Michael Jordan with the all time best Greek basketball player and European top scorer Nick Galis and the sports reporter Vasilis Skoudis, 1983.

seen from United States
seen from China
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Sweden

seen from Malaysia
seen from United States
seen from China

seen from United States
seen from Germany

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Türkiye
seen from China
seen from T1

seen from Russia
seen from Russia
seen from United States
seen from Malaysia
Michael Jordan with the all time best Greek basketball player and European top scorer Nick Galis and the sports reporter Vasilis Skoudis, 1983.
Nikos Galis. Considerado por muitos o melhor jogador FIBA da história, Galis era uma máquina de fazer pontos. Compensava sua baixa estatura (1,83m segundo a medição oficial, mas visualmente parece ser menos) com um preparo físico impressionante e muita agressividade. Ele batia pra cima de geral e não tava nem aí. Eu vou fazer um texto contando a história da carreira desse cara direito, mas antes de entrar nos detalhes, eu quero contar um causo que aconteceu antes da sua carreira profissional, quando ele ainda jogava no universitário norte-americano.
Estamos falando do final da década de 1970, Galis estava em seu último ano na faculdade e atingira o seu auge até então. Era a temporada de 1978-79 e ele conseguiu uma média de 27,5 pontos por jogo, a terceira maior média do país, atrás apenas de um tal de Larry Bird (28,6 pontos por jogo) e Lawrence Butler (30,1 ppj).
Agora, você vê: nessa corrida para o cestinha universitário de 1979, temos o Nikos Galis, um dos melhores, se não o melhor, jogador FIBA da história. Temos o Larry Bird - um dos melhores jogadores de todos os tempos. E temos o cara que ficou na frente desses outros dois, o Lawrence Butler.
Sabe o Lawrence Butler? Pois é. Eu também não! E eu fiquei muito surpreso de não conhecer a história de um cara tão bom. E sabe qual é a história? O cara foi o cestinha da temporada da NCAA, depois foi selecionado pelo Chicago Bulls da NBA e depois… resolveu que não seguiria com a sua carreira de atleta. Nunca jogou pelo Bulls, largou o basquete e foi trabalhar como supervisor de um hospital.
Hoje, a decisão de Butler pode parecer loucura, mas no final dos anos 1970 a liga não ia bem dar pernas. Sua audiência estava baixa, a presença nos ginásios diminuindo, tudo indicava que a NBA poderia seguir rumo à falência, que nem já havia ocorrido com outras ligas de basquete antes dela. Foi justamente a presença do Larry Bird na liga e sua rivalidade com o Magic Johnson que começaram a reerguer a NBA, fato que foi definitivamente concretizado com Michael Jordan alguns anos mais tarde. Michael Jordan que foi para o Chicago Bulls e que teria atuado ao lado do próprio Lawrence Butler, tivesse este seguido sua carreira de atleta.
Como são as coisas, né? Mas de qualquer forma, o Butler viveu uma boa vida, teve oito filhos, se aposentou com 54 anos e faleceu cercado por seus familiares e amigos como um ilustre desconhecido.
--
Considere apoiar a existência do HBNSB! Apoia.se/HBNSB ou PIX: [email protected]
Nikos Galis to be inducted in Naismith Hall of Fame
Nikos Galis to be inducted in Naismith Hall of Fame - https://www.talkbasket.net/24690-nikos-galis-to-be-inducted-in-naismith-hall-of-fame.html
Greek basketball legend Nick Galis has been selected for the Naismith Memorial Basketball Hall Of Fame Class of 2017, it was officially announced. One of the European game’s highest scorers, Galis was the Greek League top scorer from 1981 to 1991 and scoring leader in European Champions...
On the rocks please just for tonight,
drop by drop chills down my spine
With my feet in the sand on a hot summer night
I can feel the breeze it all seems so right
And I know what you're thinking,
oh yeah, I know what you're thinking but this is not a sad song
Hey look mom I did it all,
hey look dad on top of the world,
hey look girl I loved you so one day you could just have it all
But now it's too late cause nothing in this world is worth the wait
All by myself... I can change the world,
I can change it all
I can take away the pain form everyone's soul
I dreamt of a world where innocent hearts lie peaceful and calm right next to the stars
And my heart is an ocean for everyone to dive so come along girl and take your time
There's only one thing to keep in mind that deep under the surface the bottom is mine
I was born and raised in a manic fest, and they always said that I deserved the best
So these are the moments of truth where the sand is my bed and the sky is the roof
One drop for the tired and innocent youth
So come and touch my soul, we will never fall cause after all we're better off alone
Cuando la NBA vetaba los sueños olímpicos también de los europeos | Sweet Hoops NBA
Novedades en http://www.sweethoops.com/cuando-la-nba-vetaba-los-suenos-olimpicos-europeos/
Cuando la NBA vetaba los sueños olímpicos también de los europeos
Dicen los que lo han vivido que no hay nada más grande para un deportista que representar a tu país en unos Juegos Olímpicos. Sin embargo, las diferentes normativas de las distintas épocas hicieron que no todos los deportistas pudieran vivir el ‘sueño olímpico’.
Como ya es más que conocido, los Juegos Olímpicos disputados en Barcelona en 1992 abrieron la participación, en la competición de baloncesto, a las grandes estrellas de la NBA. Anteriormente a esta fecha, los jugadores de la liga americana eran los únicos considerados profesionales, lo cual los vetaba para este acontecimiento, siendo los jóvenes jugadores de la NCAA los que representaban a su país.
Sin embargo, esta normativa no afectaba sólo a los jugadores estadounidenses. Muchos jugadores europeos y del resto del mundo se encontraron en la situación de tener que elegir entre la mejor liga del mundo y representar a su país.
Ya fuese por decisión propia, obligada, o por las meras circunstancias, estos son algunos de los jugadores que continuaron siendo ‘amateurs’ para poder seguir vistiendo los colores de su selección:
Dino Meneghin:
Una de las primeras superestrellas europeas, este pivot italiano, rocoso pero de gran calidad, era tan querido por sus seguidores como odiado por los contrarios.
En 1970, jugando en el Varese italiano, se convirtió en el primer jugador de una liga europea seleccionado en un draft de la NBA. Los Atlanta Hawks lo seleccionaron en la posición 12 de la undécima ronda, pero ni siquiera se llegaron a poner en contacto con el jugador, que se enteraba por la prensa de este hecho.
En 1974 sin embargo sí que recibía una carta, esta vez de los New York Knicks, campeones el año anterior, para hacer con ellos la liga de verano, pero la mala suerte quiso que Dino se encontrase lesionado con el menisco roto y no pudiese acudir.
Con la selección ‘azzurra’ consiguió la medalla de plata en los Juegos Olímpicos de Moscú de 1980, al perder la final por 77-86 ante la gran Yugoslavia de Cosic, Dalipagic, Kikanovic o Slavnic entre otros.
Además consiguió las medallas de bronce (1971 y 1975) y oro (1983) en el Eurobasket. Disputó un total de 271 partidos con su selección.
Con su club consiguió 12 campeonatos italianos y 7 Copas de Europa, llegando a disputar diez finales consecutivas de esta competición.
Kresimir Cosic:
El pivot yugoslavo, que ganó su primer título con dieciocho años y ya no pararía hasta su retirada, sirvió de enlace entre dos de las mejores generaciones de la selección ‘plavi’.
En 1968, con veinte años y ya tres ligas y una plata olímpica en su palmarés, Cosic decide dar el salto a Estados Unidos y se asienta en Utah, donde se hace mormón y se enrola en la Universidad de Brigham Young, donde juega tres años, promediando 19’1 puntos y 11’6 rebotes, donde consigue ser el primer europeo en entrar en el All-American Team (dos veces) y donde tiene su camiseta retirada.
Esto llevó a que los Blazers en 1972 y los Lakers en 1973 le eligieran en el draft. Incluso los Carolina Cougars lo eligieron en el de la ABA. Sin embargo, debido tanto al compromiso del jugador con su selección como de las presiones del gobierno de Tito, Kosic decide volver a casa para jugar en el Zadar.
Con su selección juega más de 300 partidos, participando en diecisiete campeonatos de los que se llevó catorce medallas: dos platas y un oro en los Juegos del 68, 76 y 80; dos platas y dos oros en mundiales; y un bronce, tres platas y tres oros en Eurobaskets, siendo MVP de los de 1971 y 1975.
Drazen Dalipagic:
Este alero, anotador incansable, tenía un físico que le hacía además un gran reboteador, cosa poco habitual en la época.
En 1975, John Killilea, ojeador de los Boston Celtics, le ofreció a ‘Praja’ una prueba en un campus para novatos y agentes libres, pero el jugador declinó la oferta.
El verano siguiente, durante los Juegos Olímpicos de Montreal, la gran actuación de Drazen, especialmente ante el equipo norteamericano, no pasó desapercibida, y el propio Killilea allí presente, no se fue del torneo hasta que no consiguió que el jugador se comprometiese a realizar la prueba.
Durante dos semanas estuvo realizando la prueba, tiempo suficiente para convencer al propio ‘Red’ Auerbach hasta el punto de ofrecerle un contrato por 30.000 dólares negociables el siguiente año.
Dalipagic rechazó el ofrecimiento aludiendo su desconocimiento del idioma, su reciente paternidad y, sobretodo, su imposibilidad de seguir jugando con su selección. Además, por entonces, si algún día volviese a su país, tendría que volver ocupando plaza de extranjero.
Miembro de la época dorada de la selección yugoslava, ganó todos los metales posibles en todas las competiciones en las que participó. En los Juegos Olímpicos consiguió la plata en 1976, el oro 1980 y el bronce en 1984, perdiendo con España en las semifinales.
En el Mundial consiguió un oro, una plata y dos bronces, y en los Eurobasket se fue hasta los tres oros (de forma consecutiva en 1973, 75 y 77), una plata y un bronce.
Moshe ‘Miki’ Berkovich:
El mejor jugador de la historia de su país y una leyenda en toda Europa, este escolta israelí se formó en la Universidad de Nevada-Las Vegas, pero no llegó a ser drafteado. Volvió a su país y se convirtió en una auténtica estrella.
En el verano de 1978 lideró a su equipo en la victoria contra los Washington Bullets en el primer enfrentamiento entre equipos FIBA y NBA de la historia.
El verano siguiente fue el referente de la selección de Israel que consiguió la plata en el Eurobasket, siendo nombrado MVP del torneo.
Todo esto no pasó inadvertido para los ojeadores de la NBA y, ese mismo verano, le invitaron a acudir a un campus de verano, tras el cual recibió ofertas tanto de Atlanta como de New Jersey.
El jugador estaba dispuesto a irse a la mejor liga del mundo, pero su equipo, el Maccabi de Tel Aviv, le impidió su marcha. El jugador llevó el caso a los tribunales, pero fue en vano. Se dice que el juez dijo: “Miki, sigo tu carrera. Aquí eres una superestrella. Allí serás uno más. No puedo dejar que te vayas, pero sí ordenar que te doblen el sueldo”.
Con su selección tuvo su punto alto en el citado Eurobasket de 1979, siendo uno de los máximos anotadores históricos de este torneo.
Con su club llegó a ganar nada menos que 19 ligas y 17 copas de su país.
Oscar Schmidt:
El coleccionista de récords. ‘Mano Santa’, puede que el mejor anotador que ha existido, ha batido prácticamente todos los records de anotación que pueden existir.
En 1984, tras los Juego Olímpicos de Los Angeles y muchos años de exhibiciones anotadoras en Brasil e Italia, finalmente un equipo NBA se decidió a seleccionarlo en el draft. Fueron los New Jersey Nets, quienes durante tres años consecutivos intentaron convencer al brasileño sin éxito.
Como él mismo contaba el día en que fue incluido en el salón de la fama, fue allí una semana y jugó cinco partidos “para enseñarles lo que se perdían”. Le dio las gracias al entrenador por draftearlo y le dijo que metería un punto por cada minuto que lo hiciese jugar. Oscar jugó 25 minutos y metió 25 puntos. Entonces, respetuosamente, le dijo al entrenador: “gracias, pero si juego un partido aquí, no podré volver a jugar con mi selección”. Y se volvió para Italia.
Schmidt participó en cinco Juegos Olímpicos con su selección, ganó tres oros y dos platas en Sudamericanos; dos oros y tres bronces en los torneos de las Américas; y sus títulos más importantes, un bronce y un oro en los juegos Panamericanos (obteniendo el oro en 1987 ante los anfitriones, los Estados Unidos, actuales campeones mundiales y olímpicos) y el bronce en el mundial de Filipinas ‘78.
Nikos Galis:
El excelso anotador griego, en realidad ni era griego ni se llamaba Nikos Gallis, pero eso no evitó que se convirtiera en un auténtico ídolo intemporal en su país de acogida.
Hijo de dos inmigrantes griegos, Nick Giorgalis nació en New Jersey en 1957. Acudió a la Universidad de Seton Hall en su ciudad natal, donde se convirtió en una estrella. En su último año en la universidad llegó a ser el tercer máximo anotador del país.
Cuando llegó el momento del draft, dicen que su representante, Bill Manon, estaba demasiado ocupado con otro de sus representados, la cantante Diana Ross, lo que le llevó hasta una discreta posición 68.
Por si esto fuera poco, ni siquiera pudo debutar con los Celtics (quienes lo habían elegido) por una lesión en un brazo durante la pretemporada. Cuando se recuperó, Auerbach ya había ocupado su puesto con Gerald Henderson, por lo que Nick decidió irse a la tierra de sus padres y pasó a ser Nikos.
Con el tiempo los Celtics volvieron a por él (e incluso los Nets lo intentaron), pero Galis ya se sentía plenamente identificado con su nueva patria y declinó todas las ofertas.
Años después, ’Red’ Auerbach declaró que su mayor error al frente de los Celtics había sido dejar escapar a ‘Nick el griego’.
Con la selección griega, Galis toco el cielo en la victoria del Eurobasket de 1987 (siendo nombrado MVP), además de una plata dos años después. Fue el máximo anotador del mundial de 1986 y de cuatro Eurobaskets, además de once veces en la liga griega.
Estos son sólo algunos ejemplos, pero hubo otros muchos, como Manuel Raga, Aleksandr Belov o Panagiotis Fasoulas que pudieron disfrutar (y hacernos disfrutar) de su sueño olímpico, a costa de no hacerlo en la mejor liga del mundo.
Fuente imágenes: Euroleague.net, NBAlead.com, Ganciocielo.it
SOLUN BEZ NJEGA NIJE ISTI
Slavni klub iz Soluna je pao na niske grane, a nekada je bilo drugačije...
Podsetićemo Vas na vreme kada se vrhunska košarka igrala u Solunu i čoveka zbog koga je igra pod obručima postala najpopularniji sport u Grčkoj. Zbog njega su košarkom počeli da se bave Dijamantidis, Spanulis, Alvertis... Svi oni koji su obeležili evropsku košarku prethodnih desetak godina. Trener koji je najviše vremena proveo sa Galisom, Janis Joanidis, je jednom prilikom izjavio da "svi koji u Grčkoj zarađuju od košarke, a i svi navijači, bi trebali da plaćaju poseban porez u čast Nikosa Galisa".
Lična karta: Ime i prezime: Nikolaos Jorgalis Datum i mesto rođenja: 23. jul 1957. (Nju Džersi) Visina: 183 santimetra Pozicija: bek Koledž: Siton Hol (1975-1979) Draft: 68. pik (14. pik četvrte runde, Boston Seltiks) Klubovi: Aris (1979-1992), Panatinaikos (1992-1995) Trofeji: Prvenstvo Grčke (8), Kup Grčke (6), zlatna medalja na EP 1987. (Grčka), srebrna medalja na EP 1989. (Jugoslavija) Individualna priznanja: 11 puta najbolji strelac Prvenstva Grčke, 4 puta najbolji strelac Evropskog prvenstva, 8 puta najbolji strelac Kupa Šampiona, najbolji strelac Svetskog prvenstva 1986, MVP Evropskog prvenstva 1987, FIBA ga je 1991. godine proglasila jednim od 50 najboljih igrača Evrope svih vremena, član je FIBA Kuće slavnih od njenog osnivanja 2007. godine
Sa 15 godina se odlučio za košarku, a jedan od razloga je to što mu je sportski idol bio Volt Frejžer, čuveni igrač Njujork Niksa. Zbog visine (183 santimetra) je u početku igrao plejmejkera, ali su u startu njegove ubojite košgeterske sposobnosti ubedile trenera koledža Siton Hol, Bila Refertija, da ga prebaci na mesto beka šutera. Hendikep u visini nadoknađivao je velikom upornošću, a fizički je uvek bio maksimalno spreman.
U poslednjoj univerzitetskoj sezoni beležio je 28 poena u proseku i bio je treći strelac NCAA lige, odmah iza čuvenog Lerija Birda. Realno je bilo očekivati da se Galis nađe u NBA ligi, ipak, njegov tadašnji menadžer bio je preokupiran radom sa pevačicom Dajanom Ros, koja mu je takođe bila klijent, pa je zapostavio Galisa i nije mu obezbedio dobru draft poziciju.
Na draftu je završio tek u četvrtom krugu, kao 14. pik Boston Seltiksa. To je značilo da mora da prođe Letnju ligu, a Galis se u njoj povredio i ostao bez NBA angažmana.
Druga opcija je bila odlazak u zemlju odakle vodi poreklo, Grčku. Koketirao je sa Panatinaikosom, za koji je čuo od Grka iseljenika u Americi da je najveći klub. Ali, kada su videli da takav igrač ima želju da igra u Evropi, vlasnici Arisa su reagovali brzo i dogovorili saradnju sa Galisom. Potpisan je jednogodišnji ugovor, jer je Nikos još uvek želeo da ostvari svoj NBA san.
Njegov dolazak u Solun je na početku razočarao navijače. Za divno čudo grčki novinari su malo preterali prilikom najave novog igrača kluba i u osnovne podatke su mu stavili visinu 194 santimetra. Po izlasku iz aviona se videlo da je to daleko od istine, pa su počele sumnje i oko njegovog igračkog kvaliteta.
Galisov otac Jorgos je bio bokser. U mladosti se i Nikos oprobao u tom sportu, ali ga je majka nagovorila da se oproba u nečemu drugom. Na sreću ljubitelja košarke, sin je poslušao majku. Ipak, da ima boksreski gen pokazao je nakon Evropskog prvenstva 1981. Godine, kada je nezadovoljan komentarom grčkog novinara nokautirao istog. Za to ga je grčki Savez „drakonski“ kaznio zabranom igranja dva meseca, ali su mu ubrzo kaznu i skinuli.
Da su dobili pravi biser bilo je jasno već u debitantskoj utakmici protiv Iraklisa, 2. decembra 1979. godine, kada je Galis postigao 30 poena.
Nakon prve sezone odlučio je da ostane u Grčkoj, zaboravio je NBA ligu, a debitovao je i u reprezentaciji. Prvih nekoliko sezona Aris je disao za vratom Panatinaikosu i Olimpijakosu, ali je Nikosu nedostajao neki kvalitetan saigrač, sa kojim bi mogao da savlada gigante iz Atine. Aris je 1983. godine osvojio prvu titulu sa Galisom, ali se ona već naredne sezone vratila u Atinu (Panatinaikos). Agilna uprava, na čelu sa trenerom Joanidisom koji je u glavi imao viziju kako treba da izgleda tim oko Nikosa Galisa, dovodi iz malog atinskog kluba Jonikosa beka Panajotisa Janakisa. Dva igrača su na terenu funkcionisala besprekorno. Menjali su se na obe bekovske pozicije i protivnici nisu imali rešenje za njih. U prvoj zajedničkoj sezoni 1984/85 osvajaju titulu i kreće takozvana "Solunska era". Sledeće godine se "šetaju" kroz Prvenstvo, koje osvajaju bez poraza, prvi put u istoriji Grčke.
U sezoni 1986/87 u Grčkoj se uvodi plej of sistem. To je statistički Galisova najbolja sezona, postizao je 40 poena po meču, uz procenat šuta 69 odsto za dva poena. Možda se neki pitaju kakav mu je bio procenat za tri, ali Galis je jedini košgeter sa ovakvim učincima kroz karijeru koji se vrlo retko oslanjao na šut za tri poena. To su znali i treneri i grači protiv kojih je igrao. Ta činjenica je trebala značajno da im olakša čuvanje omalenog beka, ali Galisovi procenti za dva poena i broj poena po meču koje je postizao dokazivali su o kakvom se majstoru radi. Specijalitet mu je bila igra leđima ka košu. Prilikom ulaza okretao se leđima igraču koji ga čuva, malo vrteo levo-desno, zatim skakao unazad i dve sekunde nakon toga lopta je po pravilu prolazila kroz obruč, jedva dodirujući mrežicu.
Kao član reprezentacije Grčke 1983. godine, u prijateljskom meču, se sastao sa američkim Univerzitetom Severna Karolina. Galis je na tom meču postigao 50 poena, a direktan čuvar mu je bio Majkl Džordan.
Ta 1987. godina Nikosu je bila kruna karijere. Osim još jedne titule u nacionalnom šampionatu, došao je trijumf i sa reprezentacijom Grčke. Pred svojim navijačima Grčka je osvojila zlatnu medalju na Evropskom prvenstvu pobedivši u finalu SSSR 103:101 nakon produžetka. Galis je postigao 40 pogodaka. Do finala su domaći dva puta savladali reprezentaciju Jugoslavije, tada strah i trepet na svetskim parketima. Galis je predvodio Grčku do najvećeg trijumfa u istoriji sa 37 pogodaka po meču. Od ukupno 704 poena celog tima on je postigao 296. Čitava taktika je bila podređena njemu. U odbrani se čuvao, u napadu mu je pravljen prostor za igru "jedan na jedan", gde, ali stvarno, niko nije mogao da ga zaustavi. Kuriozitet je da je Galis na osam utakmica zabeležio sedam ličnih grešaka. Grčka je osvojila zlatnu medalju, a pre Prvenstva je nisu svrstavali među favorite, jer su Jugoslavija, SSSR i Španija imali najveći rejting zaslužen prethodnih godina.
Košarka u Grčkoj je nakon tog uspeha doživela pravu eksploziju, dvorane su redovno bile krcate, a ulice puste kada se igra košarka. Broj registrovanih košarkaša je u narednoj sezoni, sa nešto više od 92.000, porastao na 163.000. Većini je idol bio Galis.
Aris je postao simbol grčke košarke, šampion koga nisu mogli da skinu sa trona. Ipak, neostvarena želja Galisa je ostala titula klupskog prvaka Evrope. Tri puta su "žuti" stizali do fajnal fora, ali su tamo sva tri puta zaustavljani u polufinalu.
Na reprezentativnom planu Galis je nastavio po starom. Usledilo je Evropsko prvenstvo 1989. godine u Zagrebu, na kome je ponovo bio prvi strelac sa 35.6 pogodaka po meču. Grčka je u polufinalu savladala SSSR 81:80, a odmah nakon te pobede Galis je izjavio kako su ispunili zadatak i da je srebro bilo cilj, jer protiv Jugoslavije nisu imali realne šanse. Tako je i bilo, Jugoslavija sa Petrovićem, Divcem, Paspaljom, Rađom i ostalima nije dala ni promil šanse protivnicima. Grčku su savladali u finalu 98:77 i osvojili verovatno najizvesnije Evropsko prvenstvo u istoriji.
U Grčkoj Aris i dalje osvaja titule, ali je PAOK sve bliži i postalo je pitanje trenutka kada će ih svrgnuti sa trona. Galis je i dalje ličnost broj jedan grčke košarke, uvek najbolji strelac lige.
Nosilac Olimpijske bakljeU znak zahvalnosti za doprinos grčkom sportu, Nikosu Galisu je pripala čast da bude jedan od nosilaca Olimpijskog plamena na završnoj ceremoniji otvaranja Igara 2004. godine. On je pokrenuo povorku koja je nosila baklju na stadionu ka oltaru.
Na red je došlo Evropsko prvenstvo u Rimu 1991. godine i u utakmici Grčke i Čehoslovačke FIBA je prvi put u istoriji dozvolila da se meč prekine i uruči priznanje jednom igraču. Na tom meču Nikos Galis je postigao svoj pethiljaditi poen. Galis se u Rimu vratio na mesto plejmejkera i posvetio se razigravanju mlađih saigrača. Isto to će, nakon tog prvenstva, učiniti u Arisu. Dok se to nije desilo Galis je bio najbolji strelac svih Šampionata na kojima je učestvovao u reprezentativnom dresu.
Te 1991. godine i Aris je krenuo nizbrdo. Sve je počelo tučom Galisa i beka Paoka Branislava Prelevića. Drugi tim iz Soluna je osvojio titulu, a zbog kazne Galis je propustio početak naredne sezone. Kada se vratio u tim Aris je već zaostajao u pobedama i na kraju Prvenstvo završava kao treći, bez prava na učešće u Kupu Šampiona. Trener Joanidis je tada napustio klub, a uprava nije želela da produži ugovor ni sa Galisom. On prelazi u Panatinaikos i brojke mu drastično padaju. Odigrao je nepune tri sezone u Atini, a od karijere se oprostio tako što je na prvenstvenoj utakmici, nakon prvog poluvremena provedenog na klupi, odbio zahtev trenera da uđe u igru. Umesto toga je otišao u svlačionicu i više se nije vraćao na parket.
Autor: Dragan Panajotović