Naturopathethic | 2015 (naturopathic [a form of alternative medicine employing a wide array of "natural" modalities] + pathethic) Tommy Ventevogel & Ruby Soliman 10-minuteplay Een powerpuberaal meisje krijgt een appje waarin Moeder Aarde laat weten dat ze niet meer bij de familie hoort als ze haar plannen doorzet. En dus zet zij haar plannen door. Deze performance is gemaakt bij de installatie Environ/Man van Carel Kuitenbrouwer en speelt voor het eerst op zaterdag 21 november 2015, tussen 16:00-18:00 in WGKunst op het ARTWEST-festival in Amsterdam.
Environ/Man
“Environ/Man is a multimedial installation, in which live performances take place. The content of the installation accords with this concept; Environ/Man deals with how Man modifies his surroundings to his needs and is then forced to adapt to those surroundings: pristine nature, cultivated lands and the urban environment. Man depends on Nature for his survival, still he persists in threatening and destroying it. He turns Paradise on Earth into a barren, infertile desert. While the megapole seems to be the only place for people to survive, Man makes his cities into inhumane stone jungles, where only the values of a technocratic free market prevail.Three large objects dominate the installation Environ/Man, I call them loci, places. These objects carry moving images, projected by several video projectors. Visitors as well as performers pass through these projections, thus creating a simple form of interaction. More intelligent forms of interaction are under investigation.“ - Carel Kuitenbrouwer for more information see: http://kuitenbrouwer.nl/?p=913
NATUROPATHETHIC
Er wordt met veel fijn en stoeise (zonder enig pijn noch moeite) een stukje vierde dimensie uit de grond naar boven geduwd. Spelende kinderen schrikken en leggen het spelen er bij neer. Ruby stapt eroverheen en komt teruggelopen naar de derde dimensie, gaat op een drie-dimensionaal krukje zitten en steekt een tax-free sigaret op.
Dit is de vierde dimensie, zie je? Kijk maar even. Kijk maar even goed, want als je goed kijkt zie je dat je eigenlijk niets ziet.
Ken je dat verhaal van een doorzichtige urn met as? (tikt een beetje as in een vaas). Als je die heel hard rondjes slingert, over z’n eigen as heen, met z’n eigen as erin, de as eigenlijk onzichtbaar wordt en ik dus totaal kan ontkennen dat ik rook. Maar je krijgt er wel pijn van in je tennisarmen. Zo voel ik me soms. Alsof ik zo hard en snel rondjes wil geven dat het eigenlijk niks meer aan wordt. There is no spoon. Alleen T-Spoon.
Dat gevoel.
Dat je ergens uit wilt ontsnappen, maar dat je dan een appje krijgt van Moeder Aarde waarin ze heel resoluut typt: “Lieve Ruby, als je déze dimensie ontstijgt dan hoef ik je nooit meer te zien en hoor je niet meer bij de familie”, met daarachter nog de zin “je bent *hmm* voor mij”, en die *hmm* moet dan nog even laden in verband met een wankele wi-fi connectie, en dat wordt dan zo’n poepgezichtje.
Nou, toen ging ik al helemáál. All the way weg.
Ik ontsteeg de geest, de geestigheid, de mind, en ont-stijgen gaat tegen stijgen in (obviously) dus vond ik mijn groef, in het graven. Nouja, 34 dirt-scheppen later kwam er wat beweging in(...) mijn ogen, in het graven aten de wormen mijn ogen uit heb ik mijn hart weggegeven aan een cute-ass muisje, en mijn tong verloren aan een bevroren steen. Zijn mijn schouderbladen afgebladerd toen ik aan een boom’s wortels ben blijven haken juist op het MOMENT dat ik mijn schouders eronder wilde zetten, dus ging ik er ‘zonder’ aan onderdoor. Dus, doorgraven en krasten wat mollen mijn vrouwelijke vormen van mij af, wat lava smolt gevoelens weg en een huishoudmiddel-pilletje Rennie verloste me van maagzuur. Eigenlijk bleek het enige dat nog doorgroef mijn Samsung Galaxy Core 2 gelukkig stond daarop mijn hele leven, anders was ik een leeg omhulsel gebleven.
Ik groef naar mijn update toe. Enlightenment went endarkenment; in plaats van mezelf, buiten mezelf, te bekijken, keek ik mezelf af. En iedereen weet: jezelf afkijken vergt enorm veel zelfvertrouwen. En dat had ik Doorgaans kijk je af bij de beste. Go for it.
In de natuur gaat alles de grond in. Vaak zeggen mensen met schaamte: ik kan wel door de grond zakken van schaamte. Die mensen hebben geen doorzettingsvermogen. Alleen een grote bek.
Maargoed, i went for it. Ik groef me een steen-partij door, bikte door een stenen tijdperk, door de relativiteit heen, met een brok in m’n keel. En na al dat doorhalen en doorgraven toen ben ik er gewoon gaan zitten. En toen ik er helemaal doorheen zat. Bleef ik nog wat meer zitten. Daar zit ik dan. Op mijn plek. En startte wat je altijd doet in dit soort situaties: een gesprek. Ik besloot mezelf te bellen.
Eerst geen signaal natuurlijk. Maar daarna ontving ik ontvangst en belde mezelf terug. Oh my god, you gotta see this! This shit is a-ma-zing. It’s like glory glory sweet sixteen powerballads marathon by Selena Gomez wivout the backing vocals and then STILL in key, and this key FITS. EXACTLY. EXACTLY THAT, YES. Hystericall! I can feel myself going viral and it’s giving me fourth-dimensional goosebumbs, you can jump them like a free-runner and gabber all in ONE. So amazing. This dimension is OUT OF CONTROL. There is no control. You know Charlie and the Chocolate Factory? Well, fuck the factory, this is a PARADISE waiting to FAPPEN. If people knew, if they only knew about this dimension, they’d never go BACK i swear to you holy holy happy-time lolly-pop.
Ik heb mezelf maar opgehangen. Het werd een beetje glossy. Maar ik had mijn plekje wel gevonden.
Je kent dat gevoel wel. Kijk: je bent 2d. Je leeft plat. Je bent plat. Je kunt rechts, links, voren achter. En daar houd het een beetje op. Flatland. Nou als ik daar een 3-dimensionale appel doorheen boor, dan zien zij daar alleen een slice van de appel en ruiken misschien de geur van appelsap. Om de appel te kunnen zien moeten ze uit hun Flatland springen, 3d worden, om de hele appel te kunnen zien. Nou, zo is dat hier dus ook. Ik kan alle kanten op, maar als ik een hint krijg van iets uit de vierde dimensie, dan kan ik die alleen zien als ik buiten-buiten-proportioneel raak. In die situatie zat ik daar dus zo om en nabij. Ik heb de situatie toen toch maar voor me uit geschoven, door de oppervlakte heen. Om een glimp te geven. (Graag gedaan).
Nu steekt het uit in een aangestoken wereld. Ik weet niet of iemand naar de glimp wil kijken, of de appelsap wil ruiken, om daarna het totale plaatje uit te graven maar ik vond het best helder om me ergens onhelder in te verdiepen. Maarja, dat kost tijd. En ruimte. En daar is geen tijd voor. En ruimte.
Oh dit? Dit is de vierde dimensie. Als je goed kijkt, zie je dat je eigenlijk helemaal niets ziet. Nouja, je ziet wel iets. Een deeltje. Maar jij ziet iets anders dan jij, en jij iets anders dan jij en ik iets anders dan mezelf. Maar dat maakt niet uit. We zijn allemaal… aan het zijn. Daar moet je iets mee doen.