ο φόβος του χρώματος Στην άκρη της άχρωμης πλατείας υπήρχε μια έγχρωμη νεραντζιά. Ήταν μια έντονη Technicolor παραφωνία στο μεσογειακό νεορεαλιστικό τοπίο. Τρόμαζε περαστικούς κλονίζοντας την ασπρόμαυρη κοσμοθεωρία τους, ενώ ξάφνιαζε παιδιά επαναφέροντάς τα –στιγμιαία- από τον επιβαλλόμενο λήθαργο.
Όμως, οι ενήλικες γρήγορα αποχρωμάτιζαν το βλέμμα σε λογαριασμούς, αφήνοντας τα παιδιά να παίζουν σε σκιώδη χώματα δωματίων. Κι αυτός ο τόπος συνέχιζε να μισεί το χρώμα, έχοντας λατρέψει από μικρός τις νεραντζιές.
---
the fear of color At the corner of the colorless square, there was a colored nerangia tree. It was a vivid Technicolor dissonance within a Mediterranean neo-realist landscape. That tree was startling the passerby by shaking their black & white worldview, while at the same time it was a peculiar surprise for children’s imposed dormancy.
But adults were quickly discoloring their gazes through unpaid bills and leaving children to play with shadowy soil in their rooms. Hence, this place still hates the color, while showing sincere love to the bitter oranges.
