#monoloog

[petitjeanofficial]

Een gesprek met jou is een monoloog.

Merol

[avondroodig]

Aan jou:

Hoeveel van de mooiste woorden moet ik nog aan jou besteden? Ik zou willen dat je mij lief hebt, dat het niet zo moeilijk was, misschien wel dat jij niet zo moeilijk deed. Ik zou willen dat wij minder op elkaar lijken, dat ik mensen niet op dezelfde manier laat gaan als jij dat kan. Ik zou willen dat de liefde voor ons gemaakt was, en dat jij dat ook vind. Ik zou je willen tegenkomen en niks hoeven te zeggen om je me te laten begrijpen. Ik zou willen dat ik je kon vergeten maar nee, ik hou van jou. En ik zou willen dat jij dat ook van mij deed; zoals ik dat nog altijd van jou, op deze manier.

[verleden]

Nooit genoeg

'Ik snap hoe je je voelt'

'We hebben allemaal wel wat, nietwaar?'

'Maar ik ga nergens heen'

Wees maar niet bang, ik ook niet hoor

Gekruisde armen en mijn mond vol tanden

Nietszeggende woorden voor een gebroken ziel

Want ik ben niet op zoek naar empathie

Gewoon het verlangen naar, je weet wel, waardering ofzo

Ik zoek bevestiging in elke vraag

Mijn ego vult zich met overvloeden van andermans twijfelachtige leugens

En mijn missie is weer volbracht

'Maar wie ben jij als je jezelf niet leuk vindt?'

Ja ik weet niet, het zal wel, geen idee

Ik heb je heus wel door hoor

Ik snap hoe je je voelt

Want je wil je nooit meer voelen als toen

Maar moet dat nou echt op deze manier?

Tranen in overvloed en weggecijferde achterdocht

Niet elke gewonnen strijd maakt je zo groot als dat je anderen laat geloven dat je bent

Denk daar maar eens over na

[verleden]

Fotoshynthese

We leven in paradoxen

Het zou toch zo'n mooie zomer worden?

Opbloeiend in de stilte voor de storm

Zeg mijn naam maar hou je hart gesloten

Hou je mond maar laat je tranen lopen

We leven in paradoxen

Alsof alles nooit iets was

Zonnebloemen keren zich tot de zon

Maar het licht in je verdween

En nu kijk ik op je neer

Maar je leegte vult zich met mijn tranen en je straalt opnieuw

Fotosynthese

We leven in paradoxen

Maar doordat jij zo veel praat

Zeg je zo weinig

En ik voel je niet meer

Je daden voegen zich niet meer bij je woorden

En ik klap steeds vaker dicht

Want ik voel zo veel

Maar zeg zo weinig

Verwelkt

We zien wel weer, misschien bloeien we weer op

De eerstvolgende lente

[verleden]

Ik voel het in me opkomen

Het spreidt zich in mij

Alsof ratten mijn brein opeten

En er slechts een versleten kloon van mij

Overblijft

Afvragend welk gedeelte van mij

Of misschien te ver opgepeuzelt

Versleten, kapot, alleen door liefde te maken

Waar ben ik gebleven?

Ben mezelf weer kwijt

Hoe vind ik mezelf weer, terug?

Ik zoek overal en nergens

Plekken waar ik lang niet was geweest

Teruggekeerd

Mama's nachtmerries werden weer werkelijkheid

Niemand weet wat ik bedoel

Ik ben mijn eigen grootste vijand

Dat stukje van mij

Is het van mij?

Mijn kloon

Ben ik inderdaad de duivel?

Ben ik mezelf als ik mezelf, alweer verloren

Teruggevonden na automutilatie

In wat voor vorm dan ook

Zelf sabotage

Terug bijeen na weer een trauma erbij

Als ik er dan weer ben

Alles weer vergeten, daarna

Ga ik weer door alsof niks, alles

De cirkel is weer rond

Terug bij af

[petitjeanofficial]

Je hoort bij ons zelden discussies in de zin van een gedachtenwisseling. Je hoort twee monologen. Degene die niet aan het woord is, staat hoofdschuddend te wachten. Hij luistert niet. Hij voelt zich onderbroken. En hij duldt deze pijniging alleen door het beseft dadelijk weer aan de beurt te zijn.

Godfried Bomans

[kipvantroje]

Week van de bij #citaat #shakespeare #monoloog #aporie #filosoferen #stratford #hamlet #woordspel #woordkunst #kipvantroje https://www.instagram.com/p/CBAI_e2gUll/?igshid=z8j59kny2118

[tommyventevogel]

Mensen Zeggen Dingen Arnhem (foto: MZD) (volledige tekstversie komt nog online. kun je niet wachten? mail!)