#obrycki

[satan-is-art]

Wrota

Jestem tylko sobą

Nikim innym być nie umiem

Próbowałem otworzyć te drzwi

Lecz samemu nie mam sił

Za nimi droga, wyboista

Nieprzyjazna, zimna i nieczysta

Zawsze ta myśl z tyłu głowy

Że nie ma innej do przejścia

Na pewno nie dla mnie

Inne ścieżki mi nie znane

Rozrywam się, darty powoli, nieubłaganie

Gdy klęcze przed mrocznymi wrotami

Rozdrapane, okrwawione, niewzruszone

Jestem przecież tylko sobą

Nikim innym być nie mogę

Mija mnie, zbliża się, otacza

Nie słyszę Was, jak bardzo chce usłyszeć

Tłumie dusz, co nie ma pojęcia

Dlaczego nie mogę się podnieść

Chcąc nałożyć na mnie ręce

Tylko przeze mnie przepływają

Nie mogę otworzyć tych drzwi

Choć całą drogę mam do przejścia

[satan-is-art]

[satan-is-art]

No właśnie, czemu?

Gdy byłem mały Jak każde dziecko Pytałem o dorosłość Teraz już wiem Z czym to się je A mianowicie Pijąc mocną kawę Bez mleka i cukru Paląc czerwone pallmalle Zagryzając gorzką czekoladą Taką co najmniej 60% Czytając tomik poezji Który pełny jest Raz: tęsknoty Dwa: nostalgii Trzy: melancholii Zastanawiając się głęboko Czemuż to do diabła Straciliśmy nasze dzieciństwo Myśląc o dorastaniu

[satan-is-art]

W Ukryciu

Czym złym człowiek się staję

Co dostał od dobrego świata

Gdzie szpikulce kolejne wbite

Mróz i głód w żyły nieustannie

Toczą ból i grozę, co twarz każdą

Czy brzydką czy piękna potrafią

W obrzydliwą jak ze stali maskę

Powoli, lecz nieubłaganie zmienić

I oskarża ten sam dobry świat

Ukrytą pod latami kutą skórą duszę

Całkiem już niewidoczną pod naporem

O tchórzostwo, nieszczerość, krzywdę

Ona jeszcze krótką chwilę słucha

Nim się odwrócę, obu stron nie bacząc

Wtrące za lata jej krzyków rzewnych

Lamentów, bezustannych próśb i błagań

W pokój bez okien, klamek, wygłuszony

A sam bez lęku na świat drzwi zasunę

Rygla szczęk, to ostatni słyszalny jęk

[satan-is-art]

Nie ważne jak jest i co mamy. Gdzie zaszliśmy, i dokąd zmierzamy. Pijani szczęściem na łonie pięknej damy. Czy gdy z rozpaczy zębami ostro zgrzytamy. W życiu tak jest, zawsze na coś czekamy.

Mój nie-notatnik Dariusz Obrycki

[satan-is-art]

Ring

Trzymam gardę, nigdy jej nie opuszczam

Część mijanych osób szybko odskakuje

Inni udają że atakują próbując się przebić

Jest jeszcze grupa śmiesznych ludków

Która trzyma się na odległość ciosu

I stale skacze w przód i w tył - krzycząc

"Jesteś taki twardy? To dawaj. Chodź się bić!"

I powtarzają to w kółko, skacząc w przód i tył

A gdy doskoczę bliżej udaję że się zamierzam

Robią trzy kroki w tył i unoszą się swoją grą

"Tylko żartowałem. Powaliło Cię? Odwal się!"

Ale gdy ktoś naprawdę atakuje, odsłaniam się

Pozwalam swojej głowie przyjąć impet ciosu

Tamten wytrzeszcza oczy i czeka na odwet

Tymczasem odchodzę spokojnym krokiem

A oponent stoi jeszcze tak kilka minut

I stara się ustalić co się przed chwilą stało

[satan-is-art]

Papieros się tli, herbata stygnie, siedzę na krześle, patrzę przez okno,na drzewach pierwsze żółcie, w powietrzu chłodne powiewy, i aromaty nadchodzącego snu. A w umyśle coś się tli i przebija jak słońce przez liście. Wspomnienia nocy i poranków, które dziś trzymają przy życiu. Przypominają o doznanym cieple, które było przecież tak ulotne.

Mój nie-dziennik Dariusz Obrycki

[satan-is-art]

Ławka

Wolność, szukam swojej wolności

Szukam jej na szerokiej drodze

Zaczepiając przejeżdżające samochody

I w nocy szukam nieustannie

Gdy idę spać ciężkim niespokojnym snem

Na starej zapuszczonej stacji benzynowej

Prowadzonej przez miłą Panią

O zmęczonych oczach i skórze

Wolność na obskurnej kanapie

U jedynego pracownika tej stacji

Na trzeciej powolnej zmianie

Poszukuje też na rynkach miast

Gdy tłum wrzuca nam drobne do puszki

Wydamy je na szukanie wolności

Po zmroku, w kuflu ciemnego piwa

Kolejno zwiedzając najtańsze puby

Rano będę wyglądał jej w czerni kawy

Dymie z papierosa i zapachu jajecznicy

A gdy poznam piękną dziewczynę

Na drugim końcu parszywego kraju

Bardzo zawzięcie będę starał się

Znaleźć wszystko czego mi brakuje

W jej włosach, bladych piersiach i nogach

Ale w południe usiąde w parku

I okaże się że wolność jest na ławce

I myśli że nic dziś robić nie muszę