#nooitvergeten

[streeploos]

Er zijn drie mensen die je nooit zou mogen vergeten: degenen die u hielpen in moeilijke tijden, degenen die u achterlieten in moeilijke tijden, en degenen die u in die moeilijke tijden hebben gestoken.

[broyno-blog-blog-blog]

1940 - 2015

Ik herdenk, herdenken jullie met mij mee?

Deze dag is er ieder jaar een die veel gedachten los maken. De vrijheid, een voorlopig resultaat van verschrikkelijke meedogenloosheid, brengt met zich mee dat mijn generatie nu in de positie is om er wel of niet van te genieten en om hier wel of niet bij stil te willen staan: dat is vrijheid.  

De oproep van Jules Schelvis, overlevende van het kamp Sobibor, om verhalen te delen maakt dat ik er voor kies om even stil te staan bij oorlogsslachtoffers en de duurbetaalde vrijheid. Graag zelfs…

Ondanks mijn 25 levensjaren ben ik namelijk een product van de oorlog. Mijn vader, geboren in 1940, is als kleuter van 4 tijdens een bombardement op sterven na dood geweest en blijvend invalide geraakt. Ik noch de rest van ons gezin hebben hem ooit als slachtoffer of gehandicapt beschouwt omdat hij dit beeld steeds genuanceerd heeft, maar het is altijd een onderwerp geweest waar over werd en nog steeds wordt gesproken (en gelachen).

De gezinssituatie van mijn vader (uitsluitend zussen), maakte dat zijn omgeving na de oorlog grote zorgen om hem had. Hoe kon hij met zijn (toen nog) houten been ooit kostwinner worden en voor een gezin zorgen. Deze zorgen en het vroege overlijden van zijn moeder, mijn oma, hebben gemaakt dat mijn vader zijn hele leven keihard heeft gewerkt en pas kinderen wilde, op een moment dat hij zeker weten een gezin kon onderhouden en tijd kon maken voor zijn kinderen.

 Het is daarom dat ik als 25 jarige geen nakomertje ben en een vader heb die 50 jaar ouder is.

 Dat wij op historische grond wonen helpt natuurlijk ook bij het herinneren van de geschiedenis. Vlakbij ons huis, wij wonen nabij het Oorlog en Verzetsmuseum, ligt het Engels kerkhof. Mijn hele leven ontvangen wij al bezoekers van dit kerkhof aan onze keukentafel: eerst weduwen en kameraden van de overleden helden, later hun kinderen.

Enkele maanden terug raakte ik zo in gesprek met een Britse vrouw Judith en haar man Alun. Zij was, net als mijn vader, 75jaar en haar vader is gesneuveld in de oorlog op 24 jarige leeftijd, net zo oud als ik ten tijde van onze eerste ontmoeting.  We hebben leuke gesprekken en nog steeds contact: met hardlopen kom ik vaak langs het graf en soms stuur ik een foto. Vanavond brand ik een kaars voor haar vader:  Serjeant E.H. Rees.

Vanochtend sprak ik met een leeftijdsgenoot die me in alle eerlijkheid vertelde niet goed te weten wat we nu eigenlijk gedenken (‘herdenken we dan iedereen die dood is?’) en zojuist vertelde mij iemand dat hij er ‘niet zo mee bezig is’….

 De vrijheid die mijn generatie cadeau heeft gekregen, geeft ons de kans om de oorsprong ervan niet te willen weten of om er niet stil bij te staan: ook dat is vrijheid en ik beschouw het als een erkenning van de vrijheid die ik zo waardeer.

Tegelijkertijd voel ik het beroep van de slachtoffers, hun familie, hun kameraden. De helden (gesneuvelde, overlevende én familie), welke voor ons hun leven hebben gegeven, zijn bescheiden trots en voelen zich vaak bevoorrecht dat ze ons hebben mogen voorzien van vrijheid.

Het enige beroep dat zij op ons doen: of we de vrijheid waar hun kameraden, partners en ouders grote offers voor hebben gebracht, willen bewaken en de slachtoffers willen blijven gedenken.

Zoals wij een cadeau vaak waarderen om de persoon die het geeft en niet om de intrinsieke waarde van het geschenk zelf, zo omhels ik de vrijheid door de mensen die het mij gaven en die voor het overige zo vanzelfsprekend lijkt te zijn.

 Ik herdenk, herdenken jullie met mij mee?

[lillypatrickson]

Papa

Mijn vader was fantastisch. Zorgzaam, lief, eerlijk, boeiend, en nog zoveel meer. Eigenlijk (officieel) was hij mijn vader niet, althans niet op papier. Maar juist daarom heb ik nog meer liefde en respect voor hem, omdat ondanks ik niet zijn vlees en bloed was, hij altijd gezorgd heeft voor me alsof ik dat wel was. Herinneringen zijn het enige wat ik nog kan koesteren. 

Hij gaf me veel wijsheid mee - althans zo denk ik er nu over na al die jaren - met wijsheid bedoel ik het geloof dat hij me gaf, een manier van leven. De eerlijkheid die die man had was onwaarschijnlijk. Hij was Joods opgevoed maar bekeerde zich toen hij 18 werd (Christelijk). Ik werd streng maar rechtvaardig opgevoed. Een prachtige opvoeding, hij werd nooit kwaad maar bracht de dingen die ik verkeerd deed aan op een manier dat ik ze begreep en ze niet meer opnieuw deed. Mijn geloof heb ik ook van hem, ik hou me vast aan God, ook al geloof ik niet meteen in die ene bepaalde man, toch heb ik soms het gevoel dat mijn geloof me sterker maakt in tijden dat ik ze nodig heb. Ik weet dat niemand perfect is, maar mijn vader verdiende het woord perfectie. Hij gaf mijn - op dat moment alleenstaande, dakloze - moeder een toekomst, en ook het kind in haar buik. Hij gaf haar een huis waar veel mensen enkel van kunnen dromen en pure liefde. Hij werkte voor ons terwijl mijn moeder gewoon huisvrouw kon zijn en kon genieten van elke dag die kwam.

Mooie sprookjes duren niet lang. Mijn moeder was nog steeds wisselvallig en kon zich niet binden aan één man. Na mijn geboorte liep het mis, moeder dronk als een paard en mijn vader kreeg bovenop zijn job ook nog eens mij op zijn zorg. Ik herinner me elke seconde die we samen door brachten, elke dag tot mijn achtste verjaardag. Hij zong voor mij, speelde met mij, zorgde voor mijn volle buik en legde me 's avonds te slapen. Mijn moeder kwam dan meestal thuis, ze had elk belangrijk moment van de dag gemist. Mijn vader en ik, we hadden een fantastische band. Papa deed alles voor 'zijn kleine prinses'. Kortom het ergste wat er kon gebeuren is die band, die onafscheidelijke band breken. Op mijn achtste verjaardag zouden we naar 'Bokrijk' gaan, maar omdat mijn vader moest gaan werken zouden we twee dagen later gaan, alleen zou die dag nooit een trip naar Bokrijk worden.

  17 AUGUSTUS 1997

Als kind stond ik altijd op met een radiootje waar mijn favoriete nummers op afspeelde, en zoals de meeste kinderen was ik enthousiast omdat ik wist wat me te wachtten stond, onze trip! Stip mijn knuffelbeer -die ik van men vader kreeg - was mijn beste vriend, overal waar ik heen ging hij moest mee. Op weg naar de badkamer (die onderaan in het huis gelegen was) hoorde ik een helse ruzie. Mijn vader huilde en mijn moeder bleef maar schreeuwen. Mijn naam viel verschillende keren in het gesprek. Ik vluchtte naar mijn 'safeplace' en verborg me onder mijn dekens samen met stip, mijn handen op mijn oren. Na al die jaren weet ik nog perfect wat ik droomde tijdens het uurtje dat ik in slaap viel, het is alsof het gisteren was. Pap maakte me wakker, en aan het water te zien dat uit zijn ogen liep wist ik dat wat hij voelde niet goed was. Als mijn vader emotioneel was kon ik (omdat onze band zo sterk was) precies voelen wat hij voelde. Hij nam me op, lachte naar me en verborg zijn pijn. Hij waste me en deed me kleren aan, toen hij mijn tanden poetste vertelde hij me dat ik mee mocht naar zijn werk, en dat hij zweerde dat hij zijn belofte van onze trip zo snel mogelijk zou waar maken, maar nu ging het niet want er was iets wat niet voorzien was.

Pap nam me af en toe mee naar zijn werk, ik vond dat geweldig, want elke keer werd er gezongen in de wagen, gedanst als we uitstapten en werd ik als een koningin geëerd door zijn mede collega's als ik binnenging. Mijn vader was een 'test-driver' voor een race team, dat houdt in dat deze persoon de remafstand meet, het reactievermogen van de wagen test, enzovoort. Ik stond dan altijd in de tribunes te kijken want ik voelde de liefde die mijn vader voelde als hij zijn werk deed. 

Die dag werd er echter niet gesproken in de wagen, niet gezongen en gelachen... In de spiegel zag ik nog steeds het water over mijn pap zijn gezicht rollen. In het cafetaria deed hij ook anders, hij ging recht naar zijn vrienden en ik hoorde en zag hem met brede gebarentaal een verhaal vertellen aan zijn collega's. Hij dronk ook iets wat hij anders nooit dronk. Niet wetende dat ik een paar minuten later mijn vader zou kwijt zijn aan zijn grootste passie.

"Ik snelde naar beneden, mijn vaders vrienden stonden stilzwijgend voor de wagen. Een ambulancier hield me staande en knielde voor me neer, hij vertelde me dat mijn papa weg zou gaan en dat ik afscheid moest nemen nu hij nog bij bewustzijn was, en of ik dat begreep. Hulpeloos stond ik daar als acht-jarig meisje dat toen nog niet besefte wat 'dood' zijn betekende. Pap zijn handen waren donkerrood, alsook zijn gezicht stond zo vreemd... Zijn blik was angstig, en zijn lippen trilden. Hij nam mijn hand vast en zei ; 'Lieve prinses, wil je aub goed op je moeder voor me letten als ik weg ben? Wil je ook een groot en flink meisje zijn? Papa ziet je heel graag, dat weet je toch hé prinses? Met de centjes van papa moet je gaan studeren en een goede job vinden zodat je voor jezelf kan zorgen. En lief zijn voor anderen... Ik hou van je mijn kleine prinses."

Nog voor ik iets kon terug zeggen vielen zijn ogen dicht en voelde ik al het leven uit zijn hand verdwijnen, vanbinnen werd in me iets gescheurd, ik voelde water over mijn wangen en bleef stil naar mijn vader kijken. Die dag ben ik kwijt geraakt wat mij het dierbaarste was. Maar met hem was ook mijn toekomst weg. Samen met hem stierf mijn hele bestaan. De dag van de begrafenis - waarop enorm veel mensen aanwezig waren - bleek dat mijn moeder mijn vader wou verlaten voor hij stierf want ze stond daar zonder enige gène met die man aan haar hand, terwijl ze een grote pot geld zou innen van de man die voor haar in de kist lag. Vrij on-respectvol vonden de aanwezigen en ook ik was enorm kwaad maar wat moest ik? Ik moest mijn hele leven met die vrouw doorbrengen.

Lilly, story of my life. (Nu nooit meer)

[lillypatrickson]

"Ik wist niet dat ik zo bang zou zijn bij het schrijven van deze woorden, ik maakte het al mee, elk moment, elk woord. Ik hoop dat jij de klootzak bent die dit leest, want inderdaad het teken dat ik dit kan schrijven wil zeggen dat ik een ijzersterke vrouw geworden ben terwijl jij van mij een bang hert wou maken. Elk woord dat ik schrijf, schrijf ik voor de duizenden vrouwen die daarbuiten denken dat ze alleen staan, die geen steun kregen van wie ze dachten steun te krijgen. Ik hoop dat voor jullie, dit een steun zal mogen zijn. "

Lilly, story of my life. (Nu nooit meer)

[onverlangens]

I have been tagged!

Rule 1: Post the rules. Rule 2: Answer the questions set by the tagger, then write 10 new ones. Rule 3: Tag 11 people and link them to the post. Rule 4: Let them know they’ve been tagged

1. Wat zou je het allerliefst willen doen? Niks, want bij hem is niks alles. 2. Waarom betekent de persoon die het meeste voor jou betekent zo veel voor je? Ik ken hem zo goed, ik weet alles van hem. Alle dingen die ik ontdekt heb door de jaren heen zijn gewoon zo speciaal. Ik wil gewoon nooit stoppen met het verder ontdekken van hem. Ik voel me echt aangetrokken tot elk klein dingetje van hem. Hij maakt alles zo mooi. Hij kleurt mijn wereld zwart wit in op een manier dat toch elke kleuren aan bod komen. Ik kan mijzelf volledig aan hem overgeven. Hij behandelt me op een manier waardoor ik mezelf mooi kan vinden. We zijn zó verbonden met elkaar. Ik weet dat we bij elkaar horen en dat wordt steeds opnieuw bewezen. 3. Je lievelingsbloem? Op dit moment kies ik de zonnebloem. 4. Wat is je grootste angst? Dat er iets akeligs gebeurt met de gene die het meeste voor mij betekent. 5. Je allermooiste herinnering? Ik doe niet aan de allermooiste herinnering, want ik heb veel te veel mooie om er eentje te kiezen. Mooie herinneringen gaan van stiltes vol liefde tot een lekker broodje eten met vrienden of simpelweg tv kijken. 6. Ben je gelukkig? Ik ben heel gelukkig. écht waar. 7. Wat heb je altijd al willen doen waarvan je weet dat je het waarschijnlijk nooit gaat doen? Hier wil ik liever geen antwoord op geven. 8.Wat is liefde voor jou? Alles. Ik hou het ook bij enkel dit woord aangezien je liefde toch niet in woorden kan weergeven. 9. Durf je in de zee te zwemmen terwijl je weet dat je voeten de grond niet meer zullen raken? Ja, heb ik ook al gedaan. Ik moet toegeven dat het best wel een beetje eng is, maar toch super lekker. 10. Wat wilde je altijd worden toen je klein was? Redacteur van een tijdschrift. Schrijver. Ik schreef altijd verhalen toen ik klein was. Ik verzon ze ook vaak, bijna elke avond wel.

Nieuwe vragen:

1. Als je aan iemand nu een vraag mocht stellen en deze oprecht werd beantwoord, aan wie zou je een vraag willen stellen? Wat is de vraag?

2. Ben je bang in het donker?

3. Beschrijf je allereerste kus.

4. Wat is het laatste verjaardagscadeau wat je gekocht hebt?

5. Noem een film en een boek die jij leuk vind.

6. Ben jij trots op iemand? Zo ja, zou je die trots willen delen (dus vertellen waarom)?

7. Ben je boos op iemand?

8. Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

9. Noem drie gerechten die je ongelooflijk lekker vind.

10. Wat doe je als je je verveeld?

[wantrouwend]

Soms is het tijd om alles te veranderen. Het einde van een collegejaar is daar bij uitstek geschikt voor. Aangezien ik deze week verhuis en (dus) al mijn kasten uitmest, mag hier ook wat vernieuwing.

Nieuw thema. En nieuwe naam: nooitvergeten. Alles kan nog steeds gebeuren, maar dat doet het toch wel.