as Common People say

Lost and found among the Common People. Moments of life put into words.

[commonpeoplesay]

“Everything. A letter may be coded, and a word may be coded. A theatrical performance may be coded, and a sonnet may be coded, and there are times when it seems the entire world is in code. Some believe that the world can be decoded by performing research in a library. Others believe that the world can be decoded by reading a newspaper. In my case, the only thing that made sense of the world was you, and without you the world will seem as garbled and tragic as a malfunctioning typewrit9.” 

― Lemony Snicket, The Beatrice Letters

[commonpeoplesay]

Ο καλόγερος

Έχω έναν καλόγερο μέσα στο δωμάτιο

Όχι μοναχό, αλλά έτσι μονάχο στέκεται στην άκρη της κάμαρας

Είναι ξύλινος και μέσα στην ημέρα βαστάει

Τσάντες μεγάλες και μικρές, ζακέτες, μπουφάν κάθε λογής

Αλλά και μικροαντικείμενα, κορδέλες και σχοινάκια γυμναστικής

Πίσω πίσω σακούλες καταχωνιασμένες με παιχνίδια που αγόραζα

απο διάφορες χώρες ως σουβενίρ

Τώρα ξεχασμένα εκεί

Όλο τα τακτοποιώ και όλο ο καλόγερος είναι φορτωμένος

Λογικά έτσι δικαιολογεί την ύπαρξη του στο δωμάτιο

Πως θα μπορούσε να διεκδικεί λίγο χώρο στην κάμαρα

Αν δε μου επέτρεπε όσα θέλω βάρη δικά μου να κρεμάω

Τις νύχτες, όμως, αρχίζει, να τα ξεκρεμάει όλα ένα ένα,

Τα ακουμπάει προσεχτικά στο πάτωμα

Τεντώνεται και κάθεται στο πάτωμα ακουμπώντας στην πλάτη της ντουλάπας

Ανοίγει τη σακούλα με τα σουβενίρ παιχνιδιών, τα κοιτάζει, τα χαιδεύει,

Αναρωτιέται και τα ξαναβάζει πάλι μέσα

Λιγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι μου σηκώνεται.

Κάνω οτι δεν τον βλέπω τα βράδια που παρατάει το πόστο του

γιατί και οι δύο την ίδια βάρδια κάνουμε

Μαζί το πρωί μαζεύουμε τα βάρη μας,

Μαζί τα ξεφορτώνουμε τα βράδια

Προσεχτικά

Να μη τα σπάσουμε και

Να μη σπάσουμε και οι ίδιοι απο αυτά.

[commonpeoplesay]

Παραμονη πρωτοχρονιας με τον Φρανκεστάιν

Μέχρι και την πρώτη του Γενάρη, κανένας δεν απέφυγε να κάνει έναν απολογισμό. Άλλος το έκανε story στο instragram, άλλος κολαζ φωτογραφιών με αγαπημένα στιγμιότυπα και άλλος ποστ στο Facebook ή tweet. Ήμουν μέσα στο αεροπλάνο όταν κοιτούσα τις ενημερώσεις μου στο κινητό. Μετά την απογείωση του, σκέφτηκα ότι ήταν η ώρα να κάνω και εγώ το δικό μου απολογισμό. Μα, δε προλάβαινα. Στόχος μου ήταν να τελειώσω το μυθιστόρημα του Φρανκενστάιν πριν το νέο ετος.

Τρεις ημέρες μέσα στις σελίδες του, βυθίστηκα σε περιγραφές συναισθημάτων μοναξιάς και απομόνωσης, στο αδιέξοδο, στο μη ανατρέψιμο, στον φόβο για ό,τι σε ξεπερνά και δεν ελέγχεις.  Ο Φρανκενστάιν βάζει το κεφάλι του στο μαξιλάρι κάθε βράδυ, γνωρίζοντας πως κάθε νέα μέρα θα φέρει μαζί της τον ίδιο τρόμο και απελπισία μέχρι το τέλος του. Τρόμο και απελπισία που πλάστηκε στα χέρια του. Η Μαίρη Σέλλεϋ στο μυθιστόρημα της Φρανκεστάιν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας πραγματεύεται τη φιλοδοξία, τον τρόμο, τον θάνατο, τον πόνο, την ελπίδα και σκιαγραφεί έναν ήρωα που γεύτηκε τους καρπούς της άμετρης φιλοδοξίας του και γνώρισε τα όρια της φύσης. Κατείχε την απόλυτη γνώση της επιστήμης του, αλλά ο ανθρώπινος φόβος τον έκανε τρωτό και ευάλωτο μπροστά σε ενα δημιούργημα που τράφηκε από την απελπισία, κρύφτηκε στην απομόνωση και συνήθισε την εξαθλίωση και την απόρριψη. Το δικό του δημιούργημα. Προσηλωμένο στα εγκλήματα εκδίκησης του αυτό και στις προσωπικές του συμφορές ο δημιουργός του, η Σέλλεϋ τους κρατάει υπό κοινό ζυγό σε όλη τους την πορεία, δυστυχείς και μόνους. Πολλοί συμπορεύονται μαζί τους αλλά λύση του δράματος τους δε διαφαίνεται να προκύπτει από κανέναν άλλο. Η Σέλλεϋ όρισε την αλληλοκαταστρoφή τους ως μόνη διέξοδο.

Τέλειωσα το μυθιστόρημα λίγες ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου. Απολογισμό δεν έκανα αλλά κοίταξα τους δαίμονες που έφερα και υπέφερα όλο το προηγούμενο έτος και μου έμοιαζαν πολύ. Εγώ τους γέννησα, τους μεγάλωσα και τους συντήρησα. Δημιουργός ήμουν εγώ και καλοσυντηρημενα ίχνη της δημιουργίας τους παντού μέσα μου. Το νέο έτος φέρνει υποσχέσεις για καινούργιους στόχους και μια καλύτερη πραγματικότητα, αλλά τα ετήσια ή χρόνια δημιουργήματα μας θα μας οδηγούν πάντα σε αυτόν που τα γεννάει. Δικιά μας η δύναμη της δημουργίας. Δικιά μας και η ευθύνη για κάθε κακό και κάθε καλο που θα γεννήσουμε. Σύγχρονοι Φρανκενστάιν δεν είμαστε αλλα δημιουργοί του εαυτού μας θα μάστε πάντα. Ας ξεκινήσουμε απο εκεί για φέτος.

[commonpeoplesay]

Και έτσι έπεσε για ύπνο

Χωρίς προσευχές και Θεό στο κεφάλι της

Με μισοβρεγμενες πετσέτες που τις άφησε στο μαξιλάρι

που δεν είναι δικό της-το δικό της δε ξέρει πια που βρίσκεται

τα τελευταία πρωινά προσπαθεί να θυμηθεί την πόλη που είναι

αν εδώ υπάρχει άνθρωπος να αγαπά

ή είναι μόνη

τώρα ξαπλωμένη το μόνο που φοβάται

Είναι το διάδρομο αυτού του όμορφου σπιτιού

Είναι λευκός, στενός και πεντακάθαρος

με τρεις πόρτες κλειστές

Αυτές οι κλειστές πόρτες την τρομάζουν,

δε τις θέλει όμως και ανοιχτές

θα είναι σα να αναμένουν... Τι;

Στο μπάνιο όταν μπαίνει

κάθε φορά γυρνάει να κοιτάξει το πρόσωπο της

αλλά ούτε καθρέφτη βλέπει

Ούτε πρόσωπο δικό της.

[commonpeoplesay]

O τρόπος που το κορίτσι αυτό κλώτσησε την μπάλα στιγμή χρόνου κενού. Δε σημειώθηκε από κανέναν πουθενά, ούτε στη μνήμη του την ίδια. Παρα εδώ. Γράφοντας, θυμάμαι τη λέξη με την οποία τελειώνεις τα γραπτά σου τις μερες αυτες:  Eξοδος. Τι σου συνέβη; Πεθύμησες πάλι τη φυγή; Nα ξέρεις, πάντως, στον τόπο αυτό που είμαι τα σύννεφα είναι τεράστια. Πάνω από το Βέρμιο μου είπαν, πάντα ένα μεγάλο σύννεφο υπάρχει. Aπόψε ειναι γαλάζια γκρι.Eίτε βροχή φέρουν, είτε νύχτα,  μάλλον και τα δυο.

Και εγώ αναμένω.

[commonpeoplesay]

Αναβάθμιση λογισμικού

Με ρωτάει αν θέλω να κάνω αναβάθμιση λογισμικού

και εγώ πατάω αργότερα

πολλές μέρες τώρα

αργότερα πατάω

όπως και τα χρόνια αυτά 

‘το αργότερα’ επιλέγω

γιατί δε θέλω να ερμηνεύω καταστάσεις και φαινόμενα

ειδικός κανενός θέματος δε θέλω να γίνω

ούτε για πολιτική με κλισέ να μιλάω

ούτε με πάθος ιδέες που δε μου ανήκουν να φοράω

δε θέλω φιλοδοξίες του ανικανοποίητου μου να κυνηγώ

ούτε σε ανθρώπων τις κολακείες τις χαρές μου να κρεμάω

δε θέλω σε τίποτα να αριστεύσω και την επιτυχία να καρτερώ

ούτε τις λέξεις μου ανά σειρά και ανά σελίδα να πουλάω

Ανθρωπος είμαι

αλλος ένας, στοιχειώδους νοημοσύνης και εμφάνισης

αδιάφορων χαρακτηριστικών, χειρότερος ή καλύτερος σε τίποτα

από τον κάθε ένα.

Θέλω 

να αποτύχω χίλιες φορές σε όλα και να πω

επειδή απλά ήμουνα άνθρωπος

και κάπως έτσι να ζησω

μακριά από συγκριτικούς και υπερθετικούς βαθμούς

μακριά από αναβαθμισμένα λογισμικά καλύτερης πραγματικότητας

αλλά μέσα σε ένα 

τώρα

κοινό και αδιάφορο

αλλά βιωμένο τόσο που γράφοντας γι’ αυτό

να το εξαντλώ και να εξαντλούμαι.

[commonpeoplesay]

“Συνέντευξη” με τον Κυρίλοφ

-Αγαπάτε τα παιδιά;

-Τ αγαπώ, είπε αδιάφορα

-Τότε αγαπάτε και τη ζωή, ε;

-Ναι αγαπώ και τη ζωή, γιατί;

-Αν αποφασίσατε ν αυτοκτονήσετε..

-Πως; Γιατί και τα δυο μαζί; ‘Αλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Ζωή υπάρχει, θάνατος δεν υπάρχει..

-Πιστεύετε στην αιώνια μέλλουσα ζωή;

-Όχι στη μέλλουσα αιωνία, αλλά στην επίγειά ακόμα ναι. Υπάρχουν στιγμές, θα φτάσετε ως μια στιγμή και ο χρόνος σταματάει ξαφνικά και θα είναι αιώνιος.

-Εσείς ελπίζετε να φτάσετε σε μια τέτοια στιγμή΄

-Ναι..

-Τότε που θα έχει ολοκληρώσει ο άνθρωπος την ευτυχία του δε θα υπάρχει χρόνος, δε θα του χρειάζεται.

-Και που θα τον κρύψουν τον χρόνο;

-Πουθενά ο χρόνος δεν είναι αντικείμενο αλλά ιδέα. Θα σβήσει μέσα στο μυαλό.

-Παλιές φιλοσοφικές ιδέες, οι ίδιες εδώ και αιώνες τώρα.

-Οι ίδιες! Ιδιες και απαράλλαχτες στους αιώνες και καμία άλλη ποτέ.

-Εσείς φαίνεται είστε πολύ ευτυχισμένος.

-Ναι πολύ ευτυχισμένος.

-Μα δεν πάει πολύ καιρός που πικραθήκατε; Δε θυμώσατε;

-Tότε δεν το ήξερα ακόμα ότι είμαι ευτυχισμένος. Έχετε δει ποτέ ένα φύλλο από κάποιο δέντρο;

-Eχω γιατί;

-Εγώ είδα τις προάλλες ένα κίτρινο, λίγο πράσινο, το μισό σαπισμένο γύρω γύρω. Το παίρνε ο άνεμος. Στα δέκα μου χρονια, το χειμώνα έκλεινα επίτηδες τα ματιά μου και φανταζόμουν ένα φύλλο καταπράσινο με νευρά και ένα λαμπερό ήλιο. ‘Ανοιγα τα μάτια μου και δεν πίστευα γιατι ήταν πολύ όμορφα γύρω μου.

-Τι είναι αυτό αλληγορία;

-Όχι γιατί; δεν είναι αλληγορία, απλώς ένα φύλλο και τίποτα παραπάνω. Το φύλλο είναι καλό. Όλα καλά.

-Όλα;

-Όλα. Ο άνθρωπος είναι δυστυχής γιατί δεν ξέρει ότι είναι ευτυχισμένος, μόνο γι’ αυτό. Αυτό είναι όλο, όλο! Κείνος που θα το μάθει, θα γίνει αμέσως ευτυχής την ιδιά στιγμή.... Όλα είναι καλά. Κι αν σπάσει κάνεις το κεφάλι του για το παιδί, κι αυτό καλό είναι. Και σε οποίον δεν σπάζει το κεφάλι του-και για εκείνον καλό είναι. Αν ήξερε ότι του είναι καλό, τότε θα ήταν καλο- αλλα αν στο μεταξυ δεν το ξέρει ότι του είναι καλό, τοτε δε θα του είναι καλό. Αυτή είναι όλη μου η ιδέα-ολη δεν υπαρχει άλλη καμία!

Aπόσπασμα απο το έργο  “Oι δαιμονισμένοι” , Φιοντορ Ντοστογέφσκι 

[commonpeoplesay]

Dostoyevsky’s latest story

I turned right and found Dostoyevsky with an armful of snow. Thursday, 1st of March and -16 degrees in Saint Petersburg. I didn't take notes or write a diary my days in Saint Petersburg. It didn't make sense to track the time when the days are unchained from it. I walked down the stairs to enter Dostoyevsky's house and walked upstairs again to reach his flat. A proper flat with various rooms, nothing surprising or different from any place people would live in that period of time. Being surrounded by these walls, I felt a warmth- not easily definable- It wasn’t a warmth deriving out of smiley faces or a friendly atmosphere. It was a warmth of humanity. This humanity that transcends years and years and through pages of books and museum’s audio narrations can make a human being meet another human being. Dostoyevsky believed in the mystery of human existence, in this particular mystery that every man brings in him. He quit his army job and he destined himself to unravel this mystery and write about it.  He was convinced that spending a whole life exploring this mystery, it's not a waste time. It was the only way- it was his own way-to be a human being.

He didn't complain about his imprisonment. As he was saying, he didn't get to know Russia but he got very deeply into knowing Russian people and their soul. Exile and imprisonment in Dostoyevsky's life were all worthwhile. Today that we are not deported to inhuman places or imprisoned for our ideas and readings, still the concept of exile is very familiar. Exile is when we live estranged from ourselves and others. We live in exile, almost every day when we remain unable to look into our feelings and listen to people around us, leave space for ourselves and for people to live together. I left Dostoyevsky’s house and walked among all these perfect strangers. Dostoyevsky had just told me a story. A story that had in its intro, the strength we need to be ourselves and concluded with that this means nothing if it’s not to be shared with others.

[commonpeoplesay]

Εφαρμογές του μη εφαρμοσμένου χρόνου

Συχνά βρίσκω τα δάχτυλα μου στην οθόνη του κινητού 

να μπερδεύουν δύο εφαρμογές ευρείας χρήσης

το Ρολόι και την Αριθμομηχανή

Με το ρολόι, το ξυπνητήρι μου θέλω να ρυθμίσω

να μετρήσω τις νυχτερινές ώρες που σε όνειρο διαμένω

μέχρι το επόμενο πρωί 

Και με την αριθμομηχανή, τι;

Mε αυτή δοκιμάζω να μετρήσω

τις ώρες της ημέρας που στ’ αλήθεια έζησα

Με αποτέλεμα κάποιες φορές να μετράω ώρες πολλές, 

κάποιες λίγες και άλλες να μη πατάω καθόλου στην εφαρμογή 

αλλά στο ξυπνητήρι κατευθείαν

να μου θυμίσει να ξυπνήσω να ζήσω την επόμενη.

Πάντα το ξέρα ότι τυχαία δε μπερδεύεται

ο χρόνος στα δάχτυλα μου.

[commonpeoplesay]

Στο όνομα της συμφιλίωσης

Ι.  Είπα: Δε γράφω πια

Καλές σχέσεις με τον εαυτό μου έχτισα

Γέφυρες συμφιλίωσης και αποδοχής του ποια είμαι και τι κάνω.

 ΙΙ. Και να μαι τώρα, επιτέλους, βράδυ.

τη 1η γέφυρα διασχίζω και πέφτω πάνω σου- αγαπημένο μου υλικό για απόψε

Σε κοιτάω και νομίζω σε γνωρίζω πια- σε ξέρω

Πόσο απελπισμένο αυτό το ‘νομίζω’ μου ακούγεται

Γελάω και το πετάω από την πρόταση.

Σε μία μου σκέψη τώρα, περνάει ολόκληρο εκείνο το ταξίδι

που κάθε μέρα έγραφα, κάθε μία ημέρα 

μέχρι που έχασα όλα μου τα γραπτά και έμεινα να θυμάμαι σκηνές

και αυτές αλλοιωμένες από τι θα θέλα να είναι και από τον πόνο που δεν ήταν.

Τώρα τέτοιο πόνο δεν έχω,

μόνο το μολύβι μου δε βρίσκω για να γράφω

Και το χειρότερο όλων τα γράμματα μου δεν αναγνωρίζω.

 ΙΙΙ. Αλλά εγώ είπα: Δε χρειάζομαι μολύβια γιατί δε γράφω πια

Στο καλό να πάνε τόσες αγωνίες και νυχτερινές περιπλανήσεις

Σε σκέψεις δικές μου αλλά κυρίως σε άλλων

Απρόσκλητη σε ζωές να σεργιανάω και να αγωνιώ ακόμα

για τα δικά τους δρομολόγια

Αν έφτασαν καλά στο σπίτι ή

Αν νευρίασαν στην κίνηση 

και άναψαν τσιγάρο.

 ΙV. Είπα: Δε γράφω πια 

Όμως οι λέξεις δε χάνονται  

και το μυαλό μου αγωγός απο γράμματα και συλλαβές που

σμίγουν μαζί μόνο για να μου θέτουν ερωτήσεις

‘Ποιος είπε ότι οι γέφυρες που χτίζεις σε προστατεύουν

από το να χαθείς στον εαυτό σου;’

Εγώ-μόνο απόψε- ήπια από το ποτήρι σου

Και μαζί με σένα, κατάπια και το χάος.

‘Ας είναι’ σου έγραψα.

[commonpeoplesay]

[commonpeoplesay]

Ανάσκελα, μπρούμυτα και πλάι

Το κρεβάτι μου σα να έμοιαζε λίγο με τη ζωή μου

Όλο και δε βολευόμουνα τα βράδια που ξάπλωνα

Είναι που το στρώμα κάνει εκείνο το βαθούλωμα στη μέση 

που όσο και να με ενοχλεί 

τόσο φαίνεται να ταιριάζει στο κορμί μου

Σα να το έκανα εγώ η ίδια... τάχα λέω

Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές εκεί στη μέση, με βρίσκω να κοιμάμαι.

  Τις βραδιές, όμως, που κουράζομαι 

διπλώνομαι στις άκρες του κρεβατιού να ανασάνω

αποστατώ, λέω, για να ζήσω

τη σύντομη ελευθερία του ιλίγγου

που μόνο στα άκρα ζεις

Θες, όμως, ότι εκεί μικρή είναι η ανοχή στην κίνηση;

ή θες τον φόβο της πτώσης;

Στη μέση του κρεβατιού μου, πάλι, γρήγορα επιστρέφω

  Από ανάσκελα, μπρούμυτα και πλάι

τώρα μόνο τους εαυτούς μου συναντώ

και από τα χέρια τους ενός στην αγκαλιά του άλλου πια περνάω,

ώσπου να καταλήξω στον πιο φιλεύσπλαχνο

αυτόν που τον ύπνο θα μ ’αφήσει να κερδίσω.

[defteroprosopo]

Τρίτη

Λοιπόν, εδώ στον τρίτο ησυχία άνθρωπος για μήνες δεν συμβαίνει εκτός απ’ τη γνωστή ανησυχία που από παιδί με τρώει πεινασμένη πόσα τετραγωνικά του ανθρώπου η μοίρα έτσι όπως ζούμε στριμωγμένοι μόνοι χωριστοί και αφημένοι σαν στοίβα από πιάτα στο νιπτήρα. Λοιπόν, εδώ στον τρίτο κάθε Τρίτη μετακομίζω λέω από αύριο στη ζωή μου γεμίζω κούτες όλο το σπίτι.

[commonpeoplesay]

Θαλλασο-λόγιο ΙΙ

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ

διασχίζω μια θάλασσα

στη μια ακτή εσύ

στην αντίπερα εγώ

ξεβράζει η θάλασσα παράπονα, σιωπές, μισοτελειωμένες κουβέντες

ενώ στη μέση τα αισθήματα ως κύματα παλεύουν

έμαθαν και αυτά να άγονται και να φέρονται

ποτέ με το βοριά και πότε με το νοτιά

και ενώ μαζί τη θάλασσα δε τη διασχίζουμε πότε

αφού με τόσα αισθήματα απειλούμαστε από βέβαιο πνιγμό

τη διασχίζω εγώ κάθε βράδυ μόνη,

σημειώνοντας μάλιστα μεγάλη επιτυχία

αφού πνιγμένη στο κρεβάτι μου

δε με βρήκανε ποτέ

μόνο το αποτυπωμα μου στα σεντόνια

μένει να προδίδει τη νυχτερινή πάλη με κύματα.

[commonpeoplesay]

Η ενδέκατη ώρα

Εκεί δε μέτραγαν αυτοί τις ώρες

Αλλά οι ώρες τους μετρούσαν

Λίγο τον παλμό τους έπαιρναν

Λίγο την αγωνία τους αφουγκράζονταν

Λίγο τα χρηστά τους ήθη προκαλούσαν

Λίγο τις ενοχές τους φυγάδευαν

Εκεί η ώρα ήταν πάντα 11

Τρεις ώρες αργότερα

Η ώρα ακόμα 11

Ξέρουνε αυτές 

και σταμάτησαν την αέναη ροή τους.

Άφησαν μόνο τα συναισθήματα να

ταλαντεύονται στους λεπτοδείκτες τους.

[commonpeoplesay]

Don’t try to build in the space you suppose Is future, Lydia, and don’t promise yourself Tomorrow. Quit hoping and be who you are            Today. You alone are your life. Don’t plot your destiny, for you are not future. Between the cup you empty and the same cup Refilled, who knows whether your fortune            Won’t interpose the abyss?

F. Pessoa

[commonpeoplesay]

Εν αναμονή

Μια εκτόνωση ζητάει να βρει αυτή η φωνή. Ax (μου λες). Οι άλλοι συζητάνε σταθερά και ήρεμα. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Ούτε επόμενο λεπτό ( να λες). Και εσύ γυναίκα δίπλα μου. Δεν αντέχεις. Νευρικά κουνιέσαι στην καρεκλα. Δεξιά, αριστερά. Περιμένεις το γιατρό σαν το μικρό στην κούνια. Χτυπάς το χέρι σου στο πόδι. Κάθε τόσο: Aχ (μου λες). Οι άλλοι αναλύουν. Βάζουν σφραγίδες σε χαρτιά. Άλλη μια εδώ κ εδώ. Και εσύ βασανίζεσαι. Αχ: να βασανίζεσαι από αυτούς, πιο πολύ απ’ τον εαυτό σου τον ίδιο; Eσύ που έκλεισες την αγωνία σου στην τσάντα; εσύ που δίπλωσες το φόβο στα γυρισμένα σου μανίκια; Τι σου φταίνε αυτοί; τι σου φταίει και η μέρα η ιδια; Έτσι την έφτιαξες εσύ. Έτσι και εγώ. Και έτσι τη ζούμε. Μπροστά από πόρτες αναμονής. Βουβoί, αναθεματίζοντας. Χτυπώντας τα χέρια μας στα γόνατα και χάνοντας λίγο λίγο τα μυαλά μας. Και έτσι όπως τα χάνουμε, έτσι παλεύουμε να τα κρατήσουμε. Μαζί.