#oeps

[zoueriemandzijnopmars]

Mensen heeft iemand tips voor de stress die ik heb bij het zoeken van een nieuwe huisarts?

[akka-van-kebnekaise]

"Oranje speelt met rouwbanden vanwege het overlijden van oud-international Rinus Michels"

...

Rinus Israël, stop de tijd.

[sparkle-twinkle]

Je kan alles goed bedoelen en alsnog alles vernielen

[haveyoueverconsideredpiracy]

for the past year or so the door to the toilet near my lab has been hanging on by a thread, so you just push it open. which i like to do my throwing my full body against it.

they recently repaired it. so now every time i go to the toilet i FUCKING THROW MYSELF FULL BODY INTO THE DOOR, WHICH DOESNT OPEN BECAUSE IT ACTUALLY CLOSES NOW

[amijahh]

Just impulsively bought me a coat, shoes & a corset. Oeps.

[tochh]

Well yay fck me, I think I just only get worse

Been awake since this morning 8.00 something

My mind keeps racing, tired feeling in my body but tension is only building since I cannot fall asleep

[radgivercrown]

[ochtendstorm]

Lieve

Klein is blij dat ze een plekje kreeg in therapie. Soms twijfel ik of het niet wat te veel plek is, maar ik ben bang dat als ik de plek terug wegneem of verklein dat alles dan extra hard gaat schreeuwen. Dan heb ik een klein die extra bang en helemaal alleen is, beschermers die kiezen voor straffen en pijn en niet-mogen en dan geraak ik al helemaal niet verder.

Ooit schreef ik dat ik Klein nooit aan iemand anders zou toevertrouwen. Ondertussen voelt het eerder alsof ik Klein elke week in de handen van mijn therapeut duw en blij ben dat ik even niet moet dragen.

Klein neemt veel plek op nu, bijna alle plek. Hoewel de beschermers er wel naast staan om af en toe te panikeren over fout - slecht - sorry en eigenlijk sta ik daar meestal gewoon nutteloos naast. 

Ik zou zeggen dat het me stoort dat alles zo veel zo vaak zo klein is en dat dat niet mag en ik beter moet doen en ik nu te groot ben om ruimte te hebben voor klein, maar ik denk dat het eerder is dat ik nu voor het eerst ruimte heb om Klein zo erg door te voelen. Soms geraak ik helemaal kwijt in klein en dan verstop ik en knuffel ik knuffels en kijk ik enkel heel stiekem van onder mijn dekentje uit. 

Klein voelen doet pijn en soms voelt het alsof het verdriet de longen uit mijn lijf scheurt. Maar het is de eerste keer dat Klein echt voelen mag, de eerste keer dat ze gezien wordt en mag worden, de eerste keer dat ze welkom is en ik denk dat het meer pijn zou doen om ze terug heel ver weg te stoppen. Ik denk dat Klein er even moet zijn.