It takes balls, om tegen een halve Aziaat, dewelke ik in mijn amandelogen duidelijk ben, de uitspraak te doen: “ik heb het niet zo op die Chinezen. Allez ja, Japanners, ge weet wel, die soort.”
Deze repliek kreeg ik naar aanleiding van een wondermooie foto van turquoise water en vanille-kleurig zand. Ik vroeg haar waar deze foto genomen was. Zuid-Japan dus. Dat ik er dolgraag heen wilde, naar Japan, maar ja, duur hé...Vervolgens dropte zij de bovenstaande atoombom.
Champignonwolk boven mijn hoofd negerende, dramde ze nog even door over hoe erg die wel stonken die Chinezen en dat degene die op onze vluchten vertoeven, geen Frans, Engels of Nederlands kunnen. En dat gezeur altijd maar om warm water, kunnen die niet gewoon koud water drinken?
Moraalridder en nerd die ik ben stak ik een korte speech af over heropvoedingskampen in China, wegenwerken en ontginningen in Afrika en de inzet van onvrijwillige Chinese dwangarbeiders en over de upsides van warm water drinken (of thee) na het eten, ten behoeve van de vertering,...
Mijn voelsprieten detecteerden echter snel ergernis, dus bolde ik het af.
Sommige mensen, en “fans” van deze blog, vallen nu eenmaal niet veel meer bij te brengen. Integriteit, eerlijkheid, openmindedness, opvoeding,...Verloren moeite zullen we het maar noemen.
Qua openmindedness stuit ik hier bij ons, in ons Man Bijt Hond-dorp ook wel eens op een lege blik. (Oowpen-watte?)
Hoewel ze dan op vlak van kleur, weer niet moeten onderdoen voor mij. Zo zijn er onze schatten van buren S en K, wiens dochter op school zit bij E.
K staat geregeld, sigaret in de mondhoek, in vrijetijdskledij aan de schoolpoort. Wat wij misschien zouden aandoen indien we de griep in fase 3 hebben, draagt hij vol trots op zijn één meter 90 grote frame van een lijf. Bij voorkeur een training in Ferrari-rood, met Puma-badsloffen. Vervolgens placeert hij zich ergens in het begin van de speelplaats en roept dan breed lachend, rood en bulderend: NAARUIS!!! KOOOOM!!
Johnny Autoradio dan, die zoals zijn bijnaam doet vermoeden een ding heeft voor getunede bolides, trachtte het in der beginne aan te leggen met wederhelft S. Hij zag de nieuwe vriendschap helemaal zitten.
Samen in onze polychrome fleece, bodywarmer en Kappa-trainingsbroek hangen op de oprit, dacht hij. Autoradio’s loeihard openzetten, zien wiens achterruit het eerste in snot ligt. De basis van elke hechte burenvriendschap. Het heeft niet mogen zijn. “Suske” S, zag er geen toekomst in.
Niet voor niets draaide Man Bijt Hond hier effectief 5 afleveringen. Niet zonder schroom meld ik u dat deze te bekijken vallen op TuubTuub. (voor de niet Eddy Wally-volgers: youtube)
Mijn man komt zonet voor het eerst thuis in zijn diensttenue van de brandweer. Hallo.
You can leave your hat on.
