Nefes alamadığımda anladım ne kadar özlediğimi

seen from Venezuela

seen from Malaysia

seen from Türkiye
seen from China

seen from Venezuela
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye

seen from Canada
seen from Iraq

seen from United Kingdom

seen from United States
seen from Japan
seen from Australia
seen from Malaysia
seen from Switzerland
seen from United Kingdom

seen from Syria
seen from China

seen from United States
Nefes alamadığımda anladım ne kadar özlediğimi
Sokak lambaları yanmaya devam ediyor ama benim kendime umudum kalmadı, söndü hepsi. Söndürdüm.
Canım yandı, camı açtım
Dumanından haberin olmadı
Bugun yine biri cikip senin icin dogru kisi benim palavrasini atti. Yoruldum ugrasmaktan gercekten dogru kisi ne demek nesiniz siz neyiniz dogru niye benimle konusuyorsunuz diye soracak halim dahi kalmadi.
Oturdugum yerde gozyaslarimi tutamamaya, dusundugum her olay karsisinda aglamaya basladim farkinda olmadan. Eskiyi asamiyorum. Travmalarimi yenemiyorum. Isin kotu yani da gecmisin boynuma doladigi zincir yuzunden nefes dahi alamiyorum.
Insanlarin nasil da guzel sevildigini gormek icime umut dolduruyor bazen. Ama bazen de benim de bir zamanlar oyle hissettigim geliyor aklima. Bir zamanlar oyle hissettiren kisinin bana yasattigi kabusu dusunuyorum. Insanlarin mutlulugunu takdir etmek disinda bir sey demiyorum o yuzden. Mutluluk da insanlar da gelip gecici geliyor artik. Ne kadar prenses gibi hissetsek de bircogumuz saat 12de balkabagina donusen araba gibi mutsuzluga mahkum edildik. Mutluluk istemek bile yasak geliyor bana artik. Ne icin yasadigimi, ne yapacagimi, beni hayatta tutan bir sey var mi gercekten anlamiyorum.
Ne zaman birine guvensem, kimsem yoksa bile o var desem beni sasirtmiyor ve hayatindaki yerimin onemsiz oldugunu cok guzel bir sekilde bana gosteriyor. Baslarda yikilirdim aglardim ama artik gulumseyip gecmeyi ogrendim. Zaten alistim karsiliksiz sevmelere. Sadece sevdigim insanlarin ne zaman darbe vuracagini bekliyorum sakince.
Cizim yapmak ayri bir soyutlama sekli kagitlar yetmiyor kendine geciyorsun kalemler boyalar yetmiyor eline ne gecerse kendini onunla ciziyorsun vucudunda temiz bir yer kalmayana dek devam ediyorsun mukemmel bir olay gibi.