Nederigheid is zeldzaam als een cactus in een tropisch regenwoud
In een wereld waar iedereen rond paradeert alsof ze de keizer zijn van hun eigen waanzinnig belangrijke koninkrijk, is nederigheid soms even zeldzaam als een cactus in een tropisch regenwoud. Ja, dat klopt, je hebt soms meer kans om een dansende eenhoorn te vinden dan iemand die echt nederig is. Geloof het of niet, maar in onze gemeente zijn er nog altijd moedige mensen die de kunst van nederigheid beheersen. En ik? Nou, ik ben natuurlijk vastbesloten om hun hofnar te worden. Want mijn eigen nederigheid is zo legendarisch dat zelfs mijn spiegelbeeld me elke ochtend bedankt voor mijn nederige aanwezigheid. Dus hier ben ik, stralend in al mijn nederigheid, hopend dat mijn kroon ervan niet al te scheef zit terwijl ik mijn clownsneus rechtzet.
Ja, die 'nederigheid' … neem Jan, onze lokale kampioen van schijnnederigheid. Elke keer dat iemand hem een compliment geeft, krimpt hij ineen alsof hij een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving ondergaat. "Oh nee, dat stelt echt niets voor," mompelt hij, terwijl hij zijn nieuwste sportwagen nonchalant op de oprit parkeert, precies in het zicht van iedereen. Hij beheerst de kunst van nederigheid zo goed dat je bijna zou denken dat hij er een diploma in heeft. Een diploma dat hij natuurlijk niet op zijn LinkedIn-profiel vermeldt. Jan weet dat ware nederigheid niet gaat om jezelf klein maken, maar om anderen te laten geloven dat jij jezelf klein maakt. Een subtiel verschil dat hij feilloos beheerst, vooral wanneer hij op het terras van zijn favoriete brasserie binnenstapt en zuchtend vertelt hoe zwaar het leven van een sportwagenbezitter kan zijn.
En dan is er Lisa, de zelfverklaarde koningin van nederig opscheppen. Haar favoriete openingszin? "Ik wil niet opscheppen, maar..." gevolgd door een epische lofzang over haar nieuwste aanwinst: een fonkelnieuwe Hermès handtas, rechtstreeks uit de boutique op de Boulevard de Waterloo in Brussel. "Zo onbelangrijk, echt waar," mijmert ze, terwijl ze daarbij nog eens nonchalant de details van haar laatste shopexpeditie bij Dior deelt. "Ik ben maar een gewoon mens," verklaart ze plechtig aan haar verzamelde volgers. Jawel, een gewoon mens met een buitengewoon rijke, lieve en gulle echtgenoot. Lisa heeft de gave om haar publiek te boeien met verhalen over hoe moeilijk het is om nederig te blijven te midden van zoveel luxe. Ze is een meester in het subtiel in het gesprek brengen van haar nieuwste juwelen, zonder ooit expliciet op te scheppen – een ware kunst op zich.
Nederigheid is natuurlijk het toonbeeld van deugd, vooral als het luidkeels wordt verkondigd op sociale media. Want wat heeft nederigheid voor zin als niemand het ziet? Een selfie met de hashtag #Blessed, bij voorkeur genomen in een weeshuis of een voedselbank, spreekt boekdelen. Het is de moderne manier om te zeggen: "Kijk hoe nederig ik ben, kijk dan!" En het mooiste? Het werkt. Duizenden likes en reacties stromen binnen, allemaal lovend over die ongelooflijke nederigheid. Mensen posten foto's van zichzelf terwijl ze 'nederig' vrijwilligerswerk doen, compleet met professionele filters en een zorgvuldig uitgedachte caption. Het is een wedstrijd om te zien wie de meest 'authentieke' nederigheid kan tonen, en de winnaars worden beloond met een stortvloed aan digitale lof.
En dan hebben we nog de sociale media influencers die hun hele leven wijden aan het tonen van hoe weinig ze om materiële zaken geven – terwijl ze dat doen vanaf een privéstrand in Dubai. Ze posten foto's van zichzelf in meditatieve poses, met bijschriften als: "Vind innerlijke rust door alles los te laten," gevolgd door een reeks hashtags die de sponsor van hun yogamat bedanken. Deze zelfbenoemde goeroes zijn meesters in het creëren van een illusie van eenvoud, terwijl ze genieten van een luxe die voor de meesten onbereikbaar is. Ze geven ons tips over minimalisme terwijl ze poseren in designer outfits, en hun volgers hangen aan hun lippen, zich afvragend hoe zij ooit zelf zo verlicht kunnen worden.
En daar heb je het, 'nederigheid' in al zijn glorieuze gedaanten—alsof het verkleed naar een feestje komt!
Maar nederigheid is een kunstvorm, een performance, een schouwspel dat zijn gelijke niet kent. Het is de kunst van het verheffen van jezelf door te bukken. Het gaat niet om werkelijk minder te zijn, maar om het projecteren van die illusie met zoveel flair en overtuiging dat zelfs je spiegelbeeld begint te geloven dat jij echt de meest nederige persoon in de kamer bent. Of zoals mijn goede verloren vriend ooit zei: "Ware nederigheid is te weten dat je niets weet, en daar héél trots op zijn!"
23/07/2024.
