#miniseria

[moonie-embracethemadmess]

Daddy's boy jutro?

[moonie-embracethemadmess]

Daddy’s boy - rozdział 2

Opis w skrócie: Harry wzniósł ojcostwo na nowy, mroczny poziom, uzależniając swojego syna od siebie. Nie zamierza się nim dzielić, Louis jest jego i jego pozostanie, nikt mu go nie odbierze. Nie widzi w tym nic złego, to po prostu miłość.

Skutki uboczne: Śmierć z nadmiaru miłości. Naprawdę, może prolog tego nie pokazuje, ale rozdziały będą wręcz przepełnione lukrem. Wyobraźcie sobie Harry’ego jako ojca i potulnego Louisa, zakochanego w swoim tacie tak cholernie bardzo, a potem powiedzcie mi, że przesadzam.

Ode mnie: to najgorsze, co napisałam od dłuższego czasu. Mówię teraz poważnie, dajcie mi znać, czy da się to znieść, jeśli nie- napiszę ten rozdział od nowa. Rozdział jest moją porażką, a mimo to zajął mi tak dużo czasu,  tak bardzo się z tym męczyłam... Dalej będzie już lepiej, obiecuję.

Wstawiłabym to wcześniej, jednak jeszcze przed chwilą to pisałam... A wszystko dlatego, że trafiłam na transmisję i retransmisję przemowy pożegnalnej Baracka Obamy i naprawdę długo nie mogłam się po tym pozbierać. Prawdopodobnie dlatego też rozdział mi się nie podoba, ale oceńcie sami :) będę bardzo wdzięczna za jakąkolwiek opinię :)

MASTERPOST

ROZDZIAŁ 1

-Jeden… Dwa… Tsy… Tsy… Ts- Louis wyliczał uparcie, siedząc na plecach swojego taty, gdy ten wykonywał poranne pompki. Jednak Harry roześmiał się, więc chłopiec zaraz porzucił wcześniejsze zajęcie i zaczął chichotać razem z nim.

-Cztery, pięć, sześć, skarbie.- Starszy Styles odrzekł rozbawiony, na co trzylatek zszedł z jego pleców, zamiast tego kładąc się pod ojcem, by mieć widok na jego twarz. Ze zmarszczonymi w skupieniu brwiami, chwycił policzki Harry’ego w drobne rączki.

-Jak?- Spytał, chętny do nauki nowych cyferek, gdyż do tej pory znał tylko trzy i najwidoczniej myślał, że to już wszystko, co jego rodzic mógł wywnioskować po jego minie.

-Cztery.- Harry powiedział wolno i wyraźnie, by Louis dobrze to zapamiętał i był zdolny wymówić to sam.

-Ctely?

-Pięknie. Więc, jak teraz liczymy?

-Jeden, dwa, tsy, ctely…

-Pięć.

-Pi- Malec utknął w połowie wyrazu, a maleńkie zmarszczki na jego czole pogłębiły się, gdy usilnie próbował wyłapać ruchy ust taty, lecz wciąż nie udawało mu się tego powtórzyć.

-W porządku, kochanie, masz jeszcze dużo czasu, by się tego nauczyć.

-Tak?

-Tak. Już i tak potrafisz bardzo dużo, tatuś jest dumny.

I to wystarczyło Louisowi, by na jego buźce rozkwitł szeroki uśmiech. Wystarczyło też, by Harry otrzymał mocnego całusa, gdy tylko się do tego zniżył podczas kolejnej pompki.

Ćwiczenia jednak zostały bardzo szybko przerwane ponownie, tym razem przez niezwykły dźwięk pustego brzuszka.

-A mówiłem, że trzeba jeść zaraz po pobudce, to niee… Teraz masz, brzuszek aż krzyczy, mój drogi.- Brunet pochylił się nad malcem tak, by schować nos w materiale koszulki chłopca.- Daj mi jeść! Chcę jeść! Jeeeść! Omomomomom.- Wychrypiał głosem potwora, prowokując u swojego synka wybuch szaleńczego śmiechu.- Głodny brzusio!- Nie przestawał, mimo że Louis wił się pod nim, wciąż głośno chichocząc, dopóki zaczęło brakować mu powietrza.

-Dość… Tatusiu!- Pisnął wysoko między salwami śmiechu.- Zjem! Cuję, zjem! Booli…- Wysapał, a Harry ucałował jego napięty brzuszek i podniósł się z podłogi, widocznie zadowolony. A kiedy już stał przy kuchence, obejmując asekuracyjnie Louisa, który zaciekawiony stał na stołku tuż obok niego- w całej kuchni rozniósł się dźwięk telefonu.

-Styles, słucham?- Mruknął do słuchawki, na chwilę odwracając uwagę od skwarczących pasków bekonu na patelni, by złożyć całusa na czole domagającego się synka.- To niemożliwe, Stan. Po pierwsze: mam dzisiaj wolne. Po drugie: co ta kobieta sobie myśli? Nie jesteśmy byle studiem, do którego można przyjść w każdej chwili i strzelić sobie zdjęcie do paszportu. Są terminy, wcale nie takie krótkie.- Mówiąc to, uśmiechnął się pod nosem na myśl o tym, jak dobrze radził sobie z zapewnieniem odpowiednich warunków dla swojego potomka.

Musiał przyznać, że nie było łatwo; często był zmuszony zarywać nocki, siedząc nad projektami lub fakturami, a wszystko po to, by nie wypaść z rynku i zostać na przysłowiowym lodzie. Wciąż doszkalał siebie i swoich pracowników w dziedzinie fotografii, wprowadzał najnowsze techniki obróbki zdjęć, inwestował w najlepszy sprzęt i poprawiał warunki pracy. Odnosił sukcesy i był z tego dumny, jednak tym, co osadzało przyjemne ciepło w dole jego brzucha, była świadomość, że robił to dla Louisa, nie zaniedbując go przy tym.

-Kim ona jest, że stać ją na taką sumę za parę zdjęć, huh?

-Tatku…- Louis pociągnął fragment koszulki taty, ponownie go dekoncentrując, zbyt zniecierpliwiony oczekiwaniem na swoje śniadanie.

Harry wylał roztrzepane jajka na patelnię, by chwilę później wyłożyć gotową jajecznicę na talerzyk.

-Tak, tak, jestem.- Odpowiedział szybko na wołania swojego pracownika, zapominając na chwilę o rozmowie telefonicznej podczas karmienia Louisa.- Otwórz buźkę, samolot leci.- Zagruchał wesoło i skierował widelczyk prosto do rozchylonych szeroko ust chłopca.- W porządku, będę tam za godzinę, może trochę później. Tak, Stan. Oczywiście, ze cię słucham.- Nie, nie słuchał, ale nie sądził, by jakiś szef jawnie się do tego przyznał.- Ja wszystko rozumiem, ale ona może być nawet królową Anglii, nie obchodzi mnie to, nie umawiała wcześniej terminu, a teraz oczekuje, że pojawię się na jej zawołanie? Ja mam dziecko, jeśli biorę wolne od pracy, to chciałbym ten czas spędzić z nim, a nie w pracy. Niech Robbie się tam uspokoi, to jednak on pracuje dla mnie, a nie na odwrót.- Brunet roześmiał się cicho, po części z paniki pracownika, po części z Louisa, który ruszał główkę, utrudniając mu karmienie go.

-Tsęęęsienie zieemii!- Wyjaśnił, gdy Harry próbował go upomnieć.- I bomby! Bum, bum, bum!- Dodał, a oczy starszego rozszerzyły się komicznie, jak tylko zaczął atakować widelczyk rączkami, finalnie mając całą jajecznicę na swojej koszulce.

Głośny pisk radości zagłuszył słowa podwładnego, więc Harry westchnął zrezygnowany.

-Będę za jakieś dwie godziny.

-Oczywiście, zawsze, gdy cię potrzebuję, musisz się w coś władować.- Harry mruknął do siebie, gdy Niall odrzucił jego połączenie i wysłał jedynie krótką wiadomość o tym, gdzie można go aktualnie znaleźć. Stres związany z oczekującą na niego, niezapowiedzianą klientką źle na niego wpłynął, przez co nie był nawet pewny, czy ubrał swojego syna poprawnie, ale uznał, że Niall miał w mieszkaniu ubranka, więc liczył na to, że blondyn przebierze go na spokojnie.

-Tatusiu!- Louis pisnął głośno, gdy jego rodzic szarpnął za mocno zamek kurteczki i niechcący zahaczył kawałek skóry malca.

-Przepraszam, piegusie, tatuś nie chciał.-Usłyszał natychmiast i uśmiechnął się delikatnie, czując chłodne dmuchnięcie na podrażnionym podbródku i zaraz potem miękkie usta okalające z uczuciem skaleczenie.- Już dobrze? Boli?- Harry zapytał, autentycznie zmartwiony tym, do czego doprowadził, ale przede wszystkim zły na siebie, że pozwolił, by praca przysłoniła mu największą wartość w jego życiu.

Takie rzeczy niby zdarzały się rodzicom całkiem często, jednak on nie przyjmował tego na swoje usprawiedliwienie. Będąc w domu, chciał skupiać się wyłącznie na swojej małej rodzinie i nawet małe zaczerwienienie na ciele jego szkraba wydawało mu się być krzywdą równą spowodowaniu u niego krwotoku. Był przewrażliwiony.

-To nic, prawda? Jesteś dużym chłopcem, już jest dobrze, mam rację?- Pytał wciąż, chcąc się po prostu upewnić. Uśmiechnął się szeroko na zgodne kiwnięcie trzylatka, a ten zachichotał, poruszając głowami ich obu przez zetknięte ze sobą nosy. - Czapka i będziemy gotowi do wyjścia, tak?

-Tak!

-Mój chłopiec.

-Jeszcze raz, wyjaśnij mi, jak dziecku, bo naprawdę nie mogę pojąć, jak się tu znalazłeś.-Styles powiedział w niedowierzaniu, stojąc na środku małego sklepu ze słodyczami, ze zmarszczonymi brwiami, uciskając palcami płatki nosa. Louis dawno porzucił jego nogę, przyklejony do gablot z cukierkami, niemal śliniąc się na tę ilość cukru w jednym miejscu. Niall zaś stał dumnie za ladą, obsługując jakiegoś starszego pana.

-Pracuję tu, głuptasie. Coś jeszcze dla pana?- Zwrócił się do mężczyzny, chwilowo ignorując przyjaciela.

-Cukierki.

-Fenomenalnie! Tylko jakie?

-Bez różnicy.

Niall westchnął na to, przyjmując obojętny wyraz twarzy. Leniwym krokiem podszedł do gabloty, przy której stał Louis, rozejrzał się i spojrzał po raz kolejny na klienta.

-Pistacja?

-Nie, jestem uczulony.

-Galaretka w cz-

-Nie, nie, tylko nie galaretka.

- To może jogurtowe?

-Mają truskawki, prawda? Nie przepadam za smakiem truskawki.

-A miętowe?

-No proszę pana, cukierki jednak powinny być słodkie, prawda?

-Czyli z alkoholem też odpadają, tak?

-Tak.

-Rozumiem.- Blondyn pokiwał głową w zamyśleniu, po czym wrócił za kasę i podsumował rachunek bez słowa. Harry parsknął śmiechem, widząc minę mężczyzny, ale zaraz zasłonił usta dłońmi i zaczął kaszleć, by się uspokoić.- Trzydzieści funtów, równiutko.

-A co z cukierkami?

-Nic.- Niall wzruszył ramionami, po czym sięgnął po swoją herbatę i upił mały łyk gorącego napoju, siorbiąc przesadnie głośno ze wzrokiem wbitym w oczy nieznajomego.- Nie mam asortymentu na pana wyszukany gust, a cukierki bez różnicy wyszły mi wczoraj, no przykro mi bardzo. Chce pan siateczkę?

-Nie, dziękuję.- Mężczyzna mruknął, zapłacił za swoje zakupy i opuścił sklep, nawet nie czekając na paragon.- Do widzenia.- Dodał jeszcze przy drzwiach, którymi trzasnął zaraz po tym, jak Horan odpowiedział:

-Oby nie.

-Jesteś wredny, Niall.- Harry pokręcił głową, starając się ukryć rozbawiony uśmiech, a niebieskooki wywrócił oczami z irytacją, natychmiast porywając ciastko z pudełka najbliżej lady.

-Ja? Harry, to te kutwy są wredne! Przyjdzie taki i powie, że chce słodycze. W tym sklepie są same słodycze, no bez jaj!- Oburzył się, przypadkiem plując na twarz kumpla, jednak w najmniejszym stopniu się tym nie przejmując.- Mam wrażenie, że ludzie wchodzą tutaj tylko po to, by mnie zdenerwować.

-Wciąż nie wiem, co tutaj robisz.- Harry napomknął cicho, z obrzydzeniem ścierając z nosa oślinione okruchy ciastka.

-Muszę sobie jakoś dorobić, mam gorszy okres w tłumaczeniach, a czynsz sam się nie zapłaci. Znajomy powiedział, że facet potrzebuje pracownika na chwilę, więc się zgodziłem.

-Przecież ty nie masz żadnego doświadczenia, ani nawet pojęcia o obsłudze kasy…

-Znam podstawy. Zupełnie nie ogarniam tej sprawy z kodami, ale nauczyłem się trzech głównych, a jak coś mi nie idzie, to nabijam na cokolwiek.

-Jesteś niemożliwy. W każdym razie, chciałem poprosić o opiekę nad Louisem, ale nie zostawię trzylatka w miejscu wypełnionym słodyczami wszelkiej maści. Możesz przestać żreć te ciastka, tylko na mnie plujesz, Nialler!

-No coo, przecież nikt nie widzi, a ja mam darmowe jedzenie…-Blondyn wydął niewinnie wargę, zaraz potem wpychając do ust herbatnika.

-Horan, wiesz, że tutaj są kamery, prawda?

-Co?!

-Nie mów, że nie zauważyłeś…

-Nie, zupełnie nie… Stary, ja tu co chwila coś podjadam… Wczoraj wepchnąłem karton cukierków z dostawy do plecaka i zabrałem do domu…

-Jesteś takim kretynem, nie wierzę…- Styles potarł twarz dłonią, zastanawiając się przez chwilę, jakim cudem przyjaźnił się z kimś takim.- Nie wierzę, że jeszcze nie wylądowałeś w kryminale.- Skwitował prosto.- Macie tu miejsce, gdzie mógłbym pokroić warzywa dla Louisa? Muszę zabrać go ze sobą, skoro na ciebie nie mogę liczyć. A w pracy będę naprawdę zajęty, wolę to zrobić tutaj.- Dodał, gładko zmieniając temat.

-Jasne, na zapleczu jest stół, umywalka i sztućce.

-Dzięki. LouLou!- Harry zawołał, klaszcząc w dłonie dla zwrócenia na siebie uwagi chłopca. Razem poszli na zaplecze, zostawiając ludzie na pastwę Nialla.

-Tatusiu,  chciałbym batonika…- Louis zagaił, obserwując z uroczym uśmiechem rodzica, który obmył świeżego ogórka i dwie marchewki pod bieżącą wodą, a potem zabrał się za krojenie ich w paski.

-Kupię ci, ale dostaniesz go tylko, jeśli obiecasz mi, że będziesz bardzo grzeczny, gdy tatuś będzie pracował, tak?

-Zgoda.- Maluch odpowiedział bez zastanowienia, wymachując wesoło nóżkami.

-Kto jest kochanym chłopcem tatusia?

-Kto, tatku, kto?

-Ty, piegusie.

-Ju-huuu!

Małe piąstki wystrzeliły w powietrze, a pulchne usta rozwinęły się w najszczęśliwszym uśmiechu, więc Harry nie mógł nie zaśmiać, czując jak jego serce puchnie z miłości.

-Niall, wychodz- Zaczął, wychodząc z zaplecza z dzieckiem na rękach, ale zamilkł, ciekaw rozmowy, jaką jego przyjaciel prowadził z pewną kobietą.

-Islam, huh?- Było właśnie tym, co przykuło jego uwagę. I wystarczyło mu jedno spojrzenie na uśmieszek Nialla, by wiedzieć, że skończy się to tragicznie.- Nie mam nic przeciwko, sam jestem tradycyjną muzułmanką. Wiesz, każdej zimy otulam się najgrubszym szalem, jaki tylko znajdę w szafie. Chowam się w nim po same oczy, między nim a czapką zostaje tylko taki prostokącik, żebym mógł widzieć.

Niall roześmiał się wesoło, a Harry uderzył się z otwartej dłoni w czoło, niezdolny nawet do sensownego skomentowania tej sytuacji.

-Jeśli kiedykolwiek będziesz się zastanawiał, dlaczego nie masz dziewczyny.- Spróbował mimo wszystko, kiedy sklep po raz kolejny opustoszał. Objął Louisa obiema rękami i zaczął kołysać się z nim na boki, rzuciwszy Niallowi jedno litościwe spojrzenie.- Przypomnij sobie ten moment w swoim życiu.

-Co ja znowu zrobiłem źle?-Chłopak stęknął boleśnie.- Wciąż coś do mnie masz, więc mi teraz powiedz, gdzie popełniłem błąd?

-Już ci mówię, mój drogi.- Styles uśmiechnął się złośliwie i otworzył drzwi, gotowy do wyjścia.-To była zakonnica.-Dopowiedział, z trudem powstrzymując śmiech. Długi jęk był ostatnim, co usłyszał od Nialla przed wyjściem.

Silny powiew zimowego wiatru przyprawił Harry’go o dreszcze, jednak nie otulił się grubym szalem, a wręcz przeciwnie; odsunął wełniany materiał od swojej szyi i schował pod nim główkę Louisa, zostawiając jedynie dostęp do świeżego powietrza. Zamknął samochód i żwawo ruszył do swojego studia, ledwo utrzymując równowagę na śliskiej powierzchni.

Do środka niemal wbiegł, a potem stracił grunt pod nogami na środku holu i poleciał jak długi, prosto między nogi kobiety- jak sądził, jego dzisiejszej klientki.

Poluźnił uścisk na ciele synka dopiero, gdy leżał już w bezruchu na plecach, pewny, że niebezpieczeństwo minęło. Kiedy otworzył oczy, jego zielone spojrzenie spotkało się z brązowym, nieco rozbawionym.

-Cholerne kafelki, muszę położyć tu dywan, bo w końcu ktoś zrobi sobie krzywdę…- Fuknął pod nosem, a szatynka roześmiała się cicho, oferując mu rękę.-Dzień dobry.- Przywitał się, nieco speszony swoim pierwszym wrażeniem. Dopiero, gdy wstał, mógł spokojnie przyjrzeć się kobiecie, z którą miał do czynienia i musiał przyznać, że była naprawdę piękna, ale miał też dziwne wrażenie, że skądś ją kojarzył.- Harry Styles.

-Jade Thirlwall.- Odezwała się, a jej głos wręcz ociekał cukrem, co pasowało do całej jej aury. Miała ładnie opaloną karnację skóry, przepiękne brązowe oczy i niemal idealnie wykrojone usta, a długie i gęste włosy opadały na jej ramiona, kręcąc się na końcach. Zanim Harry zaczął się zastanawiać, skąd może ją znać, odezwała się ponownie:- Przepraszam, że przerwałam panu wypoczynek, jednak jest pan moim jedynym ratunkiem. Miałyśmy sesję do magazynu, każda z nas osobno, każdą z nas zajmował się inny fotograf, do tej pory nie wiem, dlaczego.- Powiedziała z silnym akcentem, co nieco utrudniało Harry’emu zrozumienie każdego słowa, jednak miała w sobie tyle uroku, że był skłonny jej to wybaczyć.-I oczywiście ja musiałam trafić na idiotę. Wiem, że nie każde zdjęcie wychodzi dobrze, przecież każdy tak ma. Ale od profesjonalnego fotografa wymaga się znacznie więcej, a ten… Ugh, to wyszło okropnie, nie wyobrażam sobie, by coś takiego miało trafić do gazet. Mam do siebie wiele dystansu, ale to… No niech pan spojrzy.- Mówiąc to, wyjęła z torebki kilka fotografii i Harry nawet nie miał ochoty się z tego śmiać; chciał płakać.

-Jak można zrobić taką krzywdę tak pięknej dziewczynie… -Powiedział na głos, na co Jade uśmiechnęła się nieśmiało.- Jezu, oni go jeszcze nie zwolnili?

-Nie. Co gorsza, chcieli te zdjęcia opublikować. Ja wiele zniosę, ale on mnie oszpecił, no niech pan nie zap-

-Nie mam zamiaru zaprzeczać, spieprzył sprawę po całości. Takie błędy robiłem w liceum, ucząc się podstaw fotografii.

-Właśnie. Jedynym, co mi zaproponowali, było pańskie studio. Uznali, że powinien pan zgodzić się na zrobienie sesji jeszcze dzisiaj. Dlatego tu jestem. Jeśli nie będę miała tych zdjęć dzisiaj, do artykułu wcisną to gówno.

-Rozumiem, w porządku. Ale sama sesja nie jest efektem końcowym, spędzę nad tym trochę czasu w biurze, więc…

-Jeśli zdąży pan do północy, będę wniebowzięta, bo uda się nanieść poprawki przed drukiem numeru.

Błagalne spojrzenie dotarło prosto do serca Harry’ego; Jade wydawała się być naprawdę zdesperowana i to sprawiło, że brunet nie miał jej już za złe tego, że musiał zrezygnować z wolnego i przyjechać do studia.

-Megan zaprowadzi cię do przebieralni.-Powiedział po chwili, jedną ręką zdejmując z siebie płaszcz, drugą wciąż trzymając Louisa.- Poznasz Tori, naszą wizażystkę, ona dobierze makijaż do stroju. Kiedy będziesz gotowa, spotkamy się w odpowiednim miejscu i zrobimy te zdjęcia. A tera wybacz, moje dziecko się zaraz udusi.- Uśmiechnął się delikatnie i już nawet nie słyszał podziękowań dziewczyny; po prostu pobiegł do swojego biura, gdzie ściągnął wszystkie wierzchnie ubrania z siebie, a zaraz potem ze swojego syna.

-Są piękne…

-Nie chcesz żadnego poprawić?

-Nie, nie. Chyba nigdy nie wyglądałam tak dobrze na zdjęciach, których nie robiłam sama… I to nie jest dla ciebie efekt końcowy?- Jade wręcz piała z zachwytu nad fotografiami, które Harry pokazywał jej na ekranie komputera.

-Nie, ale nie będę zbyt wiele w nich poprawiał. Jeśli tobie się podobają, to naniosę tylko malutkie poprawki, by wyglądało to naprawdę zjawiskowo w magazynie.

-Jestem ci jeszcze do czegoś potrzebna?

-Nie, nie. Możesz iść do domu, po prostu zostaw w recepcji dane magazynu, którego dotyczy ta sesja, żebym mógł przesłać zdjęcia zaraz po edycji.

-W porządku, jeszcze raz dziękuję. Ach, byłabym zapomniała.- Dodała jeszcze, chwytając ramię bruneta dla zwrócenia jego uwagi.- Masz pozdrowienia od Perrie.- Mrugnęła kokieteryjnie  i wyszła, zanim szczęka Harry’ego opadła w szoku. Jednak nie miał czasu, by to przetrawić, ponieważ Louis wybiegł z charakteryzatorni z szeroko rozłożonymi ramionkami, cały umazany kosmetykami.

-Tatooo!- Krzyczał podekscytowany, rzucając się w ramiona ojca.

-Louis, kochanie ty moje… Jak…- Harry spytał tylko, patrząc ogromnymi oczami na tonę pudru i kolorowych cieni na buzi chłopca oraz koszulki pokrytej tuszem do rzęs i najgłębszym odcieniem czerwonej szminki, jaki widział w całym swoim życiu.

-Chcę spać…- Louis stwierdził stanowczo, nie robiąc nic, poza wtuleniem się w szyję swojego tatusia.

Więc Harry pozwolił mu zasnąć, delikatnie zmieniając brudne ubranka na czyste, gdy byli już w jego biurze. W takich chwilach chwalił sam siebie za pomysł wliczenia dziecięcego łóżeczka w skład umeblowania, ponieważ mógł położyć swojego malucha i nie martwić się o to, czy spadnie, co mogłoby się przytrafić, gdyby spał na kanapie. A tak miał swoją bezpieczną przestrzeń na miękkim materacu, pod ciepłym kocykiem i z misiem u boku, więc nic nie utrudniało mu dziennej drzemki, a Harry mógł w spokoju pracować nad obróbką zdjęć z sesji przyjaciółki jego dawnej miłości. Natłok wspomnień sprawił, że zajęło mu to znacznie więcej czasu, niż się spodziewał.

Kiedy już skończył, zalogował się na swoją skrzynkę mailową i wysłał gotowe pliki na adres magazynu, a potem przejrzał swoje wiadomości i zatrzymał wzrok na jednej reklamie.

Przedszkole.

Całkiem zapomniał, że jego mały chłopiec rośnie i niedługo będzie musiał rozpocząć edukację.

Nie chciał o tym myśleć; był przerażony świadomością, że Louis kiedyś dorośnie i będzie spędzał z nim coraz mniej czasu, zbyt zajęty znajomymi, dziewczynami, swoim życiem.

Każda myśl o tym była dla Harry’ego niczym ostry szpon, rozrywający serce na strzępki. Krwawił, cierpiąc w milczeniu za każdym razem…

-Tatusiu…

Harry otarł samotną łzę, gdy Louis zawołał go drugi raz, upewniając bruneta, że to nie był głos w jego głosie, a po prostu jego synek się obudził i potrzebował bliskości taty.

Właśnie, bliskość. To słowo doskonale opisywało ich relację i jednocześnie było największym pragnieniem starszego Stylesa. Chciał tylko zawsze mieć Louisa przy sobie.

A Louis miał tylko trzy latka, ale zdawał się doskonale wiedzieć, kiedy jego tatuś wątpił w jego miłość, bo zawsze znajdował się wtedy tuż obok, by schować się w ramionach najważniejszej dla siebie osoby, roztaczając aurę silnego uczucia, którego nikt nigdy im nie odbierze.

I tak właśnie myśli o przedszkolu zeszły na dalsze tory, jednak ten czas w końcu miał nastąpić...

błędy poprawię jutro, czuj się komfortowo z wytknięciem mi każdej literówki lub braku logiki w tekście :). i zostaw coś po sobie xx.

[moonie-embracethemadmess]

Tańczący z Lwami- prolog

Ode mnie: Nie jestem z tego zupełnie zadowolona, jednak zawsze jest to jakiś początek. Później będzie lepiej. Jedna scena zapożyczona została z mojego ostatniego shota, bo wyjątkowo nie miałam na to pomysłu, tam rozpisałam to całkiem nieźle, a opublikowałam to tak dawno temu, że raczej i tak nikt tego nie pamięta, więc... 

brak bety, wstawione zaraz po postawieniu ostatniej kropki w wordzie.

ilość słów: 3 938

Wychodząc z łazienki, szatyn otarł pojedynczą łzę i odkaszlnął w pięść, by pozbyć się nieprzyjemnej guli w gardle, która zawsze objawiała się u niego wyraźną chrypą. W dwóch krokach dopadł do swojej torby, po czym wyjął z niej pojemniczek z tabletkami wraz z granatowym bidonem i rozejrzał się podejrzliwie po całym pokoju socjalnym, zanim zdecydował się połknął jedną z pigułek, popiwszy ją łykiem nieco mdłego już szampana. Nagły dreszcz uderzył w jego barki i rozlał się mroźnym chłodem wzdłuż kręgosłupa, na co skrzywił się tak szybko, jak jego ciało szarpnęło się niekontrolowanie w reakcji na to, co się z nim działo. W lustrze nad małą umywalką niemal z zaintrygowaniem obserwował, jak jego odbicie przywdziewa na twarz grymas niezadowolenia, przy czym odruchowo parsknął pod nosem i pokręcił głową, westchnąwszy cicho w zażenowaniu. Jego wzrok na moment padł na wysoką linię czoła ukrytą pod dłuższą grzywką, a palce jednej dłoni instynktownie powędrowały w tamtym kierunku, wyrywając z jego ust słaby stęk, gdy tylko opuszki zetknęły się z miękkimi włosami w ciepłym odcieniu karmelu.

-Ile tabletek muszę w siebie jeszcze wdusić, żebyście przestały wypadać, huh?- W roztargnieniu mruknął sam do siebie, po czym jeszcze raz sięgnął do torby, tym razem w poszukiwaniu drobnej paczki miętowej gumy do żucia.

-Całe szczęście, już myślałem, że znieczulasz się czymś w pracy.- Cichy, jednakże głęboki i w pewien sposób kojący dla szatyna głos rozbrzmiał gdzieś w przestrzeni za nim, na co początkowo całe jego ciało spięło się odruchowo, by zaraz na powrót się rozluźnić, nawet jeśli w jego przypadku było to pojęcie bardzo względne. Włożywszy białą pastylkę do ust, obrócił się w stronę wejścia do pokoju socjalnego i przymknął oczy na czas równy sekundzie w pragnieniu przyswojenia sobie widoku wysokiego bruneta, nonszalancko opartego o framugę drzwi.- Wiesz, dragi czy alko, a może jedno i drugie.-Zayn odezwał się po raz kolejny; słowa wypływały rytmicznie z półprzymkniętych ust z lekkością godną pozazdroszczenia i to właśnie jego rozmówca robił, nawet jeśli nigdy nie miał zamiaru się do tego przyznać. Aura prostolinijności emanowała od mulata zawsze, a ciepło w jego tonie nieustannie roztapiało napiętą atmosferę między nimi, co mogło być powodem, dla jakiego był prawdopodobnie jedynym pracownikiem w całym zoo, kontaktu z którym szatyn nie unikał.-W sumie wcale bym się nie zdziwił, patrząc na to, czym się tutaj zajmujesz… Stalowe nerwy to trochę za mało, żeby wytrzymać tyle czasu w klatce z dzikimi kotami, huh?-Dopowiedział jeszcze, na co mężczyzna przed nim uśmiechnął się wesoło, co jednak szybko zmieniło się w nieco posępne uniesienie kącików ust, które natychmiast zasłonił poprzez zwieszenie głowy. Przeczyścił gardło zaraz potem i podrapał się niezręcznie po karku, zanim na nowo wystawił błękit swojego spojrzenia na spotkanie z tym o barwie mlecznej czekolady.

-Odrobina uczucia wystarczy w zupełności, nie muszę się narkotyzować.- Wydukał, zebrawszy wpierw całe rezerwy pewności siebie, by stawić czoła koledze z pracy. Poprawiając od niechcenia podwinięte rękawy dwukolorowej bluzki, w pośpiechu ruszył w kierunku drzwi w pragnieniu ucieczki, a kiedy mijał młodszego mężczyznę o kruczoczarnych włosach, poklepał go jeszcze po ramieniu z krótkim:- Ale dziękuję za troskę-, po czym wyszedł z pokoju i wziął jeden głęboki wdech, napawając się świeżym powietrzem i wolną przestrzenią wokół niego. Pokonując kolejne metry w drodze do swojego ulubionego miejsca pracy, od szlufki ciemnoszarych spodni roboczych odpiął swoją czapkę z daszkiem i szybko założył ją na głowę, przy czym ta jedna sekunda, w której ręką zasłonił sobie widok, okazała się być wystarczająca, by w kolejnej mógł wpaść na jednego ze zwiedzających.

Ich barki zderzyły się ze sobą gwałtownie, rozesławszy tępy ból po całej ręce chłopaka w wełnianym swetrze, na co syknął ostro pod nosem, mimo wszystko wciąż wpatrując się ze skupieniem w ekran telefonu, który wcześniej niemal wypadł mu z dłoni.

-Przepraszam.- Usłyszał słabe burknięcie od niższego mężczyzny już za sobą i, kiedy obejrzał się jeszcze za nim przez ramię, ten jeszcze bardziej przyspieszył kroku, pozostawiając za sobą jedynie widok jego dłoni, usilnie poprawiających czapkę na głowie. Pokręcił swoją w dezaprobacie, po czym po raz ostatni zmarszczył z irytacją brwi na pusty pasek powiadomień i schował telefon do tylnej kieszeni spodni.

-Nagaduje mnie na tę randkę od wieków, po czym się spóźnia. Idealnie.- Mruknął oschle, na tyle cicho, by być pewnym, że jedynie on sam to usłyszał. Rękawy brązowego swetra naciągnął aż po opuszki kciuków i gniewnie skrzyżował ręce na piersi, ponownie w krótkim czasie zerknąwszy na wejście do zoo ze swojego miejsca na boku ścieżki dla zwiedzających. Po tym, jak wciąż nie zauważył tam Nicka, westchnął głośno i z nikłym uśmiechem powoli skierował się w stronę wybiegu dla lwów, chcąc należycie skorzystać z okazji swojej wizyty w ogrodzie zoologicznym.

-Harry!-Dobrze znany mu głos rozbrzmiał gdzieś w przestrzeni po jego lewej stronie, na co przymknął oczy i przeklął głośno w myślach, na twarz przywdziawszy dla odmiany wesoły uśmiech. Przystanął w miejscu i obrócił się w stronę starszego mężczyzny, który tego dnia w końcu miał być jego randką, po okropnie długim czasie nieustannych próśb, gróźb i błagań. Wysunięta wcześniej dłoń jego spóźnionego towarzysza opadła wolno do poziomu jego ramion, po czym został gwałtownie przyciągnięty do niego w niemal miażdżącym uścisku, jaki mimowolnie wyrwał z niego zduszone westchnienie. -Dobrze cię widzieć, Haz. Cieszę się, że zgodziłeś się na to spotkanie.- Stanowczo zbyt przesłodzony w mniemaniu zielonookiego ton głosu przywitał go oficjalnie wraz z szerokim uśmiechem na twarzy spikera radiowego, gdy ten odsunął się od niego na odległość potrzebną mu do połączenia ze sobą ich spojrzeń.

-Ciebie też miło widzieć, Nick.-Odparł grzecznie, ostatecznie uwolniwszy się z jego objęć.- Choć nie ukrywam, że wolałbym zobaczyć cię o czasie, na który się tutaj umówiliśmy, wiesz…- Dodał już znacznie poważniej, asekuracyjnie otaczając ramionami samego siebie, jakby w próbie zabezpieczenia się przed kolejnym ruchem starszego z nich. Mężczyzna przed nim zaś zmarszczył brwi w zmieszaniu i opuścił sferę komfortu bruneta, instynktownie sięgnąwszy po swój telefon do kieszeni cienkiego płaszcza, zanim otworzył usta w próbie wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.

-Umówiliśmy się na czwartą, Haz, jestem na czas…

-Nie, nie jesteś.-Harry wszedł mu w słowo zupełnie bez pardonu, a ton jego głosu mimowolnie przyjął ponurą barwę.-Mieliśmy się tu spotkać o trzeciej.-Dodał z przekąsem, który szybko postarał się zamaskować nonszalanckim wzruszeniem ramionami.

-Ale-

-Nieważne, Nick, stało się, trudno. Nie mam ci tego za złe.-Przerwał mu natychmiast, już na samym początku wyjątkowo źle nastawiony na tę randkę. Nick podrapał się niezręcznie w tył głowy, jego spojrzenie splamione było poczuciem winy, jednak Harry nie miał zamiaru nic z tym robić, zamiast tego nieświadomie jeszcze podsycając napięcie między nimi, kiedy zaczął mówić dalej:- I Nick, proszę, nie rób sobie większych nadziei. Zgodziłem się na tę randkę, bo mnie o to prosiłeś i zamierzam dać ci szansę, ale tylko tyle mogę ci zaoferować. To nie jest gwarancją na coś więcej, więc nie czyń tego niekomfortowym i zachowaj umiar, w porządku?

-Och… Harry, czy ja kiedykolwiek sprawił- Starszy z nich zaczął spanikowanym tonem, jego oczy otworzyły się nieco szerzej w reakcji na słowa młodego Stylesa, na co ten jedynie pokręcił delikatnie głową, przymknąwszy na moment oczy w pragnieniu pozbierania myśli w spójną całość.

-Jesteś po prostu dość… Pewny ze wszystkim, co robisz.-Wyjaśnił po chwili namysłu, po czym westchnął ciężko.- To bywa przytłaczające. Lubię cię, mój ojciec cię lubi, więc, cokolwiek się dzisiaj nie stanie, chciałbym, żeby nasz kontakt po tym dniu nie stał się niezręczny, tak? Rozumiesz, co mam na myśli?

-Oczywiście, tak, tak.- Nick odpowiedział odruchowo, plącząc się nieco w słowach, a Harry uśmiechnął się na to delikatnie.- Tylko, Haz, nie zakładaj z góry, że nic z tego nie wyjdzie, co?- Zapytał z nadzieją zaraz potem i zanim dał zielonookiemu czas na reakcję, sam dopowiedział jeszcze:- Być może będziemy się naprawdę dobrze bawić, nie przekreślaj tego tak od razu.

-Być może będziemy.- Odrzekł młodszy brunet, po raz pierwszy podczas ich spotkania uśmiechając się ciepło. Z ramionami wciąż skrzyżowanymi na piersi, skinął łagodnie w stronę ścieżki dla zwiedzających, po czym ruszyli razem w głąb zoo, oficjalnie rozpoczynając swoją wspólną, nową przygodę.

W pobliżu wybiegu dla lwów Harry nagle usłyszał głośne ostrzeżenie od Nicka, by zaraz poczuć stalowy uścisk na swojej dłoni, który ściągnął go do tyłu, wprost na tors starszego z nich, a w całym zdezorientowaniu, jakie w niego uderzyło, zdążył jedynie zauważyć czapkę z daszkiem szatyna, przemykającą przed linią jego wzroku.

Ten zaś obejrzał się przez ramię, jak tylko usłyszał krótkie: „idiota” i jego kości wręcz nasiąkły pewnością, że zostało to skierowane właśnie do niego. W oszołomieniu przystanął na moment i wbił rozkojarzone spojrzenie w parę za sobą, zmarszczywszy brwi na widok, jaki tam zastał; wyższy mężczyzna trzymający mocno za rękę nieco niższego bruneta, przy tym palce tego drugiego były ewidentnie wyprostowane w uścisku ich dłoni, kiedy był odciągany od płotu dzielącego ścieżkę dla zwiedzających od strefy lwic.

-Zacznijmy od czegoś łagodniejszego niż drapieżniki, co? Może wydry?- Zdołał usłyszeć z ust tego samego faceta, który wcześniej rzucił w jego stronę przezwisko, i parsknął na to cicho w obawie, że dotrze to do niepowołanych uszu.

-Byś się zdziwił, jakby cię wydra dopadła, geniuszu.-Wymruczał sam do siebie, po drodze do wejścia na wybieg lwic machając do Nostalgii, która dotrzymywała mu kroku wzdłuż murku otaczającego jej teren w ogrodzie. Z daleka wyglądała go kolejna z przedstawicielek królewskiego gatunku, a gdy zbliżył się wystarczająco, zaryczała na pozostałe, by wspólnie mogły zebrać się przed wejściem i zaczekać, aż szatyn do nich dołączy. -Cześć, Aaliyah.- Wyburczał pod nosem, gdy otworzył sobie bramkę i wszedł do środka, już strzepując rękaw cienkiej bluzki w dół, aż jego zaciśnięta w pięść dłoń nie została okryta materiałem. Potrząsnął ręką eksperymentalnie nad wybraną lwicą i uniósł ją wysoko, a następnie schował za siebie w momencie, w którym kocica wyskoczyła za nią. -Za wolno, ktoś tu się chyba dzisiaj przesadził z obiadem.-Skarcił rozbawiony i zgarbił się nieco, czując łapy na swoich ramionach i wilgotny nos kolejnej lwicy tuż przy swoim uchu. Obrócił głowę w jej kierunku, po czym odkrytą dłonią przytrzymał przy sobie jej pysk i ucałował lekko miejsce tuż nad jej wąsami w należytej czci.-Ładnie to tak zachodzić od tyłu, królewno? Złaź.- Mówiąc to, poklepał jej łapy i uśmiechnął się, gdy znowu mógł stanąć prosto bez uczucia ciężaru na sobie.-Mogę przy was uciec dzisiaj od wszystkiego?-Zapytał dla zasady, już postawiwszy kilka pierwszych kroków w kierunku wysokiej, drewnianej budowli na środku wybiegu.

Zakrytą rękę po raz kolejny wysunął przed siebie i potrząsnął nią zaczepnie, a jedna z kocic wyskoczyła tak gwałtownie, że nie zdążył schować rękawa za siebie, przez co skończył z przedramieniem w uścisku silnych szczęk i skinął głową w aprobacie.

- Brawa dla Tori, widzę, że trzymasz formę, panienko.-Pochwalił, po czym bez problemu wyswobodził rękę z jej pyska, tylko po to, by podobny uścisk poczuć na swojej łydce, na co spojrzał w dół i zmarszczył brwi, widząc czwartego kota, zerkającego na niego z dołu jakby w zakłopotaniu, a przynajmniej tak to sobie zawsze tłumaczył.-Hej, znasz zasady gry, więc nie oszukuj! To się nie liczy. - Upomniał stanowczym tonem i gestem dłoni odpędził lwicę na tak małą odległość, że ta już sekundę później mogła otrzeć się całym ciałem o bok jego nogi w żądaniu czułości. Wysunął więc obie dłonie i szedł dalej, nieustannie czując przy sobie obecność czterech lwic; po dwie na każdą stronę jego ciała, wszystkie korzystające z możliwości bycia pogłaskaną, nawet jeśli same musiały się o to postarać, a szatyn był w tym bierny.

-Tomlinson..?-Znajomy damski głos, zniekształcony jedynie przez głośnik, rozbrzmiał nagle w przestrzeni wokół niego, jednak on udał, że nie słyszy i powoli wspiął się na sam szczyt drewnianej budowli, kiedy jego cztery koty posłusznie siedziały przed nią, czekając na wezwanie. Jedna z kocic ustawiła się już do skoku, ale wystarczył karcący wzrok mężczyzny, by na powrót przyjęła właściwą pozycję i zawarczała na niego w zniecierpliwieniu. Usiadł więc wygodnie na gładkiej, tylko w niektórych miejscach nieco wydrapanej platformie, która spełniała rolę legowiska dla jego podopiecznych, a potem poklepał miejsce obok siebie i zaproszone lwice rzuciły się do wspinaczki z ochotą, jedna przez drugą pokonując piętra budowli, depcząc po drodze swoje łapy i wzajemnie hacząc o siebie w ich własnym wyścigu o zaszczytne miejsce, jakim dla każdej z nich były kolana ich opiekuna.

-Tomlinson!- Perrie odezwała się ponownie poprzez mały głośniczek w krótkofalówce przy pasku roboczych spodni, a szatyn westchnął w przestrzeń i odchylił plecy do tyłu, na co Aaliyah instynktownie położyła się za nim, oferując mu swoją szyję jako poduszkę. Gdy przyjął to bez słowa, przekręciła nieco łeb i polizała jego skroń, szorstkim językiem na wrażliwej skórze wywołując jego głośny, radosny śmiech.

-Jestem na swoim stanowisku przecież..!- Odkrzyknął niepewnie do kobiety, gdy tylko odpiął urządzenie od materiału i przyłożył je do ust, zaraz potem stęknąwszy cicho pod ciężarem Tiary, która przeturlała mu się po torsie, by położyć się tuż przy jego prawym boku i zaczepnie szturchać łapą daszek jego czapki.-Nie ma mnie dla nikogo, kto nie jest Aaliyah, Victorią, Tiarą lub Hope w tym momencie.

-Doceniam zapał do wykonywania swoich obowiązków, Tomlinson, ale masz ich więcej, nawet jeśli jesteś tu specem od kotów.- Usłyszał w odpowiedzi, na co zmarszczył posępnie brwi, cierpliwie czekając na moment, w którym dziewczyna zdecydowała się kontynuować swoją wypowiedź.-Wziąłeś sobie na głowę młode, a to ja muszę pilnować, żeby nie sprzątnęli ci go sprzed nosa.

-Znowu chcą uśpić Lunę? Tiara, dość!- Zmartwienie na moment przerodziło się w desperacką komendę do niewinnej, a jedynie pełnej werwy kocicy, za co natychmiast przeprosił ją bezdźwięcznie, nieustannie nasłuchując głosu Perrie z krótkofalówki.

-Ta, jak niemal codziennie, odkąd się urodziła. Tym razem przeszkadza im to, że obudziła się wcześniej, a ciebie tam nie ma, żeby ją nakarmić.

-Nikt nie tknie mojej dziewczynki.-Zawarczał ponuro, po czym z trudem wydostał się spomiędzy lwic i leniwie zeskoczył z najwyższej platformy na niższą, a z tej już prosto na ziemię. -A ledwo zdążyłem się położyć. Leniwe dupy, jak coś im nie pasuje, to najlepiej z marszu pozbyć się problemu.-Marudził pod nosem, wolno kierując się w stronę wyjścia z wybiegu. Tiara zaryczała za nim, Tori zeskoczyła i rzuciła się w pogoń, a parę sekund później, gdy jakaś przypadkowa kobieta z oddali krzyknęła głośno:

-Niech pan uważa!- i ona już przy nim była, stanęła na dwóch tylnych łapach, a przednie zarzuciła na ramiona szatyna, zatrzymując go na moment przed bramką.

-No już, piękna. Wiesz, że do was za moment wrócę, tak? Idę tylko po swoją towarzyszkę broni.-Niebieskooki napomknął do lwicy tak cicho, żeby tylko ona mogła to usłyszeć. W odpowiedzi na miękkie szturchnięcie nosem jego policzka, ujął w dłonie jej pysk i utonął w spojrzeniu dużych złotych oczu, otoczonych czarną powłoczką z delikatnym wyciągnięciem przy zewnętrznych kącikach. - Chcesz wyjść ze mną, prawda?- Zadał kolejne pytanie, na które nie mógł otrzymać werbalnej odpowiedzi, jednak kocica owinęła swoje łapy wokół jego szyi i otarła się swoim uchem o bok jego głowy, łasząc się do niego w sposób, który uwielbiał. I gdy on odwzajemnił uścisk i zaczął kołysać ich z boku na bok, po tym jak bezradnie zarzucił ramiona na jej grzbiet, ona obróciła łeb w stronę ogrodzenia i po obu bokach jej nosa skóra zadrżała parokrotnie, a z każdym kolejnym razem zmarszczki w tych miejscach pogłębiały się coraz bardziej, by w końcu pojawiły się również między jej oczami, jak tylko w pełni odsłoniła swoje ostre kły i zaryczała niebezpiecznie na postać nieznajomego mężczyzny za ogrodzeniem.- Spokój, maleńka.- Louis odezwał się w próbie ukojenia jej nerwów, pocierając delikatnie niewielkie uwypuklenie pod jej karkiem.-Pan się zgubił, to nie on mnie zdenerwował.- Zapewnił ciepłym tonem głosu, szepcząc to wprost do jej drgającego ucha. Z wyraźną niechęcią ujął w dłonie obie jej łapy i delikatnie zsunął ją z siebie, jeszcze pogłaskawszy ją z miłością przed tym, jak opuścił wybieg i odkaszlnął znacząco, swoje zdziwione spojrzenie wbijając w nieproszonego gapia.

-J-ja-

-Nie powinno tu pana być.-Przerwał mu w pół zdania warknięciem, które jedynie w jego głowie zabrzmiało wystarczająco oschle, by przepłoszyć zwiedzającego bez słowa więcej.- To teren do wyłącznego użytku personelu.-Dodał po chwili, po czym dłonią wskazał mężczyźnie drogę powrotną na ścieżkę i sam ruszył w kierunku boksów dla lwów w niskim budynku przyłączonym do wybiegu korytarzem dla zwierząt.

Dwutygodniowe lwiątko, skulone w sobie przy grzejniku w kącie pokoju dla młodych osobników, było pierwszym, co rzuciło mu się w oczy zaraz po wejściu, zaś zawodzenie malca rozlało truciznę po całym jego krwiobiegu, powodując nagły paraliż tak szybko, jak tylko dotarło do jego uszu. Bez zastanowienia podszedł szybkim krokiem do małej kocicy, która na jego widok wyprostowała się nieco i sama zaczęła układać łapki z niepewne kroczki prowadzące do niego.

-Och, moje dzielne maleństwo, właśnie tak, chodź do mnie.- Mówił cichym, ciepłym głosem, po tym jak padł na kolana w połowie drogi do kąta i cierpliwie czekał, aż Luna sama do niego podejdzie. Jej pyszczek obrócony był nieco bardziej prawą stroną do niego, całe jej ciałko chwiało się nieznacznie, kiedy pokonywała kolejne centymetry drogi i gdzieś po drodze zatrzymała się na moment, jednak tak szybko, jak pojawiła się przy nim, od razu wskoczyła niezdarnie na jego kolana i stopniowo wspięła się przednimi łapami po jego torsie, wprost do twarzy przyozdobionej w dumę.  Nos wcisnęła w zagłębienie jego szyi, czoło przycisnąwszy do wyraźnej linii żuchwy opiekuna, który natychmiast objął ją całą ramionami i ucałował delikatnie puszyste futerko tuż pod uchem.

-Właśnie mieliśmy cię wzywać…- Głos jednego z pracowników zoo rozbrzmiał gdzieś w oddali, na co szatyn westchnął ciężko pod nosem i pospiesznie podniósł się z podłogi, by już sekundę później w przypływie odwagi wyrwać butelkę z mlekiem z ręki wyższego od niego blondyna.

-Ta, jasne.-Odwarknął z przekąsem, po czym odwrócił się na pięcie i wyszedł z pomieszczenia dla lwów w pragnieniu powrotu do miejsca, w którym czuł się najlepiej. I chociaż jego myślami zawładnęła nadchodząca radość z obcowania z ukochanymi zwierzętami, jego uwadze nie uszło jedno słowo, którym zdefiniował go ten sam pracownik, a które słyszał regularnie, odkąd tylko zaczął pracę w tym zoo.

„Dziwak”.

Ukłucie w sercu zamaskował wymijającym wywróceniem oczami, nawet jeśli nikt nie mógł tego zobaczyć. Ułożył odpowiednio Lunę na swoim ramieniu i ostrożnie włożył jej smoczek butelki do pyszczka, a gdy ta zassała go na dobre, on zaczął z nią wolno kroczyć ścieżką dla zwiedzających, wprost do wybiegu dla lwic, ponownie tego dnia. Mijał zaciekawione twarze dzieci, zaintrygowane spojrzenia dorosłych, słyszał nawet blaski fleszy, na co spuścił głowę i przygryzł wargę w poczuciu ogarniającej go bezradności wobec tego, co działo się wokół niego. Nie znosił uwagi ludzi, gdy nic ich od niego nie dzieliło, zwłaszcza kraty czy szyby wybiegów. Dlatego też w całości skupił się na niepełnosprawnym lwiątku w jego ramionach, co miało pomóc mu w zignorowaniu reszty otaczającego go świata. I to działało; złote, jeszcze ozdobione cętkami futerko ogrzewało skórę na jego ręce, przyjemne odgłosy ssania mleka stanowiły najpiękniejszą melodię dla jego uszu, a świadomość zaufania, jakim darzyła go ta maleńka istotka wylewała miód na jego serce. Spokój na nowo rozprzestrzenił się po całym jego ciele, z barków spadł ciężar codziennych problemów i wszystko wydawało się być takie na miejscu, tak bardzo w porządku…

Dopóki ktoś za nim nie zawołał go, wyrwawszy go tym z jego prywatnego transu. Wtedy niechętnie obrócił się, by zobaczyć przed sobą chłopaka w brązowym, wełnianym sweterku, który miał wyprostowane palce w uścisku dłoni z facetem, który nie tak dawno go przezwał. Brunet o mocno skrzących oczach o barwie dojrzałego mchu stał przed nim, dysząc cicho ze zmęczenia; szczyty jego policzków rumieniły się wściekle na tle bladej skóry, nozdrza rytmicznie rozszerzały i na powrót zwężały, targane gwałtownym oddechem, a rękawy swetra otulały całe jego dłonie, co razem tworzyło obrazek bardzo przyjemny dla oka- uroczy i po prostu ładny, inaczej szatyn nie mógł tego określić.

-Gdzie posiałeś partnera, huh?- Wypadło z ust niższego z nich nagle i nieświadomie, co Harry mógł zauważyć przez sam fakt, że błękitne oczy rozszerzyły się nagle w oszołomieniu na te słowa, a co skwitował jedynie cichym parsknięciem i machnięciem ręki.

-Bardzo nieudana randka, nie wspominaj mi.- Wyjaśnił z lekkością godną podziwu w mniemaniu szatyna. Wzrok bruneta zaraz potem opadł na młodą lwicę, zachłannie ssącą mleko przez gumowy smoczek, z przednimi łapkami obejmującymi nadgarstek jej opiekuna, i jego oczy rozbłysły radosnymi skierkami w ułamku sekundy, co nie umknęło uwadze karmiącego mężczyzny.- Jest piękna. Lub piękny, w sumie nie wiem.- Dopowiedział na jednym wydechu, śmiejąc się krótko zaraz po tym. Niższy uśmiechnął się lekko pod nosem, zanim otworzył usta, by wyprowadzić zwiedzającego zoo chłopaka z błędu.

-Dziewczynka.

-Nie jest wystraszona otoczeniem?- Harry podchwycił natychmiast, już drgnąwszy w pragnieniu schylenia się do lwiątka i zagłaskania jej, z czego jednak szybko zrezygnował, nie bardzo wiedząc, czy mu wolno.

-Przy takim ułożeniu nie jest nawet do końca świadoma, gdzie jest.-Odrzekł wymijająco szatyn, po czym obejrzał się przez ramię w stronę wybiegu dla lwów.- Wybacz, muszę się stąd zabierać. Gdyby dyrekcja zobaczyła, że paraduję z nią wśród zwiedzających…

-Hej, jeszcze chwila!- Usłyszał w odpowiedzi, na co skrzywił się nieznacznie i przymknął oczy na zbyt głośny, wysoki ton głosu chłopaka przed sobą. Harry jednak tego nie zauważył, zbyt zafascynowany widokiem maleńkiego, dzikiego kota z tak bliska.- Ja, um, przychodzę tu często i zawsze widzę cię za kratami, no wiesz, z lwami i to jest takie- Zaczął nagle, a język plątał mu się z nerwów, sprawiając, że to wszystko zdawało się szatynowi ciągnąć w nieskończoność.

-Ja naprawdę nie mam czasu, wybacz.- Niższy z nich wszedł drugiemu w słowo i posłał mu jeszcze przepraszające spojrzenie, zanim obrócił się plecami do niego i żwawym krokiem ruszył przed siebie, wprost do wąskiej dróżki dla personelu, prowadzącej do bramki wybiegu. Brunet zaciągnął rękawy brązowego swetra jeszcze bardziej i chwycił ich końce w pięści, wręcz biegnąc za pracownikiem zoo, tylko po to, by złapać go w połowie drogi na terenie, na którym nie powinno go być. Zagrodził szatynowi przejście, dla wzmocnienia przekazu wysunąwszy przed siebie jedną rękę,  drugą zaś zaczesał do tyłu przydługie loki.

-Sprawa jest taka, że kocham lwy i moim marzeniem jest dokonanie tego, co obserwuję za każdym razem, gdy tu przychodzę i ty jesteś na ich wybiegu, to jest tak bardzo niesamowite, to jak one cię chronią, bawią się z tobą, drażnią, tańczą, proszę, pomóż mi to osiągnąć, chcę robić to, co robisz ty i wiem, że możesz mi pomóc, błagam, pozwól mi to zrozumieć, doświadczyć tego i poczuć, jak to jest, a umrę szczęśliwie z uśmiechem i twoim imieniem na ustach!-Wypowiedział tak szybko, że szatyn nie zrozumiał połowy z tego, nawet jeśli naprawdę chciał i próbował się na tym skupić. Mężczyzna odruchowo cofnął się o krok od dyszącego ponownie chłopaka, a jego niebieskie oczy były w tamtym momencie w pełni widoczne i ciemna otoczka tęczówek nie stykała się już z liniami wodnymi, wyrażając czyste, niczym niesplamione oszołomienie. - Proszę…

-Lubisz lwy tak bardzo..?- Spytał niepewnie, po czym spojrzał przelotnie na Lunę, a gdy zauważył, że ta zdążyła wypić już mleko i zaczęła gryźć smoczek, odsunął butelkę od jej pyszczka i już nie uniósł głowy, jedynie kątem oka dostrzegając zagorzałe kiwnięcie głową bruneta w odpowiedzi na jego pytanie.-Pracuję każdego dnia, od otwarcia do zamknięcia. Jeśli mówisz prawdę i szczerze chcesz interesujesz się tymi zwierzętami, po prostu… Ech, przyjdź tutaj, jak tylko będziesz miał czas i ochotę, przy kasach powołaj się na mnie, wpuszczą cię i najpewniej dadzą mi znać, że na mnie czekasz.- Mruknął cicho i z pewną dozą dystansu, by z ostatnim słowem unieść w końcu głowę na wysokość wzroku zielonookiego i zobaczyć szeroki, szczęśliwy uśmiech na jego zmęczonej twarzy.

-A nazywasz się..?

-Louis.

-Harry.- Chłopak również się przedstawił, z dłonią przyciśniętą do piersi.- Nie zawiedziesz się na mnie, Louis.- Dopowiedział jeszcze, zanim po raz ostatni spojrzał z rozczuleniem na małą lwicę i pozwolił szatynowi wejść na wybieg dla większych kotów z tego samego gatunku.

A Louis gaworzeniem do Luny zamaskował unoszące się w delikatnym uśmiechu kąciki ust, przyjemne ciepło w jego sercu zaś przypisał oddechowi Tori, która przycisnęła swoje ciało do jego, jak tylko przekroczył próg wybiegu dla lwów, a w pewnym sensie i swojego domu.

Tak właśnie Harry poznał Louisa.

Tak zaczęła się jego przygoda z Tańczącym z Lwami.

[moonie-embracethemadmess]

Looking for love- część 4

to nie ma większego sensu, jak cała ta seria. ;) ale o to chodzi, prawda? Lekkie i przyjemne, zanim wprowadzę Was w mroczny świat Różanych Listów. :)

__________________________________

-Nie powinniśmy się razem pokazywać. Dlaczego ja się zgodziłem, dlaczego..?

-Nie marudź, Boże.-Louis westchnął ciężko, nie racząc przyjaciela nawet przelotnym spojrzeniem. Wydawał się być niezwykle pochłonięty widokiem przed sobą, stukając palcem o lekko zarośniętą brodę i tocząc prywatną bitwę o swoją przyszłość. Kolejka przesunęła się i na twarzy szatyna pojawił się uśmiech, który Harry chciał uwiecznić na zdjęciu, zdjęcie ustawić na prywatnym ołtarzyku wśród świec i kwiatów, i bić mu pokłony w zaciszu swojego pokoju.

-Sałatkę z kurczakiem poproszę.

-Jakie dodatki?

-Kurczak.

Dziewczyna za ladą chyba nie zauważyła zdecydowanej miny Louisa, bo jedynie zachichotała.

-Oliwki?

-Nie.

-Ser feta?

-Nie.

-Ostra papryczka?

Harry parsknął śmiechem na samą myśl o Louisie jedzącym ostrą papryczkę. Cysterna wody musiałaby mieć zderzenie z drugą cysterną tuż przy knajpie, w której byli, inaczej Tamiza stałaby się jedynie suchym rowem. Louis wyczuł, o czym myśli Harry, i natychmiast skarcił go lekkim klepnięciem w tyłek, co wywołało zaskoczony pisk bruneta.

-Nie.

-Cebula?

-Nie.- Urwał, ale zaraz dodał:- Wyrzuć też sałatę. Zostaw kurczaka, pomidorki koktajlowe i ogórka.

-Ja poproszę z wszystkimi dodatkami. - Harry uśmiechnął się delikatnie, zapłacił za nich obu i zaciągnął Louisa do stolika w kącie knajpy.

-Nie stresuj się tak.

Szatyn wcale nie pocieszył Harry'ego, który rozglądał się co chwila nerwowo. Prawda jest taka, że przez ostatnie trzy lata czuł, jakby publiczne wyjście z Tomlinsonem groziło karą śmierci, poważnie. Wolał nie przypominać sobie tych cielesnych upomnień, jakie serwował mu ich były zarząd. Ale Louis zażądał wspólnego obiadu na mieście i siłą wręcz wyciągnął Stylesa z domu. I to wszystko po to, by Tommo teraz tak po prostu wyjął z kieszeni telefon i przestał zwracać uwagę na bruneta siedzącego przy tym samym stoliku. Harry miał ochotę trzepnąć go w głowę.

-Co tam robisz?

-Nieważne.

-Powiedz.

Louis zarumienił się lekko, kiedy wypowiadał to jedno słówko i Harry otworzył szeroko oczy.

-Omegle?!- Wykrzyczał niedowierzająco, a Lou spuścił głowę, ciągnąć rąbek koszuli młodszego chłopaka.

-Ciszej.

-Nie będę ciszej, Louis, ty idioto! Jesteś aż tak zdesperowany, poważnie.- Burknął i potarł czoło, mrucząc ciche „kurwa”. To musiał być żart, tylko dlaczego Louis się nie roześmiał?

-Chcę się w końcu zakochać…

-Wychodzę.

-Harry!

Koncert na arenie O2 nigdy nie był tak...intensywny. Harry mrużył oczy na Louisa cały pieprzony czas, jakby chciał go zabić. Louis cały pieprzony czas wiercił się, aż nazbyt świadomy wwiercającego się w jego posturę spojrzenia. Fani byli zachwyceni.

To nie tak, że Louis chciał się zemścić za to, nie. On po prostu kochał Blank Space i dlatego ustawił  głośność na cały regulator, śpiewając tak głośno i niedbale, że to mogło podchodzić pod fałsz.

-Więc hej, zostańmy przyjaciółmi. Umieram z ciekawości, jak to się skończy. Łap swój paszport i moją rękę. Mogę sprawić, że źli chłopcy staną się dobrzy na weekend.

Harry zacisnął zęby, oddychając przez nos, cholernie bliski furii. Nienawidził tej piosenki, a w ustach Louisa brzmiała wprost okropnie, tak wyuzdanie, wręcz dziwkarsko. Pękało mu serce, gdy patrzył, jak Lou szuka miłości w tak niewłaściwe sposoby, jak horoskop i portale randkowe, a Omegle to już gruba przesada.

-Lou, ścisz to.

-Mam długą listę byłych kochanków.

-Dość!

Dziękował Bogu za to, że szatyn zaparkował właśnie w ich garażu, bo nie zniósłby już tego. Trzasnął drzwiami i ruszył do domu, nie czekając na kumpla. Szatyn cicho podreptał za nim, odezwał się dopiero w salonie.

-O co ci chodzi, Harry?!

Brak odpowiedzi sprawił, że krew w jego żyłach zawrzała.

- Jesteś zazdrosny, że chcę sobie kogoś znaleźć? A może o to, że ja się ujawniłem, a ty nie?

Harry zacisnął pięści na koszulce starszego, unosząc jego ciało do góry, przypierając go do ściany. A potem wymówił te trzy słowa, a Lou wisiał tam w powietrzu, kiedy małe ludziki w jego głowie klikały wciąż „replay” na świecącym pulpicie. Jego świat się skończył wraz z wyznaniem Stylesa, oficjalnie umarł. To niemożliwe i Louis widzi gwiazdy przed oczami.

-Wyjeżdżam do mamy.

Kilka minut później, które wydały się Louisowi godzinami, otrząsnął się z szoku i pobiegł za zielonookim chłopcem, niemal łkając.

-Tylko nie mama. Harry… Hazz, kochanie… Wiem, przegiąłem, miałeś prawo się wkurzyć, ale nie musisz od razu sięgać po ciężką artylerię!

-Sugerujesz, że moja mama jest gruba?!

-Nie przesadzajmy, miotła wciąż jest w stanie ją unieść…- Napomknął, drapiąc się po szyi.

-Słucham?!

-Ta wiedźma mnie nienawidzi, jeśli do niej pojedziesz, to strasznie ci na mnie nagada!

-Przestań obrażać moją mamusię!

-Jeszcze nawet nie zacząłem.

-Ty rozwydrzony bachorze, ona cię lubi, a ty jej coś takiego.

-Lubi? Czyli jej torcik na moje 22 urodziny był wyrazem miłości, tak? Tak okazujecie sobie uczucia w domu?

-Po prostu pomyliła składniki, odpuść jej!

Louis wytrzeszczył oczy, gdy zobaczył, że Harry wychodzi ze swojego pokoju ze skórzaną torbą.

-Pomyliła składniki? No oczywiście, przecież każda gospodyni domowa trzyma środki na rozwolnienie obok mąki…- I włożył w to ostatnie zdanie tyle sarkazmu i opryskliwości, ile tylko zdołał.

-To był przypadek.

-A to, że potem zajęła łazienkę na cholerną godzinę, to też był przypadek? Ona mnie nienawidzi i zrobi wszystko, żebyś mnie zostawił. Harry, proszę…

Brunet nie był do końca pewny, jak długo zajęło mu mrugnięcie okiem, ale w jednej sekundzie Louis stał, a w drugiej już siedział na podłodze, desperacko uczepiony nogi współlokatora.

-Być może w końcu wytrzeźwiejesz.

-Wytrzeźwieję? Haz, umrę w pianie z pralki, złamię sobie zęby na spalonych tostach, albo przepalę wodę na herbatę. Nie możesz mnie zostawić! Kochanie, nie pamiętasz już tych wszystkich wspólnie spędzonych lat?

-Żegnaj, Louis.

-Błagam, nie przechodź na ciemną stronę mocy, stamtąd nie ma powrotu! Haz!

Nic więcej Harry już nie usłyszał, bo wyszedł z domu i chwilę później był już w drodze do Cheshire. Nie wrócił nawet po znalezieniu na twitterze zdjęcia Louisa z tuzinem plastrów dwa dni później. Należało mu się.

___________

Powiesz mi coś? :)

[moonie-embracethemadmess]

Looking for love- część 2

Po wyczerpującym koncercie Harry potrzebuje solidnego odpoczynku i nic nie działa na niego lepiej, niż wanna z gorącą wodą i aromatycznymi olejkami, serio. Energia, jaką fani przekazują im na scenie, jest niesamowita, działa jak potężna dawka adrenaliny i jest powodem tego cudownego ciepła w serduszku. Harry'ego wprowadza w obłęd świadomość, że tysiące ludzi poświęcają pieniądze i czas, którego już nigdy nie odzyskają, na te półtora godziny koncertu; na to, by być, śpiewać, przeżyć to razem z nim i resztą zespołu. Na samą myśl o tym wszystkim szeroki uśmiech wkradł się na twarz 21-latka i poczuł, jak zmęczenie znika pod naporem relaksująco gorącej wody, zostawiając jedynie zapach wanilii. Westchnął cicho, układając głowę wygodnie na ściance wanny, zamknął oczy i całe zło odeszło w dal, a on zamknął się w bańce, do której nie ma dostępu nikt i nic, prócz niego. Jego umysł wypełniły wspomnienia spotkań z fankami, tych spokojnych, kiedy nieśmiałe nastolatki opuszczały wzrok na ziemię, nagle znajdując tam rzeczy ciekawsze, niż cokolwiek na świecie. Kiedy on sięgał palcami do ich podbródków, by unieść zarumienione twarze na wysokość swojej. Kiedy odwzajemniały delikatny uśmiech, okraszony dołeczkami, które każda z nich komplementowała. Kiedy przyciągał je w swoje ramiona, bo wiedział, że one nie miały na to odwagi, za bardzo zdenerwowane spotkaniem idola. Kiedy rozmawiali oczami*, bo one nie były zdolne do wypowiedzenia poprawnego zdania bez nieustannego jąkania się, a on nie chciał speszyć ich jeszcze bardziej. Kiedy składał delikatny, czuły całus na czerwonych policzkach, czując na szyi ich nerwowy oddech, urwany z chwilą zetknięcia pulchnych warg z jedwabną, rozgrzaną skórą. Kiedy uśmiechał się szeroko do zdjęcia, a jego uśmiech sięgał oczu i one iskrzyły szczęściem, bo kochał te momenty.

Cenił każdą sekundę spędzoną z fanami, jednak…

Ta cisza zamiast ogłuszających krzyków i pisków,

niepewne ruchy zamiast miażdżenia kości w stalowym uścisku,

luźna rozmowa zamiast próśb o pozdrowienie mamy, babci, stryjka czy siostry ciotecznej szwagra bratowej dziadka.

To właśnie nazywał magią.

Fani są sporą częścią jego serca, choć nie zna nawet połowy z nich.

Są jedną z najjaśniejszych gwiazd na jego niebie, choć potrafią ranić i zranili go już nie raz.

Ale to nieważne, bo zawsze im wybacza.

Są jego opoką i dla nich budzi się codziennie, by udawać, że nie kocha swojego przyjaciela w sposób, w jaki zapewne nie powinien. A to jest jak kamień przywiązany do jego kostki supłem nietolerancji, uniemożliwiający mu lot w przestworza spełnienia i wiecznego szczęścia.

Pozostały mu jedynie tęskne spojrzenia, dyskretnie skierowane do najpiękniejszej istoty w całym wszechświecie, i troska o to, by miłość jego życia znalazła sobie kogoś, kto będzie wart uczucia, o które Harry tak zabiega.

Brunet zacisnął oczy, odpędzając niechciane łzy i warczy na siebie, bo jego myśli nie miały zjechać na ten tor. Ogarniając bałagan, jakim stał się jego umysł, wyszedł z wanny, wytarł ciało puchatym ręcznikiem i opuścił łazienkę. Brzuch zaburczał w głośnym proteście na myśl o wskoczeniu teraz do łóżka, więc Styles wciągnął na nogi czarne spodnie, nagi tors okrył kraciastą koszulą i westchnął żałośnie, gdy zdał sobie sprawę, że już nie zrobi swobodnego kitka, bo ściął te cholerne włosy tydzień temu i nadal nie odrosły. Wolnym krokiem zszedł na dół, po prostu zaczesując niesforne kosmyki do tyłu.

-Lou, nie!

Szatyn przechylił butelkę, przeźroczysty płyn zderzył się z gorącą patelnią, która zaraz zapłonęła żywym ogniem i 23-latek wziął głęboki wdech, a następnie wypuścił z siebie pisk o takiej skali, że on sam nawet tego nie usłyszał, ale Harry aż skręcił nienaturalnie głowę, próbując pozbyć się tego dźwięku z uszu. Zanim młodszy odzyskał słuch, Tommo już tkwił w jego ramionach niczym panna młoda, którą trzeba wnieść przez próg domu. Harry odgonił od siebie myśl o małżeństwie, bo nawet wojskowy,pancerny bunkier wyleciałby w powietrze za sprawą zdolności kulinarnych tego skrzata, który wytrzeszczał właśnie na niego oczy. I to byłby komiczny widok, gdyby nie fakt, że mają ognisko na środku kuchni.

-J-ja… I chciał-łem… I w-wtedy to… I- i PUFF! Ogień! - Louis wyjąkał, desperacko trzymając się szyi współlokatora.

-Coś ty narobił?

-Robił-łem karmel! I chciałem dodać wody, bo przepis mówi, że trzeba dodać wody, więc dodałem wody, a to zapłonęło!

-Wlałeś tam spirytus, głąbie!

-Skąd miałem wiedzieć? - Rzucił w swojej obronie i Harry zrzucił go z siebie.

-Może stąd, że na butelce jak byk pisze SPIRYTUS?

-Och…

-Wyjdź stąd…

-Co?

-Wynocha z mojej kuchni!

Cały dzień zleciał brunetowi na skrobaniu spalenizny z okapu, musiał też kupić nową patelnię i cukier, bo Louis zmarnował dwa pieprzone kilogramy. Mieszkanie z tym facetem zaczynało być niebezpieczne i Harry nawet pomyślał o wyprowadzce, ale wieczorem usłyszał ciche pukanie do drzwi swojego pokoju i został zmuszony do zamknięcia laptopa, w którym przeglądał mieszkania w okolicy. Louis wszedł niepewnie do środka, ze spuszczoną głową przyczłapał do wielkiego łóżka, na którym siedział jego przyjaciel.

-Gniewasz się na mnie?

-Tak.

-To dlatego nie chciałeś, żebym pomógł ci sprzątać?

-Miałem pozwolić ci użyć silnie żrących detergentów, żebyś otarł sobie tym gównem oczy i wylądował na ostrym dyżurze? Lub dolał jeden z nich do zupy?

Louis milczał, ssąc dolną wargę i, cholera, wyglądał na uroczo skruszonego.

-Poparzyłem się.- Mówiąc to wyciągnął rękę i położył dłoń na udzie Lokatego, by ten mógł spojrzeć na mały pęcherz przy kostce środkowego palca.

-Przypomina serduszko. - Zagruchał Hazz, a czuły uśmiech odpędził całą złość z jego twarzy. Nieświadomie sięgnął po mniejszą dłoń i delikatnie przycisnął usta do miejsca oparzenia. I Louis był jak te nieśmiałe fanki w tamtej chwili; jego oddech uwiązł w gardle, zauroczony tym troskliwym gestem. Po chwili jakby przypomniał sobie o czymś, wyciągnął z kieszeni czekoladę i uśmiechnął się tym specyficznym uśmiechem, który Harry porównał do kwadratowego nawiasu, bo usta ułożyły się w prostą linię i tylko kąciki uniosły się ku górze. Harry jest pewny, że emotikona z kwadratowym uśmiechem została zainspirowana Louisem.

-Karmelove?

-Z wafelkami. - Tommo uniósł brwi i z zadowoleniem wcisnął się na kolana młodszego, już wiedział, że wygrał. Bo może i jest najgorszym kucharzem, jakiego widział świat, ale nadrabiał to urokiem osobistym, a Harry kocha go jak wariat i nic tego nie zmieni.

________________________________

* kiedy dwoje ludzi patrzy sobie w oczy i słowa nie są potrzebne, bo spojrzenia wyrażają znacznie więcej. ;)

Inspirowane moim wypadkiem z karmelem.

Wyszło dość ckliwie, a miało być zabawnie.

Cóż, do następnej części i demolki w wykonaniu zazdrosnego Stylesa? ;P

Napisz chociaż słówko, skrytykuj, wyraź swój zawód, cokolwiek… :)x.

[moonie-embracethemadmess]

Niby matura czeka...

... Ale mam ochotę na kąpiel, a potem może druga część LFL... W sumie i tak nie przeczytałam ani jednego szitu z trzech, o których będzie maturka... Hmm... Miniseria z Larrym...matura...miniseria z Larrym...matura...

[moonie-embracethemadmess]

looking for love- masterpost

Louis chce się zakochać i próbuje wszystkich sposobów, by znaleźć swoją drugą połówkę. Harry naprawdę jest cierpliwy i znosi wszystko, co serwuje mu szatyn, ale jak długo można czekać, aż ten osioł w końcu zrozumie, że mieszka ze swoją drugą połówką już od czterech lat?

część 1

część 2

część 3

część 4

część 5