Düzce Kültür

seen from United States

seen from Iraq
seen from United States
seen from Croatia
seen from United States
seen from United States
seen from India
seen from Yemen
seen from Türkiye

seen from France

seen from United Kingdom
seen from United Kingdom
seen from South Korea
seen from Indonesia
seen from United States

seen from United States
seen from France

seen from Hungary
seen from United States
seen from China
Düzce Kültür
Bazı duyguların adı yoktur. Ne tam olarak aşk dersin, ne de nefret. İnsan bazen sadece sevilmek ister. Ama bazı insanlar sevgiyi vermek yerine sessizliği bırakır geride. Sonra bir yerde, kalbin iki duygu arasında sıkışır. Bir taraf hâlâ sevmek ister, diğer taraf artık incinmemek. Ve o ince çizgide yürürsün uzun süre. Aşk ile nefret arasındaki o ince çizgide. Belki de insanın en çok kaybolduğu yer, tam olarak orasıdır.
Bütün öfkemde kırgınlığımda sadece kendime
"O cümleleri duyunca öyle bir ağlamak istedim ki; ciğerlerim nefes almam için beni ikna etmeye çalışırken, kalbim sakinleşmem için hızlı hızlı atarken uzunca bir süre nefesimi tuttum. Dışarıdan sakindim. Bu sefer: Ruhum mu yıkıldı, kalbim mi kırıldı? Anlayamadım. Dilimi ıstırdığımdan kan tadı alana kadar sustum. Sadece sustum. Sonra su içmem gerektiğini söyleyip, kalktım. 'Bazen bazı kelimeler kabuk bağlamış yarayı kanatırdı.' İlk değildi.Ama son sefer de değildi!.. Biliyordum... Nefret edemiyorum. "
Kaynak: efillavin
Sevdiğini ölçülü sev, belki bir gün nefret edebilirsin. Nefret ettiğinden de ölçülü nefret et, belki bir gün sevebilirsin.
| Hadisi Şerif - Tirmizî, Birr ve Sıla,60