#one second of light

[richfoto]

(via https://www.youtube.com/watch?v=Uv5fdQRG8Us)

- Just got this inspirational book through the post which was kindly signed by Giles Duley​ plus with a packet of limited edition postcards. I am now suitably inspired. Recommended purchase! - #richfotoBOOKS VLOG 009 Giles Duley Photography​| One Second Of Light

[theinnocentcuriosity]

Giles Duley: One Second of Light (review)

I have to say that for some time now I have had problems with engaged news photography. It’s not that I am insensitive to the problems of people living in distant countries, or at least, I hope this is not the case. I just have a feeling that the photographic formula developed by the legendary American Life magazine is slowly coming to an end. After all, how many times can you tell stories about the same things in the same way. This does not mean that I do not come across interesting examples of the aesthetics. One of them is Giles Duley’s One Second of Light.

Duley explores in the book the territory of classic black-and-white humanist photography. One Second of Light comprises photo stories made in the years 2005-2015 for such organisations as: Emergency, Doctors Without Borders and the Red Cross. The stories, which show the consequences of armed conflicts, come from Angola, Ukraine and Sudan, among other countries. What they have in common is the sensitivity of the author, who decided to collect them in a single book to share his way of seeing the places and people he visited. However, Duley is not a typical storyteller (a fashionable term among documentary photographers recently). He considers himself to be a person who passes on other people’s stories, rather than create his own ones. What matters to him the most is the dignity of those portrayed, whom he treats with great respect.

What I like in One Second of Light is the selection of the pictures and the way they are edited. In addition to classic reporter’s photographs, there are also powerful portraits here, many of which are colour photographs. What I appreciate most are the mini-sequences, which interrupt, now and then, the otherwise classically built narration. Some of them are inserts, which you need to open to see their hidden content. Another good idea was to place, more or less half way through the book, a sequence of images showing an explosion, which the viewer approaches by browsing through the successive pictures. This gives the book ‘a breath’ and lightness.

Of all the stories, I find the one about street children in Odessa the most memorable. Perhaps it is because the area is close to me geographically, or perhaps because it is the only story that does not address war and its consequences in a direct fashion. This way or another, I have been able to identify with those kids, which I consider to be a great success to be credited to the artist.

You can buy the book on the website: www.onesecondoflight.com

Rating: Good (4/6)

Giles Duley: One Second of Light, 28 x 21,5 cm, hardcover, 117 pages, Benway Publishing 2015

///

Przyznam, że od pewnego czasu mam problem z zaangażowaną fotografią reporterską. Nie chodzi o to, że nie jestem wrażliwy na problemy ludzi żyjących w odległych krajach, a przynajmniej nie chciałbym, żeby tak było. Mam wrażenie, że wyczerpuje się powoli formuła fotografii wypracowana przez legendarny amerykański magazyn „Life”. W końcu ile razy można opowiadać o tych samych rzeczach w ten sam sposób. Nie znaczy to jednak, że nie spotykam się z ciekawymi przykładami osadzonymi w tej estetyce. Jednym z nich jest książka „One Second of Light” Gilesa Duleya.

Duley porusza się po terytorium klasycznego, czarno-białego fotoreportażu humanistycznego. Jego książka obejmuje reportaże zrealizowane w latach 2005-2015 na potrzeby takich organizacji jak: Emergency, Lekarze bez Granic czy Czerwony Krzyż. Historie pokazujące konsekwencje konfliktów pochodzą m.in z Angoli, Ukrainy i Sudanu. To co je łączy to wrażliwość autora, który postanowił zebrać je w jednym miejscu, aby opowiedzieć o tym, jak postrzegał miejsca i ludzi, których dane mu było odwiedzić. Duley nie jest jednak klasycznym opowiadaczem historii (modne ostatnio wśród fotografów wywodzących się z dokumentu określenie). Uważa się bardziej za osobę, która przekazuje czyjeś historie, niż tworzy je. Najważniejsza jest dla niego godność jego bohaterów, do których podchodzi z dużym szacunkiem.

W „One Second of Light” podoba mi się wybór zdjęć oraz sposób w jaki zostały ułożone w książce. Oprócz klasycznych reporterskich klatek znalazło się miejsce dla mocnych, często kolorowych, portretów. Najciekawsze są dla mnie mini-sekwencje, które są wyłomami w klasycznie budowanej narracji. Stworzone są one często za pomocą wkładek, które musimy otworzyć, aby dotrzeć do ukrytej w nich zawartości. Dobrym pomysłem było też umieszczenie, mniej więcej w połowie książki, sekwencji obrazów pokazującej wybuch, do którego zbliżamy się z każdym kolejnym zdjęciem. To właśnie sprawia, że książka zyskuje oddech i lekkość.

Ze wszystkich historii najbardziej utkwiła mi w głowie opowieść o dzieciach ulicy mieszkających w Odessie. Nie wiem, czy stało się tak przez to, że to najbliższe mi geograficznie miejsce, czy też przez to, że to chyba jedyny reportaż nie dotykający bezpośrednio tematu wojny i wynikających z niej problemów. Faktem jest, że to właśnie z tym dzieciakami mogłem się utożsamić. Myślę, że to duże osiągnięcie autora.

Książkę można kupić za pośrednictwem strony: www.onesecondoflight.com

Ocena: Dobra (4/6)

Giles Duley: One Second of Light, 28 x 21,5 cm, twarda oprawa, 117 stron, Benway Publishing 2015