Είσαι μπροστά μου απόψε. Και εγώ που πήγα να σου γράψω.
Σε βλέπω χρόνια τώρα να γερνάς άλλα να μη μεγαλώνεις..γιατί;
Μου λεγες τα πράγματα είναι έτσι και ποτέ αλλιώς.
Αυτό άκουγες και μου το έλεγες και συ..δήθεν εμπιστευτικά .. να μαθαίνω και εγώ.
Άκριτα, σου είπα, πας να ζήσεις άκριτα..τα χρόνια σου.
Σηκώθηκα, πήρα ένα χαρτί..έτσι για να σχεδιάσω, έναν κύκλο, τη ζωή την ίδια, να σου δείξω. Το άφησα.
Ο εγκλωβισμενος πρέπει να ορίσει μόνος του τη φυγή του.
Είσαι νέος και κάνεις τη ζωή σου, αν θες
Μου φαίνεται, όμως, ακολουθείς την πορεία όσων έμαθες για φυσιολογικά, για ασφαλώς αναμενόμενα.
Όπως πάντα, οι άνθρωποι, αυτό έκαναν. Δεν αναρωτηθηκες και πολύ, άλλωστε..γιατί εσύ είσαι φυσιολογικός, όχι;
Γίνεσαι η προέκταση μιας ζωής που έμαθες, αφήνοντας τη δική σου αγέννητη
Και ετσι μαθαίνεις να γερνάς καρτερικά σε ένα σώμα που δε μαθαίνει να τιμά τα χρόνια του.
Ναι έτσι ζεις, σκέψου. Χωρίς να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Χωρίς να σε νοιάζει να πάρεις την ευθύνη των ναι σου και των όχι, των συμβιβασμών, των φόβων σου
Χωρίς να τολμήσεις να επιλέξεις, δίχως τη σιγουριά ότι σε επέλεξαν πρώτα.
Να σταματήσεις ακόμα και την πορεία κάποιων πραγμάτων για να ξεκινήσεις την πορεία άλλων
Να σπάσεις τον κύκλο που έμαθες να αναπαραγεις δουλικα
και με τη δική σου αλήθεια σου να χαράξεις άλλο κύκλο, τον δικό σου.
Ακόμα και αν η μύτη του διαβήτη σου, ματώσει τα ίδια σου τα δάχτυλα στην προσπάθεια
Απόψε, οι υποψίες μόνο μιας καλύτερης ζωής σου φέρνουν οδύνη στο μυαλό
Και ενώ πονάει το στομάχι σου, γιατί τα μάτια σου είναι αυτά που δακρύζουν;
Mόνο ότι υπάρχεις είναι αρκετό