/isko. It indicates that you are an iskolar ng bayan that will serve the nation. “Gagamitin ang karunungan mula sa iyo para sa bayan.”

[humanidades121]

TOP FAVE BOOKS OF ALL TIME!

TOP FAVE BOOKS OF ALL TIME! Hello! I hope you enjoyed this video. How about you? What are your favorite books? Share them on the comments section below! Hope...

Moondrop No. 34 | Mary Kristine Garcia

My Top Fave Books of All Time! How about you? Share your favorite books now!

[humanidades121]

Moondrop No. 33 | Angelica Andan

The Antagonist is the Protagonist | A Short Story

I'm standing on the halfway and the dim covered until in midday. I watch all the lights turn on and off...and on..and off...and on...and off...as they fall, as they fade, as they're gone. I can feel my blood embracing the poison. Solitary thoughts made me bias. I don't stalk the night, they say that I am it. I do not fear the dark, cause I'm blinded for it. I am the antagonist. I'm not hulled up in darkness but is the darkness really me? I am now devouring the fantasy so fast that I couldn't see where my feet were running.

Let me tell you a story. One specific story that was my favorite chiller. I almost burnt out like a sad, hanging courtyard ship remembering all the memories. I am a tragic. I wipe my tears as I lean back against the red brick wall, half concealed in shadow while holding a pen. This pen is my life. I started to write something, something that was vulnerable. Something that was weird and not normal for normal people. I was good at writing but my fingers failed when I started to write about myself.

Many times, I have been wondering, every story is just the same. There’s the protagonist, and there's the antagonist. And yes, protagonists always win, antagonists are always the losers. But I can't help but to question myself, why does everything go for the protagonists? this little antagonist has nothing to do with her life. I have nothing to do with my life. Many voices around me, who takes great pleasure on putting me down, on everything, all the time that as if I am the center of their universe. And scratch that--, I am not the center of the universe because I am the universe.

"Transmute yourself into something else."--- they said but I can't and I'm sorry if my metaphors will seem dark and dead because this is me. A personality cocooned by fears and tears. My head is full of dark thoughts. And when the loneliness gets too much, all I want is to close the door and feel the presence of darkness. Many people fear the dark, but there is nothing out there, nothing to be afraid of for as in the darkness you don't have to hide, you don't have to lie. The darkness is turning you into what it is. In fact, these shadows shelter me every night.

See from a far, there's this beautiful stars, sharing our own stories. But do you believe me if I say that I'm afraid in any objects in space? Because they are all the same, they burn out fast, so it won’t last. Hush...we can't change the fact that everything is temporary...that every pages of our sobbing book has it's last chapter. And I know it's a weird thing, but there are many things in this world that I still fear, and will forever be frightened of but the darkness will always be an exception.

It's midnight, and I'm sitting outside. Inhaling the cool, soft air. Goosebumps rise upon my thin exhausted arms as I watch all the lights turn on..off..on..off..on..off..as they fall, as they fade, as they're gone. They are all gone. So I can do whatever I want. I can play in the dark side,  no light can break through the shadows well. They said that I am the freaking antagonist here--no darling, it's just...this is my story. And in my story, the Protagonist is my twin sister. Just like me, she's got such fierce  to her moral code.This what-you-called "antagonist" was a strong woman, she's been through a lot. No one can break her crown. Darling, the antagonist is the protagonist.

[humanidades121]

Moondrop No. 32 | Justine Cabe and Arnold Ecot

The Rainbow Duo’s Lipad | Official Audio

This is the Rainbow Duo’s take on JOY’s single ‘Your Days’. Though coated with vibrant themes and elements, ‘Lipad’ tackles societal freedom, liberation, and rights for all human beings, especially the LGBTQ+ Community.

This is an official audio video by Justine Cabe and Arnold Ecot for the final completion of the course, Disciplines and Ideas in the Applied Social Sciences. This is officially submitted to Ms. Krisette Romero.

Ibunyag, isigaw, malaya!

[humanidades121]

Moondrop No. 31 | Darwin John Balbastro

Trapped in EDSA | A Poem

The rain is heavy.

EDSA is traffic again.

So I'm trapped in the bus again,

In EDSA there is no movement,

Except for motorcycles,

They can run away quickly.

When it's raining,

I remember a lot,

Painful and happy past,

You decide on which of it will you react,

It depends on your mood.

But EDSA has many events,

You will see a collision,

But other than that,

You would rather sleep in traffic.

All I really want to say,

The rain is heavy and lightning is included,

People must be careful especially those who are prone to sickness,

Don't get sick especially if you have so much to pay.

After an hour...

My poem was done moments ago.

I'm still here in EDSA and acting crazy.

Because cars aren't moving.

There's an ambulance who wants to go by,

But it's having a hard time,

Because of the heavy congestion of traffic.

After 1 hour and 15 minutes

I'm comforting myself,

Because I feel like I'm urinating and it's alarming.

I want to get rid of this very stressful traffic,

But I guess I'll just wait for this traffic to finally move.

When will the traffic in EDSA end?

People are so sick and tired of it,

And yet nothing is happening.

I hope we'll get a solution to this,

To make us feel at ease.

[humanidades121]

Five Reasons Why You Must Visit Komiket Convention (Komiket 2019)

It was our first time going to a comic convention! As we explore Komiket, we list down 5 reasons why it's worth it. Join us! Let's appreciate the rising of F...

Moondrop No. 30 | Aprilyn Astoveza and Michell Panaligan

5 Reasons Why You Must Visit Komiket Convention! Let’s appreciate the rising Filipino Comic Artist Community together! 

[humanidades121]

Moondrop No. 29 | John Carlo Bongat

Perlas ng Pagpapanggap | Isang Sanaysay

Perlas ng Silanganan, Tahanan  ng yumi at kagandahang may alab ng pagmamahal sa bayan. Lupang bumangon sa ilang beses na pagkakadapa. Lupang inakala natin na maayos at walang bahid ng kasinungalingan. Lupang naging habihan ng ating kamalayan ay siyang lupa na magtuturo sa atin kung papaano magpanggap.Sa mahigit pitong libong pulo na nalikha, Sa mahigit Sandaang milyong tao sa lupang hinirang, Sa paulit-ulit na panloloko. Mali, Sa paulit ulit nating pagpapaloko. 

Kailan kaya tayo matututo?

Nag-iisa sila sa karimlan ng buhay,Nananatiling walang malay, Nangangapa sa kadiliman, Nanghuhula ang kanilang mga isipan. Umaasang mabibiyayaan ng kakaunting tanglaw ngunit iyon ang ipinagkaloob at mananatili ng bulag, Hindi makakakita.

Punong-puno ng mga ideya at nais sabihin, Nagpupumiglas dahil nais na marinig, Wala kahit isang salita na lalabas sa bibig, Siklab ng pusong nais na may iparating ngunit iyon ang ipinagkaloob at mananatiling pipi, Hindi makakapagsalita

Nakatulala sa hangin, umaasa na kahit isang tinig ay sumabit sa pandinig. Walang malay sa mga nangyayari, nakakakita man nguit nananatiling walang imik ngunit iyan ang ipinagkaloob at mananatiling bingi, hindi makakarinig.

Bulag...Tayo...

Kung ipipikit natin ang ating mga mata sa loob ng isang oras ay napakahirap sa atin ang gumalaw pero bakit sa araw-araw nating pakikibaka sa buhay ay napakadali sa atin magpanggap na bulag sa ating nakikita. Naalala ko pa noong muntik magkagirian ang nagmamaneho ng dyip  na aming sinasakyan ang isa pang drayber dahil sa away-trapiko at matapos makita ito mistulang walang nangyari. Halimbawa na lang kung papanong hindi natin nakikita ang sobrang perang pangmeryenda na bigay ng ating magulang at kung papano tayo nagiging bulag sa mga pinapahanap ni nanay na hindi makita-kita.

Bulag tayo, Patuloy tayong nagbubulag-bulagan sa nakikita nating maling sistema ng lipunan. Bulag tayo sa problema ng bayan na unti-unting sasaksak sa atin. Nagpapanggap tayong bulag na hindi nakikita kung papano naibubulsa ang pondo ng bayan, Bulag na hindi nakikita kung papano ang mga mahihirap ay unti-unting pinapatay ng gutom, Hindi nakikita kung gaano karami ang pera ng mga buwayang politiko, Bulag na hindi  makita kung gaano karami na ang nasawi at namatay dahil sa laban kontra droga. Hindi nakikita na unti-unti na tayong nilalamon ng pekeng mga impormasyon. Bulag at hindi  makita ang problema sa transportarsyon. Higit sa lahat, Bulag na tayo sa ating pagiging Pilipino

Pipi… Tayo…

Napakahirap pigilin ang bugso ng mga ideya na nais mong sabihin ngunit hindi masabi-sabi. Napakaraming gustong magsalita ngunit hindi nakakapagsalita at maraming nakakapagsalita na ayaw magsalita. Kung papaanong hindi mo pinapansin ang iyong kaaway, Kung papanong hindi ka nalang nagsasalita dahil sa sobrang dami nila, Kung papanong aatras nalang ang dila mo kapag ikaw ang tinawag ng iyong guro.

Pipi tayo, Pinipili nalang nating hindi magsalita, Pinababayaan na patuloy nalang tayong binubusalan, Pipi nalang tayo sa usapan tungkol sa mga suliranin ng bayan, Pipi nalang tayo sa mga krimeng nasasaksihan. Pipi na hindi nagsasalita kahit na marami ang nalalaman tungkol sa katiwalian, Hindi nagsasalita at hindi nailalaban ang nais para sa bayan. Pipi tayo, Sa mga saloobin na nais ipahayag ay pinipili nalang nating tumahimik. Hindi nagsasalita kahit lugmok na ang buhay. Pipi tayo, dahil sa takot na kapag nagsalita ay may parusa lalo na sa panahon kung saan ang lahat ng susuway ay patay.

Bingi…Sila...

Walang sigla ang buhay kung hindi naririnig ang bagay na nakapaligid sa atin kahit ganoon na lamang ang pagsusumamo upang mapakinggan ang bayan ngunit mananatiling walang malay ang hindi makakarinig subalit napakarami pa rin sa atin ang ginawang talento ang pagiging bingi. Minsan nagiging bingi tayo sa mga utos mga magulang kahit naririnig naman natin. Bingi tayo sa mga tanong ng guro dahil sa mahirap at nais ipaulit kahit alam naman natin.

Bingi sila, Nagbibingi-bingihan kung sino pa ang mapalad.Bingi sa mga hinaing ng taumbayan kahit nakikita naman nila, Nagpapanggap na bingi sa mga akusa laban sa kanila, Bingi sa mga tinig  ng mga alipin ng lipunan. Bingi sa mga ideya na gustong sabihin ng bayan para sa ikauunlad, Nagbibingi-bingihan dahil iniisip nila ang sarili bago sa bayan. Bingi sila dahil ayaw nilang asikasuhin ang lugmok nating bansa. Bingi sila dahil para rin naman sa ikabubuti nila.

Hindi lahat ng bulag ay hindi nakakakita may iilan na hinahayaang bulagin ang sarili sa katotohanan, Hindi lahat ng pipi ay hindi nakakapagsalita may iilan na pinipilit tumahimik para sa kaligtasan at Hindi lahat ng bingi ay hindi nakakarinig dahil may iilan na may sariling layunin. Kasalanan nalang natin kung mananatili tayong bulag pipi at bingi kaysa sa mga totoong taong mayroon nito. Nabubulag ang mata ngunit hindi ang kaluluwa, Napipipi ang bibig ngunit hindi ang damdamin, Nabibingi ang tenga ngunit hindi ang talas ng isip.

Ikaw? 

Hanggang kalian ka magpapanggap?

[humanidades121]

Moondrop No. 28 | Reign Margaret Diola

JOMALIG: Kaibig-ibig! | A Travel Essay

Planning to get a relaxing and super sulit vacation?

I will help you to fall in love with the Jomalig ang islang kaibig-ibig. Where you can experience fresh air, golden and white sand and clean and clean water. So lets explore and experience the Jomalig fever.

How do we get there? that's the first question that will come into your minds. So, here is the way to get there!

From manila ride on the bus at the Raymond Bus Station located at Legarda street Sampaloc Manila or ride on the van at the van terminal near Raymond bus station going to Real Quezon.

From Real, Quezon ride a tricycle for only 10 pesos going to Ungos Port📍From Ungos port ride a banca for only 400 going to Jomalig port.

From Jomalig port ride a habal habal going to your chosen beach.

And the moment you reach Jomalig, there are lots and lots of things you can do. You can do Island hopping or ride on a habal habal like this.

Here are the places you can visit in Jomalig Island!

I ❤ Jomalig!

It is located at Sitio Salibungot. It is the place where you can take a instagramable photos and videos.

Puno ng Walang Forever!

You can pass in this place if you ride in a habal-habal. For only 10 pesos you can now take photos under and up the tree.

Little Boracay!

In this place you can do swimming at the beach and also you can relax under the small coconut trees. You also take selfies and videos for memories.

Little Batanes!

In this place you also swim. And you can climb over the giant rock formation for better view.

Golden Sand Beach!

In this place you can experience a golden sand. You can also swim here under the sun. But you can only take pictures with the golden sand because taking it home like a souvenirs are prohibited. So what are you waiting for?  This next summer, make a drawing with your barkadas and color it by going to JOMALIG, ang islang kaibig-ibig. And I will make sure that your money will make unforgettable memories!

[humanidades121]

Moondrop No. 27 | Kristofherson Carlo Cabral

CalataGanda!: Ang Tamis at Alat na Maipagmamalaki Ko! 

Ala eh! Ganyan tawagin ang aming bayan sapagkat ang pangunahing kinabubuhay ng tao rito ay ang pagsasaka at pagtatanim ng ibat-ibang produkto tulad ng tubo, saging, talong, kamatis at iba pa. Matamis ang pamumuhay ng mga mamamayan dito na nakatira sadalawang put lima na barangay na pawang may mga taniman ng tubo, kamatis,talong at iba pa. Sa kadahilanan noong unang panahon ang buong Calatagan aysadyang nag-aambag ng malawak na produksyon ng tubo. Sa barangay Balitoc dating nakatayo ang Central Azucarera na ngayon ay nasa Bayan na ng Nasugbuna pagmamay-ari ng pamilya Zobel.

Taong 1990s mababakas pa ang riles ng tren na kumukuha ng gapas natubo sa ibat ibang sulok ng barangay. Pero alam ba ninyo na ang Calatagan ay hindi lamang may malawak na sakahan ng tubo? Mayaman din ito sa anyong tubig na isa rin sa pinagkukunang pagkain at hanapbuhay ng mga tagarito. Sa katunayan, mas malawak ang anyong tubig na pinagkuknan ng yaman ng mga tao rito. Pagpasok mo pa lamang sa unang barangay ng Calatagan, na may malawak na tubuhan magandang karagatan at mga palaisdaan. Kilala rin ang bayan ng Calatagan na mainam gawing pasyalan tuwing bakasyon na nagpapalago ng kanilang turismo. Ibat-ibang mga resorts at beaches ang nakatayo at ilan sa mga ito ay pagmamay-ari ng mga pribadong tao at korporasyon.

Pagmamalasakit

Prayoridad ng mga taga-barangay na pangalagaan ang kanilang nasasakupan kaya naman sa tulong ng local na pamahalaan, naglunsad sila ng proyekto ng pagpupunla (nursery) ng mga bakawan (mangroves) na kanilangibinibenta. Sa pamamaraang ito, matututo ang bawat isa na magtanim at pangalagaan ang yamng dagat. Dito rin makikita ang pinakaunang Water Ski saPilipinas. Itinuturing nila itong biyaya ng maykapal, ang pagkakaroon ng iba’t-ibang species.

Ano ang pagkain?

Kasabay din nito ang pagsulputan ng ibat-ibang restaurant at mga kainan na nagbibigay ng serbisyong tatak Calatagueno. Mga pagkain na rito mo lang matitikman. Bukod sa daing ng barangay Balibago, kilala rin sila sa kuyog nakung saan pinaka pangunahing produkto ng Calatagan. Masarap na umagahan ang daing na kuyog sa sinangag na sasamahan ng kapeng barako.Mayroon ding maipagmamalaking hipon, alimango at alimasag, pugita na nailuluto sa gata, at samara na sadyang magpaparami ng inyong kain. Mayroon ka ring matitikman ng ibat -ibang klase ng lomi at ibang bersyonng Putchero ala Calatagueno na sa halip na may sabaw tulad ng sa iba, pinalutong na karne at chicharong baboy ang kanilang pangunahing sangkap na sinamahan pa ng mga gulay at pritong saging na saba saka idadagdag ang malapot na sarsa. Sadyang katakamtakam ang mga putaheng ganito! Kung kaya ano pang  hinihintay? Pumunta na rito!

Pagtanggap

Malimit kong marinig ang wikain ng mga Calatagueno “yae ng walang yaman basta huwag lang mawala ang yabang”. Positibong katangian ng paguugali sa pagtulong sa kapwa. Tatangapin ka ng buong puso. Kahit maubusan, handa pa ring tumulomg sa nangangailanagan. Kaya naman sadya kong maipapagmalaki ang aking bayan. 

Ala eh! Ganyan kaming mga Calatagueno.

[humanidades121]

Moondrop No. 26 | Laila Dawn Dimaapi

Stockholm Syndrome | Isang Istorya

Stockholm Syndrome

The phrase was reported to have been coined by criminologist and psychiatrist Nils Bejerot.

Psychiatrist Dr Frank Ochberg was intrigued by the phenomenon and went on to define the syndrome for the FBI and Scotland Yard in the 1970s.

"The hostages experience a powerful, primitive positive feeling towards their captor. They are in denial that this is the person who put them in that situation. In their mind, they think this is the person who is going to let them live." - Dr. Frank Ochberg

Bukang-liwayway, panibagong araw na naman ang kailangang suungin. Bukang-liwayway, haharap na naman sa iba't-ibang dagok na dala ng buhay. Bukang-liwayway, makikipaghalubilo sa kapwa na parang hindi dinadalaw ng pagod ang katawang-lupa. Bukang-liwayway, hanggang kailan mo balak hintayin ang pagdating ni Haring Araw? Bukang-liwayway, hanggang kailan ka magpapatuloy sa'yong buhay?

Kaunting galaw na lang ng kamay ng orasan malapit ng mag alas cuatro. Ilang minuto mo nang tinititigan ang nanlamig na kapeng kanina mo pa tinimpla noong alas tres y media. Bigla mong narinig na humihilik ang iyong nakababatang kapatid, saka ka natauhan, kailangan mo nang kumilos. Makikipagsapalaran ka pa sa pagsakay sa pampublikong transportasyon. Makikipagsapalaran ka pa sa sikip ng daan dahil sa mga ginagawang kalsada na hindi mo mawari kung para saan, maayos naman noong dumaan ka nakaraang linggo. Kailangan mo nang kumilos, haharap ka pa sa boss mong busabos.

Saka na ako magpapakilala, kapag malapit na akong mawala.

Ayaw ko sa mga Pilipino. Ayaw ko sa mga Pilipino dahil sa mga kaugaliang tinataglay nila. Ayaw ko sa mga Pilipino, gigising pa nang maaga para lang masigurong hindi sila mahuhuli sa trabaho. Ayaw ko sa mga Pilipino, mga walang modo! Makikipagtulakan pa para lang maunang makasakay sa dyipney! Ayaw ko sa mga Pilipino, napakadaldal! Umagang-umaga, makikipagbiruan pa sa mga drayber na parang walang tinulak kanikanina lang! Ayaw ko sa mga Pilipino, nakakabuwisit ang ngiti! Tirik na tirik ang araw, nagbabanat ka ng buto, paanong nangyayaring may sumisilay pa na ngiti sa'yong mga labi? Ayaw ko sa mga Pilipino, magpapakawala lang ng buntong hininga kapag abutan na ng sweldo. Kahit kapos ang perang ibinigay kumpara sa trabahong inialay mo. Ayaw ko sa mga Pilipino.

Saka na ako magpapakilala, hindi naman ako mawawala.

Ayaw ko sa mga Pilipino. Ayaw ko sa ugali nila. Ayaw ko sa kanila.

Pero bakit parang mas napapaibig ako ng mga 'to?

Napapaibig ako sa paraan nilang gumising nang maaga para hindi mahuli sa pupuntahang trabaho, siguro'y para hindi na makaltasan sa sweldo. Napapaibig ako sa mga Pilipino, hindi man naising masaktan ka sa kagustuhan niyang makasakay agad at makarating sa paroroonan, pagpasiyensiyahan mo na. Napapaibig ako sa mga kwento nilang sadyang kasiya-siya na makakalimutan mong kanina ka pa nasa C3 at naiipit sa mga truck na nagdedeliver ng kung ano-ano. Napapaibig ako sa kanilang mga ngiti. Napapaibig ako sa kung paanong pinipili nilang magpatuloy at ngumiti sa kabila ng hirap ng buhay, napapaibig ako sa kung paanong kaya nilang paligayahin ang kanilang kapwa kahit na sila mismo'y kailangan ng kakapitang kaligayahan. Napapaibig ako sa ugali nilang makakapagisip ng paraan kung paanong mapagkakasya ang kakarampot na sweldong ipinanlimos sa kanila ng kapitalistang mundo. Napapaibig ako sa kung paanong uunahin nila ang pangkain ng pamilya, ang pang aral ng kapatid, ang panggamot ni Inay at Itay, ang ibibigay na renta kay Nana Sela, ang pambayad sa kuryente't tubig na kailangan ng pamilya, uunahin nila ang pamilya, imbes na sa sariling ligaya.

Bilib ako sa'yo, napapaibig mo ako. Pero, Pilipino, ipapaalala ko sa'yo, hindi dapat ito ang buhay na tinatamasa mo, karumadaldumal ang pambababoy na ginagawa sa'yo ng bansang 'to. Ayaw ko sa mga Pilipino, ayaw ko sa'yo pero pinapaibig mo rin ako. Pinapaibig mo ako sa bansang kinulong ka sa mga isla nito. Pinapaibig mo ko kahit na mali. Pinapaibig mo akong lumaban. Pinapaibig mo ko sa taglay mong nawasak at naitagong kagandahan.

Ayaw ko sa mga Pilipino, pero bakit mas pinapaibig ako nito? Dahil ba sa kabila ng lahat ng 'to, iniibig mo rin ako? Ako, ang boses ng pag asa. Na namumuhay at nabubuhay sa bawat pagdilat ng iyong mga mata sa tuwing sumasapit ang umaga. Ako ay ikaw, Ikaw ay ako. Pilipino tayo. Lalaban tayo. Kaya maghintay ka, magpatuloy ka! Maghihintay ka sa pagdating ng bukang-liwayway.

Magpapatuloy ka sa'yong buhay!

[humanidades121]

Moondrop No. 25 | Kyle Ervin Caganan

Kanto Tres | Isang Istorya

Sa isang silid na puno ng mga ilaw at kandila at kung saan nandoon rin ang mga taong nananangis, ang aking mga mata’y mistulang nagkabuhay. “Ano itong lugar na ito? Bakit maraming taong hindi ko kilala?” at “Sino ako?”, ito ang mga tanong na sa aking isip ay tumanim. Sa dala ng aking kuryosidad, ako ay bumangon mula sa aking kinatatayuan. Lumapit ako sa bawat tao at pinagmasdan ang kanilang mukha, bakit mga mistulan silang huwad? Upang masagutan ang aking kuryosidad, lumabas ako at naglakad kahit malalim na ang gabi.

Habang ako ay naglalakad, may matanda akong nakasalubong at winikang, sa ikatlong kanto ko malalaman ang kasagutan sa aking mga katanungan. Nagpatuloy akong maglakad at pagod na pagod na ako bago makarating sa unang kanto.

Kanto Uno. 

Nakita ko doon ang mga bata. Mga batang masayang naglalaro at nagliliwaliw. Masaya silang tingnan, at inaamin ko, ngumingiti ako nung mga panahong iyon, walang problema at walang masyadong iniisip. Subalit sa isang iglap, mistulang nagbago ang ihip ng hangin, ang mga batang masasaya, mistulang naghihirap na ang mga ito, madaming hindi ang nabibigyan ng nararapat na karapatan, marami ang naaabandona at naiiwan. Ako’y naluha at nang pumatak ang aking luha, may isang kutsilyo at tumusok sa akin mula sa gawing likod.

Kahit may saksak, patuloy ako sa paglalakad hanggang sa ikalawang kanto. Maraming beses akong nadapa subalit patuloy pa rin ako sa paglalakbay.

Kanto Dos. 

Nakita ko dito ang yugto ng kabataan. Dito ko nasaksihan kung papaano sila naging masaya at kung paano naging makabuluhan ang kanilang buhay. Subalit sa isang gawi sa kantong iyon, nakita ko ang mga kapwa ko kabataan na inaabuso. Marami ang ginagamit para sa salapi at mga kabataang ibinebenta ng mga sariling magulang. Sa kabilang dako naman ay nandoon ang mga kabataang gumagawa ng mga krimen, nagbebenta ng mga ilegal, gumagamit ng mga ipinagbabawal na gamot at ang masama pa ay mayroong pumapatay. Sumanggi sa isip ko, “Bakit may mga kabataang ganito ang sinasapit? Hindi ba pwedeng matamo nila ang kasiyahang para sa kanila?” Kahit na mayroon akong saksak sa likuran, may tumusok mula sa aking kutsilyo mula sa harap at sa aking dibdib ito tumama.

Nang mga sandaling iyon, maraming dugo na ang lumabas mula sa aking bibig subalit kahit hinang-hina ako, pinilit kong umabot sa ikatlong kanto upang malaman ang sagot na aking hinihingi. Halos hindi na ako makalakad at gapang na lamang ang aking nagagawa.

Kanto Tres. 

Pagod na pagod na ako at tanging nadatnan ko ko lamang doon ay isang higaan na walang laman. Uhaw na uhaw na ako sa pahinga at sa sobrang sakit at gusto ko nang mawala. Naalala ko na sa kantong iyon ko malalaman ang kasagutan sa tanong ko subalit wala man lamang kahit ano doon maliban sa higaan. Humiga ako, tinanggal ko ang dalawang saksak at pumikit.......

Sa isang silid na puno ng mga ilaw at kandila at kung saan nandoon rin ang mga taong nananangis, ang aking mga mata’y mistulang muling nagkabuhay. “Ano itong lugar na ito? Bakit maraming taong hindi ko kilala?” at “Sino ako?”, ito ang mga tanong na sa aking isip ay tumanim. Sa dala ng aking kuryosidad, ako ay bumangon mula sa aking kinatatayuan. Lumapit ako sa bawat isa at may nais silang iparating sa akin ngunit hindi ko pa rin iyong maintindihan. Lumabas ako at ang matandang sa akin ay lumapit ay winikang “Kaya’t noong una ay inaakala mong huwad ang mga taong nananangis sa iyo sapagkat para sa kanila, hindi ka dapat sumuko, hindi ka dapat humiga sa higaang iyon. Mayroon ka pang dapat gawin para sa mga anak mo”. Tinanong ko siya kung sino ang tinutukoy niyang anak at tinuro niya ang mga taong nananangis. Pumunta ako sa loob at sila’y tumingin sa akin at sabay-sabay na nagwikang “Ina, huwag mo kaming sukuan”. Napapikit ako at noon din ay nalaman ko ang sagot sa katanungan ko.

Ako ang Pilipinas at sila ang aking mga anak, at pipilitin kong lumaban para sa aking mga anak. Handa akong sumalo ng ilan pang saksak para sa kanila.

[humanidades121]

Put your head on my shoulder remix (Dance tutorial)

A simple dance tutorial of Put Your Head on my Shoulder. You can find the music here! https://www.youtube.com/watch?v=JPbabLeWJX0

Moondrop No. 24 | Dastin Contento and Gerlyn Teves

Official Dance Tutorial of Put your Head on my Should Remix! Eyyy! 

[humanidades121]

Moondrop No. 23 | Jaymie Dio and Syrell Santiago

Sweet Escapes: A Tour in Manila’s Walled City | A Travel Blog

Let us rediscover Manila!

[humanidades121]

Moondrop No. 22 | Eunice Evangelio

Ina | Isang Istorya

“Ma, kapag po ba naging aktibista ako magagalit ka?”

Bungad na tanong ko sa aking ina habang kumakain kami ng manggang pinitas ko galing sa aming bakuran. Tila natigilan ang aking ina sa pagkain at napatingin sa akin. Inayos niya ang kanyang upo at umubo ng kaunti.

“Bakit naman pumasok sa isip mong maging aktibista?” tanong niya pabalik.

“Hindi ko na po kasi kayang manahimik sa isang tabi habang naaabuso ang ating bayan. Hindi ko na po maaatim na muling mapasakamay ng maling tao ang ating bansa. Kailangang magsalita, ma. Kailangan ng aksyon,” mariin kong sabi.

“Pero anak-“

“Ma, kailangan po ako ng bansa. Ako, kasama ng iba pang mga maninindigan para sa kapakanan ng ating lupain. Sama-sama naming lalabanan ang katiwalian na nagaganap sa gobyerno,” pagpoprotesta ko.

“Anak. Anong magagaawa ng pagpoprotesta ninyo? Kung hindi kayo papakinggan ng mga nakaluklok sa pwesto o hindi niyo makumbinsi ang masa, balewala lahat ng ‘yon” sabi niya at hinawakan ang aking kamay.

“Hindi masamang sumubok, ina. Di bale nang sumubok na walang kasiguraduhan kaysa manahimik dahil takot sa kahihinatnan.”

“Delikado, anak. Alam ko dahil nararanasan ko rin. Sinusubukan ko rin na lumaban. Ngunit masyadong marahas ang lansangan lalo pa’t hindi lahat ay sang-ayon sa inyong pinaglalaban. Kahit pa alam mong tama ito ay mali pa rin sa tingin ng iba. Patuloy nila kayong iipitin hanggat hindi kayo sumusuko” aniya.

“Alam ko po, ina. Nakakatakot, nakakapagod at delikadong mahalin ang bansang ito. Ngunit, ina, lahat ng ipinaglalaban namin ngayon ay magbubunga sa takdang panahon. Lahat ng ito, ina, hindi man magbunga ng kaaya-aya ngayon ay ayos lang sapagkat alam kong nasa tama ang pinapanigan ko,” wika ko nang may ngiti sa aking labi.

“Anak kita. Alam kong kung ano man ang ipaglalaban mo, bukal ito sa puso mo. Alam ko rin na may paninindigan ka sa kung anong tama at mali. Pero masyado nang maraming sugat, kalat, dugo, pawis, ni hindi mo na rin mapagtanto kung ano ang katotohanan sa kasinungalingan. Ayaw ko lang na pati ikaw ay madamay sa gulo anak.”

“Ina. Ang laban mo ay laban ko rin. Ang mga bagay na ninanais mo para sa kinabukasan ay siyang mga bagay na gusto ko ring makamit. Una pa lamang ay lahat naman damay na sa gulong ito. Pilit lang tinatakpan ng iba ang kanilang mga tainga. Nagbubulag-bulagan para mailigtas ang kanilang mga sarili subalit ang hindi nila alam ay mas lalong hindi magiging ligtas kung ganun na lamang ang kanilang gawi palagi.”

“Alam kong hindi ito ang buhay na gusto mo anak. Pasensya ka na at ito lang ang kinakaya kong ibigay sayo ngayon,” sabi nito habang nakayuko.

“Wala akong reklamo ina. Nais kong makibaka upang makamit ang sati’y nararapat. Kaya ko gustong lumaban ma, dahil alam ko na may mas magandang kinabukasan na naghihintay sa atin kapag patuloy akong kumalampag. At hindi lang naman ako, marami kami. Kaming mga anak mo na nagmamahal sayo,” maluha-luha kong sabi.

Napahigpit ang hawak niya sa aking kamay. Marahil ay nadama niya ang nag-aalab na pagmamahal ko sa kanya. Napansin kong hindi na tulad ng dati ang kanyang itsura. Mukha itong pagod at sugatan. Pagod na pagpasahan ng iba’t ibang tao na walang hanggad kundi sarili ay umunlad at sugatan dahil sa karahasang nagaganap sa kasalukuyan.

“Ililigtas kita ina. Kay tagal na rin po kayong hinahagkan ng mga taong ang tanging hangad ay pansariling interes. Namulat na ang mga anak mo. Namulat na ang kabataan at nagsusumigaw na ang kanilang puso’t nag-aalab sa pagmamahal sayo. Huwag kang mag-alala. Itutuloy namin ang laban para sa tuluyan at totoong paglaya mo. Sa amin mo iasa ang pagkapanalo sa gerang ito ina, gaya ng pag-asang itinanim sayo ng mga bayani noong panahon ng digmaan. Ipapanalo namin ito at hindi kami tatahimik hanggat hindi mo nakakamit ang dapat na para sayo. Namulat na kami ina, at hindi na kami muling pipikit pa,” wika kong determinado ang tono habang nakatingin sa kanyang mga mata.

Naluha siya sa aking mga tinuran kaya naman mas lalong lumakas ang aking loob na ipaglaban siya. Mas lalong naging matapang ang aking puso para kaharapin ang bukas na darating para sa nag-iisa kong inang pinakamamahal, ang Pilipinas.

[humanidades121]

Moondrop No. 21 | Mark Lester Gallardo

Me. | A Story

I'm afraid of heights so if I'm gonna kill myself tonight, I won't jump off a building. It is a normal night, shivers have been all over my body as a cold stranger gives me goosebumps from its breeze. I am watching the city from up here and the aesthetically pleasing lights from cars and enormous condominiums makes me nostalgic for a while. But as soon as I remember how beautiful life is, the contrary of it will always be into the profound places in my mind. The pain, the hate, the guilt, are guns ready to blow up my head. They are just waiting to be triggered and once they're called, they are more than ready to fuck me off. But in case it happens, I won't say any goodbyes, for I have been gone for a long time. I am only a memory of your favorite son. A boy you used to take care of. The one who gives you those morning smiles, saliva-filled kisses, and random hugs into your back. A gift from God that you treasured hoping that someday I'll be able to make my dreams come true. I am only a memory of your outstanding student. A child which makes historical achievements as he represents the school into nationwide contests. A good example of right conduct and a mannerful man. A responsible leader, and a follower as well. I am only a memory of your favorite friend. A guy who likes to crack corny jokes just to make you happy. A companion whenever you feel sad. A soldier who will always fight at your side. A brother, even not in blood. I am only a memory of your sweet lover. A man who loves to spoil you by holding your hands, or giving warm hugs and tiny kisses on your forehead. The one who you make plans for the future with. A guy who will always take care of you and your family. A lover that will make you his priority, and will treasure you more valuable than anything. I am only a memory, invading your mind on a normal day. A thought you'd always like to reminisce. Hopefully whenever I cross into your psyche, I'll leave a smile on your lips. Thank you for those moments that you've make me experienced living. But it's too much for me now. Don't worry, I'm afraid of heights so if I'm gonna kill myself tonight, I won't jump off a building. Maybe some other time, maybe when I'm ready. And if that time ever come, I hope you are, too.

[humanidades121]

Moondrop No. 20 | Aleyah Karylle Garma

Natural Tarlac: Welcome to the Melting Pot of Central Luzon!

Out of all the provinces in Central Luzon, Tarlac is considered the most multicultural because of the diverse district groups that reside in the area such as Tagalogs, Ilocanos, Pampangenos and Pangasinenses. Known as the Melting Pot of Central Luzon, Tarlac is popular for fine cooking and it offers the best dishes in the country. Aside from the food, taking a trip to this province is certainly worth it because of its different amazing places of interests.

Halina sa Natural Tarlac!

The Capas National Shrine was created to commemorate and reminisce the infamous "Death March" of the Filipino and American Soldiers imprisoned by the Japanese Occupation Forces of WWII.

Monasterio de Tarlac is a popular tourist destination in the province of tarlac in the Philippines. It is a monastery on top of Mount Resurrection, part of the Zambales Mountain Range in San Jose, one of the municipalities in Tarlac. In the monastery can be found a relic of the True Cross.

Nambalan River is situated in Mayantoc, one of the towns in the northwest of Tarlac Province. One approach to it is a narrow concrete walkway with a view of verdant rice fields on both sides, lush foliage around, coconut trees and blue mountains on the other side. The walkway becomes overwhelming as you approach the river but fun to traverse holding an umbrella, a phone and a bottle of water.

The river is rocky but has basins of water by a nipa picnic hut. While the sun is scorching for me, dipping in the clean, clear, cool, refreshing water under the hut’s shade with mountain views and green trees in the background looks quite delightful and fun!

The Aquino Center and Museum is one of the best places to visit when revisiting the history of the Philippines. It is located in Hacienda Luisita, San Miguel, Tarlac City. It is established as a tribute to the two beloved Filipino icons of democracy, the late Sen. Benigno “Ninoy” Aquino Jr. and his wife, the late President Corazon “Cory” Aquino.

Filipinos have been through a lot to achieve and restore the democracy in our country. Ninoy and Cory inspired the world with how they fought the battle for our nation and democracy. The couple had a great story in Philippine History.

[humanidades121]

Moondrop No. 19 | Cherry Mae Gaudia

Is Love Just What It Really Means? | An Essay

The most common question of all, “What is love?” has been processed by many individuals in their heads, may it be an adult or a child or a teen. 

But, what is love? Is there a specific time when we do something, and that act is considered love? Many people say that it’s complicated, or that it’s blind. What’s the reason behind those statements?

When you speak of love, you mostly see it with couples, but it’s not only them that has it. Love in not limited to people that are in a relationship. It can be love between a father and his child, or love between siblings, it goes on. In the Bible, there are four types of love. The first type of love is Eros, a sensual or romantic love, next is Storge, a love and affectionate bond that develops naturally in a family. Then Philia, a type of love and emotional bond seen in friendship, and lastly, Agape, which is the highest type of love. It refers to God’s immeasurable love for all humankind. Given these types of love, love has many meanings and some of those meanings are sometimes just too hard for an individual to comprehend.

Love, a four letter word, simple to write but confusing enough to make one think deeply. Confusing enough to make one doubt, to question himself, and to be in a situation where sacrifice has to be made. Love doesn’t end with people loving each other, but love starts when people love each other. Confusing, right? How can a four letter word weigh so heavy when it’s one of the most common things to ever exist in this world? Everyone has it, but not everyone that has it….is happy. Sometimes, the weirdest questions just happen to come in mind. “Is love a sin?” or “Is love connected to sin?”

Love is not completely pure, or so you thought it would be. Love is spread across the world, but why is it that this world still encounters so many problems? Maybe it’s because of too much love? Or that “love” makes you move and commit things you’ve never even thought of doing. All of it just for the four letter word called love.

From love being the root, many things can happen as it eventually grows. Doing anything, but later regretting. Love is scary. How it can make you move and do things is scary. To later realize when you’re far, far ahead from where you started, 

“haaaaa...the things you do for love.”