#nihalkose

[nihalizm]

Zihnimi işgal etmediğin bi an bile olmayacak mi?

Uyanır uyanmaz seni düşünmekten, uykuya dalmaya çalışırken senli hayaller kurmaktan kendimi asla alıkoyamıyorum.. Her dalgınlığım düşüncelerim hep sana çıkıyor.. Bütün yollarım sana çıkıyor.. Ama ben sana gelemiyorum.. Senin olamıyorum.. Senle olamıyorum bu kadar senle doluyken...

Bu zihin karmaşasından, ve fikir çilesinden yorgun düşüyorum.. Aslında yorgunluğum bu kof dünyayla çakışmasından içimdeki âlemin..

Kimsenin göremediği, bilemedigi yalnızca sana açtığım âlemin...

[nihalizm]

Yüreğimin yangını geçiyor ve geriye yanmış kuru külden iskeleti kalıyor.. Yani herşey darmadağın.. Yangın sonrası yıkılmış bir yapı gibi..

Hayat belirtisi gösteremiyorum.. Bunun için gücüm de yok, isteğim de..

Sadece bekliyorum.. Hiç birşey olmayacağını bile bile..

[nihalizm]

Yıkamak için içine parmaklarımı soktuğum anda kırılan bardak gibisin şuan

hayatımda.. Halbuki tek amacım tekrar kullanabilmek için temizlemekti onu..

Parmaklarımı kanatmasına gerek neydi? Evet, senide tekrar kullanabilmek için

temizlemekti amacım.. Temiz bir şekilde öldürmen için beni.. Kendi

kirliliğimi görmemek için bir şeyleri temizlemiş olmanın verdiği rahatlığa

ulaşmak.. O kadar çok çöp dökmüşüm ki içime.. fazlasıyla ihtiyacım varmış

bu paklık hissine.. Biliyorum sende çok kirlenmişsin. Biliyorum belki sende

beni temiz kılmaya, belki de temiz kalmaya zorluyorsun beni.. Fakat sanma!

Ben o değilim. Ben ciğerlerini dolduracak dumanım.. Kanında dolaşacak

zehirim.. Beynine üşüşecek karışıklığım.. Ruhuna çizikler atacak suçum..

Tenini yakacak cehennemim.. Sinirlerini harap edecek fikrim.. Sana iyi

gelmeyecek hiçbir yanım.. Fakat, ben o değilim.. Sanma! Sandığın her şeyden

başkayım.. Dünyandan uzak, düşüncelerinden başka, hissettiklerinden çok

farklıyım.. Fakat, sanma! Ben o değilim.. İnandıkların, bildiklerinin yavan

tepkisi hiç değilim.. İçinde zerre değer bulunmayan yargıların da değilim.. 

Ben sadece sendeyim.. 

[nihalizm]

Ruhum palazlanıyor.. Saçaklarından sarkıyorum.. Asla aynı mekan ve düzlükte değiliz artık sizinle..

Öyle tehlikeli ve cezbedici bir oyun ki bu..

Alemdeki gül, dünyanın tepesindeki kayadan yuvarlanan taş parçayım artık..

O kadar yukarıdayım ki göklerin üstünde bilmediğim, bilmek istemeyeceğim ama bilmekten korkmadığım bir dünyadayım..

Içimdeki harfler uçuşuyor karşımda, öylesine ummanî bir huzurla doluyum ki ciğerlerim sanki şeffaf ve içine çektiği nefesi görebiliyorum..

Bu uyuşukluk değil tam tersine tenimin dokunuşunu dilimde bile hissedebiliyorum..

Karıncaların ayak seslerini duyuyorum ve gözlerim kapalı olduğu halde kalbinin atışını görebiliyorum..

Sanki beynim düz bir sayfa gibi açıldı ve ben..

Ben..

Uçuyorum...