Bazen yapayalnız hissedersin kendini.Halsiz, yorgun, kötü ve en acısı da yapayalnız...
Hep çevrende "Ben yanındayım" sesi gelir, hep "Gitmicem, yanındayım yalnız değilsin" sesi...
Ama bir müddet sonra onlarda giderler.
Hatta sonradan hiç yanında olmadıklarını bile anlarsın...Sonuç olarak yine sen kalırsın.
Yine yapayalnız yine tutsak yine üzgün.
Herkesin o dilindeki alışıldık ama gerçek olmayan söz ; "Hep yanındayım"...
Sadece bu gelir kulağına. Ama yine sonunda tek başına, bir köşede oturmuş ağlarsın. Birilerine içini dökmeyi istersin ama kimse olmaz. Birilerine sarılmaya ihtiyaç duyarsın ama kimse olmaz. Birileriyle eğlenmek, gülmek hatta ağlamak bile istersin ama o da olmaz. Ağlamanı bile kimseyle paylaşamazsın...
Ama artık alıştım. Artık korktuğumda, ağladığımda, üzüldüğümde, kötü düşüncelere dalıp gittiğimde; acımı, üzüntümü, sevincimi ya da korkumu kimseyle paylaşamadığımda kendime diyorum ki;
Korkma ! ben yanındayım ..✒️📖