Doet Londen als Antwerpen
Het meest prachtige van een reislustig nichtje is een reislustig nichtje dat mij wegwijs maakte op de Zuid-Amerikaanse trip. Door me voor te bereiden overbodige vracht als een spoor in hostels achter te laten, door me voor te bereiden op corrupte terrorspelletjes en door me voor te bereiden op alle mooie dingen die ik absoluut moest zien en doen. Ditzelfde nichtje is een vriendin. En ze heeft er een handje van haar leven te leiden buiten de grenzen van ons kleine mooie kikkerland. Nadat Laura met Latin-America klaar was, stonden de zinnen op Londen. Toen we nog puppies waren hadden we de stad al samen bezocht, met een droevenis van een drama toen het vliegtuig zonder ons terugging naar Nederland. Elke volgende keer dat ik Londen bezocht zonder haar, was het terugkeren naar Nederland nooit zonder stress of moeilijkheden. Alsof de stad niet wil dat je gaat. Of wenst dat je daar in ieder geval een bittere nasmaak aan overhoudt. Masochistisch stuk stad dat het is. Na elkaar ruim een jaar eerder in Sao Paulo voor het laatst te hebben gezien, was het eindelijk weer zover dat ik dat kleine grote nichtje knuffelen kon. Groot Londen. Klein nichtje. Met een enorme smile op haar snoet.