#mil1stperfomancetask

[yssxkvz-ally-27]

[reeenceee]

Hindi Pare-pareho ang Paglago ng Bawat Tao

Hunyo 28, 2026 - Linggo

"Minsan, ang mga salitang pinakamahirap kalimutan ay nanggagaling pa sa mga taong pinakamamahal natin."

Mahal kong Talaarawan,

Linggo ngayon. Tahimik ang bahay, at sa wakas ay nagkaroon ako ng oras para huminto sandali at pag-isipan ang mga bagay na matagal nang nasa isip ko.

Habang nakaupo ako kanina, naalala ko na naman ang mga pagkakataong ikinumpara ako sa ibang tao. Minsan ay sa pinsan ko dahil mas palakaibigan siya kaysa sa akin. Minsan naman ay sa mga kaklase ko dahil mas matataas ang kanilang marka o mas may kumpiyansa silang humarap sa ibang tao.

Alam kong hindi iyon sinasabi ng mga magulang ko upang saktan ako. Naniniwala akong gusto lamang nila ang pinakamabuti para sa akin. Gayunpaman, sa tuwing naririnig ko ang mga salitang, "Bakit hindi ka maging katulad niya?", hindi ko maiwasang masaktan.

Tahimik lang akong nakikinig at kunwari ay ayos lang ang lahat. Pero kapag mag-isa na ako sa aking silid, doon ko lang nararamdaman ang bigat ng mga salitang iyon. Napapaisip ako kung kulang ba talaga ang ginagawa ko o kung may mali ba sa pagiging ako.

Noong nandito pa ang ate ko, siya ang madalas kong takbuhan kapag mabigat ang pakiramdam ko. Hindi niya ako kinukumpara sa iba. Pinakikinggan lang niya ako at lagi niyang ipinapaalala na sapat ang ginagawa ko. Simula nang mawala siya, parang may nawala ring bahagi ng sarili ko. Wala na akong taong madaling mapagsabihan kaya mas pinipili ko na lang na kimkimin ang lahat.

Isa akong taong likas na tahimik. Hindi ako sanay na sabihin agad ang lahat ng aking nararamdaman. Marahil ay dahil dito, hindi nakikita ng ibang tao ang mga laban na tahimik kong hinaharap araw-araw.

May mga pagkakataong inisip kong baka kailangan kong baguhin ang sarili ko para lamang matanggap at maipagmalaki. Ngunit habang mas lalo kong ikinukumpara ang sarili ko sa iba, mas lalo kong nakalimutang pahalagahan ang sarili kong pag-unlad.

Ngayon, habang tahimik akong nagmumuni-muni, may isang bagay akong napagtanto.

Ang mga taong ikinukumpara sa akin ay may sarili nilang landas. May sarili rin akong landas na dapat kong tahakin. Hindi pare-pareho ang bilis ng pag-unlad ng bawat tao. Lahat tayo ay may kanya-kanyang kakayahan, kahinaan, at panahon upang umunlad.

Marahil ay hindi ko kailangang maging katulad ng iba upang magkaroon ng halaga. Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa pamamagitan ng paghahambing. Ang kailangan ko lamang ay magpatuloy at maging mas mabuting bersyon ng aking sarili araw-araw.

Umaasa pa rin ako na darating ang araw na mapapansin ng aking mga magulang ang sarili kong pag-unlad. Hanggang sa araw na iyon, magpapatuloy akong lumakad sa sarili kong landas, kahit mabagal, basta hindi hihinto.

Hanggang sa muli.

Lawrence Mendez

12-Malikhain

Disclaimer: The two images used in this blog are AI-generated and were created with the assistance of ChatGPT based on the symbolic concept and theme of my personal reflection. The written content, experiences, and reflections presented in this blog are my own and are based on my personal life.