Some nights I stay up all night
Το αν θα γράψω ή αν πρέπει να γράψω και πως θα το γράψω, για τους blonde redhead με αφορμή και τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο gagarin τις 19 Μαρτη είχε ήδη αποφασιστεί μέσαμου στα μέσα της διαδρομής Σύνταγμα - Νέα Σμύρνη στο τραμ.Όρθιος, σιμά στο παράθυρο λιώνοντας το ep. στο ριπίτ ξανά και ξανά μεσημεράκι παραμονής του live.Αφορμή στάθηκε και το review του “melody of certain damaged lemons” που αναρτήθηκε στο mic.gr τις 18/08/2000 του Απόστολου Γρηγορόπουλου παρακαλώ! Αυτό που συμβαίνει με το mic.gr δε νομίζω να υπάρχει σε άλλη ιστοσελίδα της ελληνικής επικράτειας .Αναφέρομαι στο ιστορικό αρχείο της παλαιότερης ελληνικής μουσικής ιστοσελίδας. Μπορείς να βρεις ολα τα Reviews από γεννησιμιού του site πίσω στο 1998-1999 ,αν δεν κάνω λάθος.Το ότι υπήρχε ακόμα στη νταταμπέης της ιστοσελίδας πυροδότησε ένα σωρό αναμνήσεις από την εποχή .To στόρι έχει ως εξής. Τότε που λέτε , τέλη των 90s δεν είχαμε και πολλες επιλογές ενημέρωσης, και ειδικά στην επαρχία που μεγάλωσα. Ενα mic, ένα babylon ( οι τριανταρηδες θα το θυμούνται) αντε ενα ποπ και ροκ . Με θυμαμαι να εχω εκτυπώσει στον πρίντερ το ριβιου του damaged lemons και χειρογράφως να το εχω αναθέσει στη must-to-buy λίστα μου για τις γιορτές. Επιχειρησα να το παραγγείλω απο τα metropolis τηλεφωνικά αλλά “δεν υπήρχε στα στοκ” .Κάπως έτσι και με το μπάτζετ μου εξαιρετικά περιορισμένο οι blonde redhead εμειναν και ξεχάστηκαν σε ένα εγχειρίδιο με must-to-buy δισκους μάζι με απειρα άλλα δισκάκια . Blonde Redhead πρέπει να έβαλα στα αυτιά μου να ακούσω ,συνειδητά, σίγουρα μετά το 2003. Σϊγουρα θα είχα ακούσει κανα κομμάτι τους σε κανένα ολτερνατιβάδικο όταν κατέβηκα μόνιμα Αθήνα αλλά ως εκεί. Μα τι μαγεία και τι χαρά όταν πραγματοποίησα νταουνλόντιγκ ολόκληρο το damaged lemons ! Ανούσιες πλέον ιστορίες μιας ξεπερασμένης εποχής που τόσο λησμονούμε αλλά παρ’όλα αυτα δε δίστασα με την καμία να αγοράσω τα “melody of certain damaged lemons” και “fake can be just as good” σε γνήσιο cdάκι από το gagarin την ημέρα του Live για τη ελλιπεστάτη συλλογή μου . Ο πρώτος μου δίσκος των blonde redhead ήταν το Misery Is A Butterfly.Ο αγαπημένος μου το damaged lemons λόγω του στόρυ που προηγήθηκε αλλά και λόγω ενός σωρού συγκυριών που έτυχαν όλα αυτά τα χρόνια αποτρέποντας τελευταία στιγμή είτε να το αγοράσω είτε να το ακούσω. Στο ep τώρα ...
Θα μπορούσαν με προσθήκη τριών ή τεσσάρων κομματιών ακόμα να μιλάμε για το άμπουμ της χρονιάς αλλά σύμφωνα με τη συνέντευξη του Pace στο mic δε φαίνεται να καίγονται και τόσο μιας και προέχει η ολοκλήρωση του σόλο δίσκου της Μακίνο, άλλη μια περσόνα μου καιγόμουν να τη δω ζωντανά. Άλλωστε η σημασία ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ τη σήμερον ημέρα αφορά μόνο κάτι ψυχαναγκαστικούς μουσικάκηδεςκαι τους ίδους τους καλλιτέχνες ως σημείο αναφοράς προς το συνολικό έργο. Τέσσερις λοιπόν κομματάρες , που έχω λιώσει στην κυριολεξία .Μου φέρνουν μια ανάλαφρη νοσταλγία για τα 90s. Ειδικά το “3 ο’ clock” και το dEUSικό “Where your mind wants to go” σε κάνει να νιώθεις αισιοδοξία μπροστά σε κάθε είδους “ δε βγαίνουν πια ωραία κομμάτια ,όλο τα ίδια και τα ίδια “ κλπ σχόλια.Θα μου πεις απο σαραντάρηδες ...έστω κι έτσι. Όσο για το Live , καταπληκτική βραδιά και οι blonde redhead σε έξοχη φόρμα, ανταποδίδοντας με το παραπάνω τις προσδοκίες μου. Άκρως συγκινητικό που επέλεξαν την Αθήνα για το φίνις της περιοδείας τους και τη Kazu Makino στο τέλος ,αν μπορούσε, να θέλει να αποδώσει ευχαριστήρια χειραψία σε όλο το κοινό.
10/10 για το ep. και 9/10 για το Live (γιατί ποτέ δεν είναι αρκετό)
