Ik heb veel mensen ontmoet, waaronder mijzelf, die hun halve leven, soms hun hele leven, gewacht hebben en nog altijd wachten op de toestemming die maar niet kwam. Die, meer of minder bewust, gewacht hebben op de zegening die niet gegeven is, op de goedkeuring die uitbleef om in vrijheid te mogen leven als de mens die zij zijn. Menigeen heeft deze bevestiging in haar of zijn kindertijd thuis en op school moeten ontberen. Het is niet anders!
Een ander bevestigen in wie hij is, veronderstelt zelfkennis en het vermogen om lief te hebben. Iemand liefhebben betekent iemand naar Huis te willen zien gaan, zichzelf willen zien worden en bovenal iemand zichzelf willen zien zijn. Al het andere is geen liefde. Het is op zijn best zoeken naar liefde. Maar vaker nog is het 'claimen van de ander', juist vanuit de nood je eigen bestaan erkend te krijgen. Meer dan eens maken wij van de ander een bondgenoot in onze gevangenschap en wordt de liefde gelimiteerd tot een gezamenlijke gevangenschap.
Marcel Derkse