Innocent Curiosity. Photobook Reviews

[theinnocentcuriosity]

Marta Przybyło-Ibadullajev: LUX

„LUX” to kontynuacja „Emulsji” (2015), która była poświęcona fizyczności fotografii i fenomenowi materialności w cyfrowej erze. Tym razem Marta Przybyło-Ibadullajev odwołuje się do istoty fotografii, czyli światła. Stawia przed nami otwarte pytanie: Czy można sfotografować światło, niejako przyłapać je na gorącym uczynku? Chyba każdy z nas ma na swoim koncie zdjęcie migoczącego na ścianie cienia, odbić słońca w tafli wody czy też innych ulotnych zjawisk świetlnych, także fascynacja autorki jest dla mnie całkowicie zrozumiała.

W książce „LUX” znalazły się prace będące świadectwem tych poszukiwań. Autorka podeszła do tematu bardzo szeroko. Mamy tu zapis zjawisk atmosferycznych (zorza polarna, pioruny), fotografie źródeł światła (żarówek, lamp błyskowych) i dokumentację landartu (płonąca ścieżka). W publikacji znalazło się także miejsce dla eksperymentów formalnych, takich jak ekspozycja na długim czasie czy fotografia w podczerwieni. Do tego dochodzą zdjęcia refleksów świetlnych i promieni słonecznych.

Oprócz artystów, których twórczość Fundacja Archeologia Fotografii opracowuje (Zbigniew Dłubak, Wojciech Zamecznik) znajdziemy prace m.in. Simona Norfolka, Martena Lange i Szymona Rogińskiego. Wybór artystów jest oryginalny i dobrze pokazuje różnorodność w podejściu do tematu światła. Co ciekawe, w tym zestawieniu najmocniej wypadają dla mnie prace polskich klasyków.

Fotografie, zgromadzone w porządkujących całość rozdziałach, przeplatane są tekstami, tłumaczącymi zjawiska, dzięki którym powstały. Stanowią one kontrapunkt dla onirycznych fotografii, chociaż moim zdaniem naukowe opisy odzierają zdjęcia z tajemnicy. Po przeczytaniu tekstów wydają się już tylko przykładem obrazującym tezę zawartą w tekście. A przecież mogą być czymś więcej, przynajmniej chciałbym w to wierzyć.

Widać, że autorce zależało na jak najszerszym pokazaniu tematu. Jak sama przyznaje we wstępie: „stale wałczyłam z chęcią włączenia do niej [książki] nieskończonej ilości obrazów i tekstów”. Wzruszająca jest ta chęć objęcia całości. Zastanawiam się czy jednak nie lepsze byłoby skupienie się na jednym aspekcie? Każdy z rozdziałów zasługuje moim zdaniem na osobne opracowanie. Dotyczy to szczególnie ostatniego rozdziału, pod tytułem „Brak”. Okazuje się, że nawet bez światła (a właściwie przy jego minimalnej ilości) może powstać fotografia.

“LUX” to dla mnie książka o niedosycie. Chęci przeniknięcie istoty procesu powstawania fotografii. Jest świadectwem zmagań artysty z naukowcem. Jeden zachwyca się fenomenem fotografii, a drugi zdroworozsądkowo tłumaczy, na czym ta cała zabawa polega.

Ocena: Dobra (4/6)

Marta Przybyło-Ibadullajev: LUX, miękka oprawa, 200 stron, 80 zdjęć, Fundacja Archeologia Fotografii 2016

[theinnocentcuriosity]

Sputnik Photos: (Niekompletny) spis rzeczy

„(Niekompletny) spis rzeczy” to książka, która właściwie nie jest photobookiem. Pierwsze skrzypce grają w niej teksty, fotografie są zaledwie uzupełnieniem (chociaż były inspiracją do powstania kilku tekstów). Kolektywowi Sputnik Photos udało się namówić do współpracy dwudziestu jeden autorów, którzy napisali zwięzłe teksty dotyczące ich doświadczeń ze Związkiem Radzieckim. Stworzyli „definicje” takich haseł jak: dres, kosmos, swastyka czy zauroczenie. Niektóre z nich mocno kojarzą się z ZSRR (przyjaźń narodów, indoktrynacja) inne są bardziej enigmatyczne (tors, oligocen, krokodyl). Teksty ułożone są alfabetycznie, co ma przypominać strukturę słownika. Takie rozwiązanie, znane chociażby ze znakomitego „Słownika ilustrowanego języka niemieckiego i polskiego” Andrzeja Tobisa, sugeruje, że otrzymamy wyczerpujące kompendium wiedzy. To tylko pozory, gra z formą, co sugeruje już tytuł, w którym pojawia się słowo „niekompletny”.

„(Niekompletny) spis rzeczy” to zbiór bardzo osobistych historii dotyczących ZSRR. Na jego łamach autorzy dzielą się z nami swoimi skojarzeniami, wyobrażeniami i wspomnieniami na temat nieistniejącego już imperium. Zebrane w książce teksty pokazują na jak wiele sposobów można podejść do tego zagadnienia i jak mocno nasze poglądy na temat ZSRR przefiltrowane są przez nasze przeżycia. Stanisław Patrijew i Wojciech Kucharczyk przywołują wspomnienia z dzieciństwa (znaczki pocztowe z napisem CCCP, zdalnie sterowny pojazd Łunochod) a Wojciech Nowicki - zupę charczo. Jedni mitologizują rzeczywistość (Serhij Żadan), a inni ostrzegają przed zakłamaniem systemu (Andrzej Poczobut).

Wszyscy piszą o tym, o czym pamiętają, a przecież jak pisze Serhij Żadan: ”pamięć zmienia nasze wyobrażenie o stanie rzeczy, deformuje spojrzenie na świat, wyjmujemy z przeszłości to, co chcemy, o żadnej obiektywności w ogóle tu nie ma mowy.” „(Niekompletny) spis rzeczy” jest zatem skrajnie subiektywny i różnorodny. Trudno zbudować na jego podstawie spójny obraz ZSRR. Jest jak w rosyjskiej literaturze „śmieszno i straszno” (pisze o tym Maciej Pisuk). Lekkie, sentymentalne historie przeplatają się z ciężkimi opowieściami, które są świadectwem brutalnych wydarzeń. Jestem przekonany, że każdy z nas może odnaleźć siebie w jednym z tekstów. Gdy Edwin Bendyk pisze o radzieckich aparatach fotograficznych marki Zenit (stawiając je w opozycji do praktik, które były ówcześnie przedmiotem marzeń) dziękuję losowi, że mojemu tacie udało się kupić enerdowski aparat Praktika MTL 5B. Dzięki temu moje pierwsze doświadczenia związane z fotografią pozbawione były frustracji, która często pojawiała się w kontakcie z radzieckim sprzętem.

„(Niekompletny) spis rzeczy” to także zgrabny obiekt, którego kompaktowa forma sprawia, że przyjemnie leży w dłoniach. Książka jest oszczędnie zaprojektowana i starannie złożona. Dobrym pomysłem było ukrycie zdjęć za złożonymi stronami. Można je otwierać, zyskując dostęp do zdjęć, ale nie jest to obowiązkowe. Jeśli ktoś nie chce sobie zakłócać narracji budowanej za pomocą tekstu, nie musi tego robić. Zresztą teksty - chociaż krótkie - są tak wciągające, że spokojnie mogłyby się obyć bez zdjęć, które moim zdaniem zasługują na osobną publikację. Myślę zresztą, że jest na to szansa, bo to dopiero pierwsze wydawnictwo, które powstało na bazie Archiwum Straconych terytoriów.

Ocena: Dobra (4/6)

Sputnik Photos: (Niekompletny) spis rzeczy, 11 x 22 cm, miękka oprawa z obwolutą, 164 strony, Sputnik Photos 2016

[theinnocentcuriosity]

Adam Lach: Nibyland

Zdjęcia Adama Lacha z cyklu „Nibyland” zachwyciły mnie jeszcze zanim jego książka trafiła w moje ręce. Co takiego zobaczyłem w pracach wiernego dokumentowi fotografa? Przede wszystkim czułość i delikatność. Oglądając zdjęcia Lacha czuję ciepło płynące od sportretowanych przez niego bohaterów. Fotografie mają w sobie humor, lekkość i delikatną ironię znaną z twórczości Bohumila Hrabala.

Książka „Nibyland” ukazała się w ramach projektu „Kolekcja wrzesińska”. Zdjęcia do niej powstawały w mieście i gminie Września. Fotograf miał swobodę w wyborze techniki i tematu, być może dlatego narzucił sobie rygor formalny. Pracował przy użyciu średnioformatowego aparatu i reporterskiej lampy błyskowej. Taka metoda zaowocowała kontrastowymi zdjęciami o dużej głębi ostrości. Na przekór użytej technice - są one delikatne i łagodne. Pokazują miejsce, w którym ludzie bawią się, śmieją, całują i tańczą. Osadzeni są w surowym, ascetycznym, miejscami abstrakcyjnym krajobrazie miejskim. To zderzenie ich witalności i siermiężności pejzażu wywołuje surrealistyczny efekt.

Lachowi udaje się odrealnić fragment świata, który istnieje jak najbardziej realnie. W jego pracach bajkowość wywodzi się z bacznej obserwacji rzeczywistości. Aura magiczności, jaką udaje mu się wytworzyć związana jest z urokiem emanującym z codzienności. Fotograf pokazuje coś, co bardzo trudno jest uchwycić w fotografii - relacje łączące bohaterów i przywiązanie do miejsca, w którym przyszło im żyć. W czasach globalizacji stawia na lokalność.

Września jest kropką na mapie Polski, ale dla dwunastoletniej Nadii Smolarkiewicz, której nad wyraz dojrzałe wiersze znalazły się w książce - ta kropka znaczy bardzo dużo. Dla dziecka to dom, punkt odniesienia i zamknięty mikrokosmos. W skali kosmosu kropką jest Ziemia. Do tego odwołuje się moim zdaniem okładka książki, na której znalazła się grafika przedstawiająca trzy zaokrąglone linie i kropkę. Jak cudownie by było, gdyby życie w każdym miejscu na naszej planecie wyglądało tak jak na zdjęciach Lacha.

Ocena: Bardzo dobra (5/6)

Adam Lach: Nibyland, 24 x 26 cm, twarda oprawa, 112 stron, 50 zdjęć, Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni 2016

[theinnocentcuriosity]

Vernacular photography inspires many artists, including Erik Kessels, Thomas Mailaender and Melissa Catanese, to name just a few. They look for photographs in flea markets, at auctions, and on the internet. Once in a while, they release a book presenting a selected portion of their collections. Jochen Raiß has decided to share his collection, too. His small-sized book Women in Trees consists of archive pictures found by the artist in flea markets. The pictures show what is promised in the title: women posing on trees. A very simple and graceful idea.

Jochen Raiß’s collection of black-and-white pictures has an air of melancholy about it. It is hard not to be moved by the funny and puzzling photographs dating back to the early 20th century. But the seemingly innocent photos provoke many questions. How did the women manage to climb the trees (often up to the very top)? Who encouraged them? Aren’t they afraid to fall? Their faces express a mix of fear and self-confidence. I am amused by the archaic-looking apparel, so incompatible with the juvenile antics of the adult women; the poses they assume are hilarious, too. The comical effect is caused by the clash between the childlike need to explore the flora and the manners you would normally expect of elegant ladies.  

Women in Trees could be yet another book in the series In Almost Every Picture, which is published by KesselsKramer. Each of its 14 volumes show a collection of pictures featuring a specific motif. Yet, I think that Raiß’s book is no match for In Almost Every Picture. Perhaps, what it lacks is a more original concept or something that would counterbalance the ‘sweet’ nature of the pictures. Maybe, what troubles me in the pictures is their dangerous inclination towards sentimentalism. Or perhaps, I’d rather see the photographs in the form they were found (as objects).

The book Women in Trees has given me some joy, but is not likely to be etched in my memory. Charming as they may be, for me, the pictures from Raiß’s collection will just remain photographs of women in trees.

Rating: Average (3/6)

Jochen Raiß: Women in Trees, 13 x 18 cm, hardcover, 112 pages, 52 pictures, Hatje Cantz 2016

///

Fotografia wernakularna budzi zainteresowanie wielu twórców. Erik Kessels, Thomas Mailaender, czy Melissa Catanese to tylko niektórzy z nich. Wynajdują oni zdjęcia na pchlich targach, aukcjach oraz w internecie. Raz na jakiś czas wydają książkę prezentującą wybraną część ich kolekcji. Swoimi zbiorami postanowił się też podzielić Jochen Raiß. Niewielkich rozmiarów książka „Women in Trees” prezentuje archiwalne zdjęcia znalezione przez niego na pchlich targach. Przedstawiają one to co obiecuje tytuł, czyli kobiety pozujące na drzewach. Pomysł prosty i wdzięczny.

Kolekcja czarno-białych zdjęć Raißa ma w sobie melancholię. Trudno nie wzruszyć się patrząc na zabawne i dziwne zdjęcia z początku XX wieku. Pozornie niewinne fotografie rodzą wiele pytań. Jak kobiety weszły (często wysoko) na drzewa? Kto je do tego zachęcił? Czy nie boją się, że spadną? Ich miny wyrażają mieszankę obaw i pewności siebie. Śmieszą mnie archaicznie wyglądające stroje, tak nie pasujące do szczeniackich wygłupów dorosłych kobiet; zabawne są pozy, które przybierają. Uśmiech wywołuje zderzenie dziecięcej potrzeby eksploracji flory z manierami eleganckich pań.

„Women in Trees” mogłoby być kolejną częścią cyklu „In Almost Every Picture” firmowanego przez wydawnictwo KesselsKramer. Kolejne części (a powstało ich już 14) prezentowały zdjęcia zebrane pod kątem konkretnego motywu pojawiającego się na zdjęciach. A jednak wydaje mi się, że książka Raißa odbiega od wspomnianej serii. Może brakuje mi tu bardziej oryginalnej koncepcji albo czegoś co przełamywałoby „słodki” charakter zdjęć. Być może przeszkadza mi to, że zdjęcia ocierają się niebezpiecznie o sentymentalizm. Może wolałbym zobaczyć fotografie w takiej postaci jak zostały znalezione (odbitek będących przy okazji obiektami).

„Women in Trees” przyniosło mi odrobinę radości, jednak nie znalazło trwałego miejsca w mojej pamięci. Bez względu na to jak czarujące zdjęcia z kolekcji Raißa by nie były, pozostają dla mnie tylko zdjęciami kobiet na drzewach.

Ocena: Przeciętna (3/6)

Jochen Raiß: Women in Trees, 13 x 18 cm, twarda oprawa, 112 stron, 52 zdjęć, Hatje Cantz 2016

[theinnocentcuriosity]

Giles Duley: One Second of Light (review)

I have to say that for some time now I have had problems with engaged news photography. It’s not that I am insensitive to the problems of people living in distant countries, or at least, I hope this is not the case. I just have a feeling that the photographic formula developed by the legendary American Life magazine is slowly coming to an end. After all, how many times can you tell stories about the same things in the same way. This does not mean that I do not come across interesting examples of the aesthetics. One of them is Giles Duley’s One Second of Light.

Duley explores in the book the territory of classic black-and-white humanist photography. One Second of Light comprises photo stories made in the years 2005-2015 for such organisations as: Emergency, Doctors Without Borders and the Red Cross. The stories, which show the consequences of armed conflicts, come from Angola, Ukraine and Sudan, among other countries. What they have in common is the sensitivity of the author, who decided to collect them in a single book to share his way of seeing the places and people he visited. However, Duley is not a typical storyteller (a fashionable term among documentary photographers recently). He considers himself to be a person who passes on other people’s stories, rather than create his own ones. What matters to him the most is the dignity of those portrayed, whom he treats with great respect.

What I like in One Second of Light is the selection of the pictures and the way they are edited. In addition to classic reporter’s photographs, there are also powerful portraits here, many of which are colour photographs. What I appreciate most are the mini-sequences, which interrupt, now and then, the otherwise classically built narration. Some of them are inserts, which you need to open to see their hidden content. Another good idea was to place, more or less half way through the book, a sequence of images showing an explosion, which the viewer approaches by browsing through the successive pictures. This gives the book ‘a breath’ and lightness.

Of all the stories, I find the one about street children in Odessa the most memorable. Perhaps it is because the area is close to me geographically, or perhaps because it is the only story that does not address war and its consequences in a direct fashion. This way or another, I have been able to identify with those kids, which I consider to be a great success to be credited to the artist.

You can buy the book on the website: www.onesecondoflight.com

Rating: Good (4/6)

Giles Duley: One Second of Light, 28 x 21,5 cm, hardcover, 117 pages, Benway Publishing 2015

///

Przyznam, że od pewnego czasu mam problem z zaangażowaną fotografią reporterską. Nie chodzi o to, że nie jestem wrażliwy na problemy ludzi żyjących w odległych krajach, a przynajmniej nie chciałbym, żeby tak było. Mam wrażenie, że wyczerpuje się powoli formuła fotografii wypracowana przez legendarny amerykański magazyn „Life”. W końcu ile razy można opowiadać o tych samych rzeczach w ten sam sposób. Nie znaczy to jednak, że nie spotykam się z ciekawymi przykładami osadzonymi w tej estetyce. Jednym z nich jest książka „One Second of Light” Gilesa Duleya.

Duley porusza się po terytorium klasycznego, czarno-białego fotoreportażu humanistycznego. Jego książka obejmuje reportaże zrealizowane w latach 2005-2015 na potrzeby takich organizacji jak: Emergency, Lekarze bez Granic czy Czerwony Krzyż. Historie pokazujące konsekwencje konfliktów pochodzą m.in z Angoli, Ukrainy i Sudanu. To co je łączy to wrażliwość autora, który postanowił zebrać je w jednym miejscu, aby opowiedzieć o tym, jak postrzegał miejsca i ludzi, których dane mu było odwiedzić. Duley nie jest jednak klasycznym opowiadaczem historii (modne ostatnio wśród fotografów wywodzących się z dokumentu określenie). Uważa się bardziej za osobę, która przekazuje czyjeś historie, niż tworzy je. Najważniejsza jest dla niego godność jego bohaterów, do których podchodzi z dużym szacunkiem.

W „One Second of Light” podoba mi się wybór zdjęć oraz sposób w jaki zostały ułożone w książce. Oprócz klasycznych reporterskich klatek znalazło się miejsce dla mocnych, często kolorowych, portretów. Najciekawsze są dla mnie mini-sekwencje, które są wyłomami w klasycznie budowanej narracji. Stworzone są one często za pomocą wkładek, które musimy otworzyć, aby dotrzeć do ukrytej w nich zawartości. Dobrym pomysłem było też umieszczenie, mniej więcej w połowie książki, sekwencji obrazów pokazującej wybuch, do którego zbliżamy się z każdym kolejnym zdjęciem. To właśnie sprawia, że książka zyskuje oddech i lekkość.

Ze wszystkich historii najbardziej utkwiła mi w głowie opowieść o dzieciach ulicy mieszkających w Odessie. Nie wiem, czy stało się tak przez to, że to najbliższe mi geograficznie miejsce, czy też przez to, że to chyba jedyny reportaż nie dotykający bezpośrednio tematu wojny i wynikających z niej problemów. Faktem jest, że to właśnie z tym dzieciakami mogłem się utożsamić. Myślę, że to duże osiągnięcie autora.

Książkę można kupić za pośrednictwem strony: www.onesecondoflight.com

Ocena: Dobra (4/6)

Giles Duley: One Second of Light, 28 x 21,5 cm, twarda oprawa, 117 stron, Benway Publishing 2015

[theinnocentcuriosity]

Alexey Nikishin, Anton Shagin: The Journals (review)

I highly appreciate diaries and journals, both literary and photographic ones. But can anyone still offer, these days, anything new in this respect? The Journals consist of three notebooks with and pictures and poetry, which are sewn together. They are a dialogue – spread over time – between the photographer Alexey Nikishin and the actor Anton Shagin. The idea to create the book was a spontaneous one. One day, Nikishin gave Shagin a notebook full of his photos and asked the latter to comment on them, when he finds the time. After three years, they teamed up with the graphic artist Mikhail Loskov and decided to publish the outcome of their joint work.

The pictures are reproduced in the book together with black frames, which indicates their origin – a 35 mm film camera. They depict fleeting scenes captured in the city and amidst natural surroundings. Apparently, the pictures have nothing in common. As I see it, what makes them meaningful is Shagin’s poetry, which glues together the diverse themes in the pictures. The poetry is full of nostalgia, looking back to childhood, reflections on adolescence, and memories of people and places.

What is noteworthy is the graphic design of the book. Sewn together with black threads and having rounded corners, the three books bring to mind the kind of notebooks you use for making everyday notes, putting down your reflections about life. The small photographs are arranged asymmetrically on the book pages, as if they were pasted into it carelessly.

What I like about the book is its unaffected nature and that nobody was in a hurry when working on it. This is to be appreciated in a world of tight deadlines you need to meet under yet another grant or project. The lack of haste enabled the photographer to adopt a distance to his pictures (they were taken in 2007-2010), and gave the author of the texts more time to reflect on the images. The Journals have a unique charm of analogue photography. They show what shapshot photography was like before iPhones appeared. By the way, I wonder how successful Nikishin has been in handling the latter – his new book is entitled iPhonographique.

Rating: Good (4/6)

Alexey Nikishin, Anton Shagin: The Journals, softcover, 18 x 24 cm, 132 pages, 90 pictures, self-published 2016

///

Dziennik to bliska mi forma, zarówno jeśli chodzi o literaturę jak i fotografię. Czy jednak w obecnych czasach można powiedzieć w tej materii coś nowego? „The Journals” to trzy zszyte ze sobą zeszyty ze zdjęciami i poezją. To rozłożony w czasie dialog między fotografem - Alexeyem Nikishinem i aktorem Antonem Shaginem. Pomysł na książkę zrodził się spontanicznie. Pewnego dnia Nikishin podarował Shaginowi notes wypełniony swoimi zdjęciami i poprosił go o to, żeby napisał coś do nich, jeśli będzie miał ochotę. Po trzech latach zaprosili do projektu grafika Mikhaila Loskova i zdecydowali się wydać efekty wspólnej pracy.

Zdjęcia są pokazane w książce razem z czarnymi ramkami, co zwraca uwagę na źródło ich pochodzenia, czyli małoobrazkowy, analogowy film 35 mm. Przedstawiają ulotne sceny zaobserwowane w mieście i na łonie natury. Właściwie nic ich nie łączy, poza osobą autora. Moim zdaniem sens nadaje im poezja Shagina, która spaja różne tematycznie zdjęcia w jedną całość. Poezja pełna nostalgii, powrotów do dzieciństwa, refleksji na temat dorastania oraz wspomnień ludzi i miejsc.

Warto wspomnieć o projekcie graficznym produkcji wydawnictwa. Przeszyte czarnymi nićmi zeszyty z zaokrąglonymi rogami kojarzą mi się z podręcznymi notesami, które są wykorzystywane do sporządzania codziennych notatek, zapisywania obserwacji z życia. Niedużych rozmiarów zdjęcia rozmieszczone są asymetrycznie na stronach książki, tak jakby były do niego niedbale wklejane.

Podoba mi się niewymuszony charakter tego przedsięwzięcia oraz to, że nikomu nie spieszyło się przy pracy nad nim. W czasach goniących terminów kolejnych grantów to niezwykle cenne. Dystans do własnej twórczości zyskuje fotograf (zdjęcia powstały w latach 2007-2010), a autor tekstów ma czas na odniesienie się do obrazów. „The Journals” ma w sobie urok analogowej fotografii. Pokazuje czym była fotografia migawkowa zanim pojawił się iPhone. Swoją drogą ciekawy jestem jak Nikishin poradził sobie z tym narzędziem - jego nowa książka nosi tytuł „iPhonographique”.

Ocena: Dobra (4/6)

Alexey Nikishin, Anton Shagin: The Journals, miękka oprawa, 18 x 24 cm, 132 strony, 90 zdjęć, self-published 2016

[theinnocentcuriosity]

John Stezaker: Unassisted Readymade (review)

Recently, collage has become an extremely popular form of artistic expression. This is reflected, for example, by the book The Age of Collage, the second volume of which has been released recently. John Stezaker, winner of the prestigious Deutsche Börse award in 2012, is one of the most acclaimed artists using the technique. His collages are always pared-down and simple in form. The artist often puts together, in an unconventional way, two photographs, combining two portraits, or pasting landscape onto portraits. Despite using very simple means, the effect of Stezaker's works is always staggering. In his latest book Unassisted Readymade, the artist goes even further, limiting his intervention to the minimum.

A knife has always been John Stezaker’s faithful assistant. Yet, so far the artist has never limited himself to cutting a picture in two, as in Unassisted Readymade. Here, in many of the pictures, a fragment of the pictures is simply cut off. What is crucial is the precisely chosen location of the cut. The cutting line may run along the people’s eyes or lips, and some of those portrayed are deprived of their heads or torsos. As a result, the photos lose their primary meaning, with the people becoming ‘incomplete’, as if they were objects.

More than ever before, Stezaker’s works focus on the artist’s gesture, which involves choosing the picture and deciding what to do with it, what context to put it into. Sometimes, all the artist does is turn the print upside down, thus bringing in an element of illusion and surprise. In other works, we are forced to focus on tiny flaws or discolourations present in some the archive prints. It is them that rid the otherwise perfect portraits of 1930s-1950s actors of their practical function, taking the pictures into another dimension.

The last picture in the book shows a man about to tear a print he is holding in his hands. His eyes seem to be saying: after I destroy this picture, nothing will ever be the same. This seems to echo Stezaker’s work. Minimalist as they are, his artistic gestures change the meaning of photographs forever. Consequently, as we watch the film stills, which were once meant for press, we feel a kind of anxiety, tension, a ‘sting’ or punctum – as Roland Barthes would refer to it.

Rating: Very Good (5/6)

John Stezaker: Unassisted Readymade, hardcover, 144 pages, 68 images, Codax Publisher / JRP Ringier 2016

///

Kolaż to niezwykle popularna w ostatnim czasie forma wypowiedzi artystycznej. Dowodem na to może być chociażby książka „The Age of Collage”, która doczekała się już drugiej części. Jednym z najwybitniejszych artystów wykorzystujących tą technikę w swojej praktyce artystycznej jest John Stezaker, laureat prestiżowej nagrody Deutsche Börse z 2012 roku. Jego kolaże zawsze były oszczędne w formie. Artysta często zestawiał ze sobą w niekonwencjonalny sposób dwie fotografie - łączył ze sobą portrety, naklejał na nie zdjęcia pejzażowe. Mimo użycia prostych środków efekt był piorunujący. W swojej najnowszej książce „Unassisted Readymade” idzie jeszcze dalej. Swoje interwencje ogranicza do minimum.

Nóż był zawsze jego wiernym pomocnikiem. Jednak do tej pory nigdy nie poprzestawał na przecięciu zdjęcia, tak jak to dzieje się w „Unassisted Readymade”. Duża część prac z książki oparta jest właśnie na przeciętych fotografiach. Kluczowe jest w tym przypadku precyzyjnie wybrane miejsce cięcia. Bohaterowie zdjęć mają przecięte na pół oczy i usta, pozbawieni są głów i tułowi. Zdjęcia tracą swój pierwotny charakter, ludzie przedstawieni na nich stają się „niekompletni”, zostają uprzedmiotowieni.

W nowych pracach Stezakera jak nigdy dotąd ważny jest gest artysty, polegający na wyborze danego zdjęcia i podjęciu decyzji co z nim zrobić, w jakim kontekście je przedstawić. Czasem wystarczy tylko obrócić odbitkę, aby wprowadzić element iluzji i zaskoczenia. W innych pracach artysta zmusza nas do skupienia się na niewielkich skazach i przebarwieniach obecnych na archiwalnych fotografiach. To właśnie one odbierają wygładzonym zdjęciom aktorów wykonanych w latach 30-50. XX wieku ich użytkowy charakter i przenoszą je w inny wymiar.

Ostatnie zdjęcie w książce przedstawia mężczyznę, którzy zamierza przedrzeć na pół trzymaną w dłoniach odbitkę. Jego oczy zdają się mówić: po tym jak zniszczę to zdjęcie, nic już nie będzie takie samo. Podobnie wygląda to moim zdaniem u Stezakera. Jego zabiegi, chociaż minimalistyczne, zmieniają na zawsze znaczenie fotografii. Sprawiają, że oglądając zdjęcia z planów filmowych, których przeznaczeniem było znaleźć się w prasie, czujemy nieokreślony niepokój, napięcie i charakterystyczne „ukłucie” - punctum, o którym wspomina Roland Barthes.

Ocena: Bardzo Dobra (5/6)

John Stezaker: Unassisted Readymade, twarda oprawa, 144 stron, 68 zdjęć, Codax Publisher / JRP Ringier 2016

[theinnocentcuriosity]

Sachiko Kawanabe: Sononite (review)

The starting point for the Sononite book was Kawanabe’s fascination with an apple orchard she visited regularly ever since she had discovered it. Two years after finding the place, Kawanabe’s grandmother dies, and the artist has a four-year-old daughter. She is looking at her child while holding the urn with her grandmother’s ashes. When confronted with such situations, you can hardly escape reflections about birth and passing. Usually, it is extremely difficult to tell a story about passing and death without indulging in sentimentalism. But Sachiko Kawanabe manages to avoid the pitfall. Her story consists of simple pictures showing the orchard, and nothing beyond that. The sensual landscapes and still lifes depict the entire lifecycle of the fruit trees – beginning in winter, and ending in summer.

The color, square compositions are pared-down in form terms, with light and focus on the photographed motifs being of preeminent importance. The photographer skillfully picks out from reality such details as flower buds, a dead bird sticking out from snow or a rotten fruit lying among frosted leaves. Sachiko’s pictures are far from banal, but instead have an air of lightness and tenderness. I can also sense in them the approach to dying present in some eastern cultures. The Western civilization dramatizes or escapes death. In the region where Zen Philosophy was born, people seem to be more reconciled with death, perceive it as a natural element of reality, just as changing seasons of the year.

Somebody could say that there is nothing revealing in Sononite and they would be probably right. The story is simple, but not simplistic, which certainly makes a difference. Its power is in the deep understanding of nature, or even total submergence in it. One could ask how you can tell about ultimate things by showing a couple of trees. I don’t know how, but Sachiko Kawanabe does succeed in doing this by using very simple means.  

Rating: Very Good (5/6)

Sachiko Kawanabe: Sononite, hardcover, 16 x 24 cm, 64 pages, Omoplata 2015

///

Punktem wyjścia do powstania książki „Sononite” był zachwyt nad sadem jabłkowym, który Sachiko Kawanabe odwiedzała regularnie, od czasu kiedy go odkryła. Dwa lata później umiera jej babcia, autorka jest wtedy matką czteroletnia córki. Patrzy na córkę trzymającą w dłoniach prochy swojej prababci. Trudno w takiej sytuacji uciec od myśli o rodzącym się i odchodzącym życiu. O przemijaniu i śmierci niezwykle trudno jest opowiadać bez popadania w sentymentalizm. Sachiko Kawanabe nie wpada jednak w tą pułapkę. Jej historia oparta jest na prostych zdjęciach przedstawiających sad, tylko i wyłącznie sad. W zmysłowych zdjęciach krajobrazowych i martwych naturach obserwujemy cały cykl dojrzewania drzew owocowych, począwszy od zimy, na jesieni kończąc.

Kolorowe, kwadratowe kompozycje są oszczędne w formie. Kluczową rolę odgrywa w nich światło oraz skupienie na fotografowanych motywach. Fotografka umiejętnie wyławia z rzeczywistości takie detale jak pąki kwiatów, martwego ptaka wystającego spod śniegu czy nadpsuty owoc leżący pośród oszronionych liści. Zdjęcia Sachiko nie mają w sobie nic z banału, charakteryzuje je za to lekkość i delikatność. Czuję w nich też specyficzne podejście do tematu umierania obecne w kulturach wschodnich. W cywilizacji zachodniej śmierć dramatyzujemy albo uciekamy od niej. W rejonie, w którym zrodziła się filozofia zen - ludzie wydają się być bardziej pogodzeni ze śmiercią, odbierają ją jako naturalny element rzeczywistości, tak jak zmianę pór roku.

Ktoś mógłby powiedzieć, że w „Sononite” nie ma nic odkrywczego i miałby rację. To jest prosta historia, ale nie prostacka, a to olbrzymia różnica. Jest w niej siła wynikająca z głębokiego zrozumienia przyrody, a właściwie zatopienia się w niej. Ktoś inny zapytałby jak można opowiedzieć o sprawach ostatecznych pokazując kilka drzew? Nie znam odpowiedzi na to pytanie, ale wiem, że Sachiko Kawanabe udało się to osiągnąć za pomocą bardzo prostych środków.

Ocena: Bardzo Dobra (5/6)

Sachiko Kawanabe: Sononite, twarda oprawa, 16 x 24 cm, 64 stron, Omoplata 2015

[theinnocentcuriosity]

David Fathi: Anecdotal (review)

Anecdotal is inspired by the two explosions of atomic bombs in Japan and later nuclear tests carried out during the Cold War. This was also the focus of 100 Suns, a body of documentary photographs by Michael Light, which showed the actual explosions. David Fathi adopts a different approach than Light. As far as the text is concerned, the book is a collection of funny and, at the same time, scary anecdotes about the ‘backstage' and the aftermath of the nuclear tests. We learn from the short texts about missing bombs, accidental explosions, unnecessary irradiations, unexplained deaths, and many other occurrences not to the liking of official propaganda (irrespective of the superpower responsible).

Some of the stories are so absurd that it is hard to believe they really happened. Yet, tragic as the events may be, their abstract nature makes it hard for us to sympathize. As Stanley Kubrick – who is cited towards the end of the book – recollected, "people do not react to abstractions, they only react to direct experience”. Kubrick was also right to say that an A-bomb is “as abstract as the fact you know that someday you will die. It's something that you know, but you really do an excellent job of denying it psychologically."

The above stories are interweaved with pictures. Yet, you will be unable to find among them any evidence meant to prove that the above events actually happened. Rather the visual narrative is a series of images loosely corresponding to the topic. They are subdivided into several categories, including collages, film sequences, aerial photographs and product photographs. The pictures, which depict maps, airplanes, strange devices and people looking up into the sky imply the events that happened, but do not show them directly. They stir our imagination, even though they are, at times, just as abstract as the texts.

The neat sequence is based on recurrent and intertwined motifs. To me, the narration proceeds in a manner that is perhaps too mathematical, mechanical. What is missing in the book are elements that would puzzle you, knock you out of the rhythm. Still, you get ever more immersed in the book, intrigued by its absurdity, which is build by the author in an aware and consistent manner.

Rating: Good (4/6)

David Fathi: Anecdotal, hardcover, 23 x 16 cm, 108 pages, Maria Inc. 2015

///

„Anecdotal” zainspirowane jest dwoma wybuchami bomb atomowych w Japonii oraz późniejszymi próbami nuklearnymi, które odbywały się w czasie Zimnej wojny. Temu fenomenowi poświęcony był m.in. cykl „100 suns” Michaela Lighta. Artysta skupił się na archiwalnych zdjęciach, będących dokumentacją wybuchów. David Fathi podszedł do tematu inaczej. W warstwie tekstowej jego książka jest zbiorem śmieszno-strasznych anegdot opowiadających o kulisach i następstwach prób jądrowych. Z krótkich tekstów dowiadujemy się o zaginionych bombach, przypadkowych wybuchach, niepotrzebnych napromieniowaniach, niewyjaśnionych zgonach i szeregu innych wydarzeń, które nigdy nie mieściły się w ramach rządowej propagandy (bez względu na to, które mocarstwo było za nie odpowiedzialne).

Niektóre historie są tak absurdalne, że trudno uwierzyć, że zdarzyły się naprawdę. W gruncie rzeczy to tragiczne wydarzenia, jednak ich abstrakcyjny charakter utrudnia nam wczucie się w nie. Ludziom trudno jest reagować na abstrakcje, dużo łatwiej jest im odnieść się do własnego doświadczenia - wspomina cytowany pod koniec książki Stanley Kubrick. Trudno się również z nim nie zgodzić, kiedy pisze, że bomba atomowa jest tak samo abstrakcyjna jak śmierć. Niby o niej wiemy, ale żyjemy tak jakby jej nie było. Jesteśmy mistrzami w ignorowaniu tej informacji.

Powyższe historie przeplatane są zdjęciami. Próżno jednak szukać pośród nich dowodów potwierdzających prawdziwość opisanych wypadków. To raczej seria obrazów luźno nawiązujących do tematu. Podzielone są one na kilka kategorii. Znalazły się wśród nich kolaże, filmowe sekwencje, zdjęcia lotnicze i fotografie produktowe. Fotografie przedstawiające mapy, samoloty, dziwne urządzenia oraz ludzi wpatrzonych w niebo sugerują nam wydarzenia, do których doszło, ale nie odwołują się do nich bezpośrednio. Pobudzają naszą wyobraźnię, chociaż są czasami równie abstrakcyjne jak teksty.

Zgrabna sekwencja oparta jest na powracających i przeplatających się motywach. Moim zdaniem narracja poprowadzona jest nawet w odrobinę zbyt matematyczny, mechaniczny sposób. Brakuje elementów, które zaskakują, wybijają z rytmu, którego książce nie brakuje. Mimo tego "Anecdotal” wciąga nas swoim absurdalnym charakterem, który jest zbudowany świadomie i konsekwentnie.

Ocena: Dobra (4/6)

David Fathi: Anecdotal, twarda oprawa, 23 x 16 cm, 108 stron, Maria Inc. 2015

[theinnocentcuriosity]

Sara Davidmann: Ken. To be destroyed (review)

Sara Davidmann’s book is a story that began with a fascinating discovery. One morning, the artist, looking through her mother’s things, came across boxes and envelopes with archival documents. One of them bore the caption: ‘Ken. To be destroyed.’ Ken was her mother’s brother. By opening the box, the content of which was meant to be forgotten, she brought to light unknown facts from Ken’s life.

Ken was a transsexual, which was a long-kept family secret (the story dates back to the 1950s in Scotland). For some time, Sara Davidmann had been interested in the subject of transsexual persons so the discovery intrigued her in a special way. The finding consisted of Ken’s letters to Hazel, Ken's wife, and pictures documenting their relationship. The family archive also contained correspondence between the artist’s mother Audrey and Hazel, who was seeking support after learning the truth about her husband’s identity (this already happened after their wedding).

In her book, Sara Davidmann tells her own story about the intimate relationships. We read a letter from the infatuated Ken to his fiancée, we witness the feeling between them evolve. We accompany Ken as he strives to diagnose his own condition and looks for a solution to the problem. However, Davidmann does not limit herself to presenting found materials. Most of the works reproduced in the book are a result of her own interference with the archival photographs. The artist paints over the pictures, processes them chemically, and otherwise transforms them. She splashes the prints with chemicals, draws on them using a marker, and deliberately ‘ages’ some photographs, adds successive layers. She is interested in the fragile surface of the prints and negatives.

Perhaps, the crucial act of artistic intervention here is the coloring applied to the series of collages showing a woman with Ken’s face (the collages were made using pictures of Ken’s wife). Even though he felt he was a woman, Ken would always appear in public as a man. Davidmann shows what Ken could have been like if he had been a woman. Thanks to her art, she lets him feel the way he had always wanted.

The multi-layered book is very personal, but there is also a kind of universality about it. On the one hand, it is a simple story about love, and on the other, a story about suffering and being torn apart. What appeals to me is the rift present in all the elements of the book, the dissonance between dreams and reality, the body and the mind. It is a pity though that the secret is disclosed so early. I would appreciate the book even more if Ken’s secret was being unveiled gradually and revealed only towards the end of the book. I would also give up the detailed captions, which tend to be too descriptive and detailed. They deprive the book of an air of mystery, which is crucial to understanding it. The stories explaining the pictures could be printed, for example, in an insert, which would not interrupt the narration.

Rating: Very Good (5/6)

Sara Davidmann: Ken. To be destroyed, 21,5 x 31 cm, hardcover with dust jacket, 120 pages, 113 pictures, Schilt 2016

///

Książka Sary Davidmann to historia, która rozpoczęła się od fascynującego odkrycia. Pewnego dnia autorka, przeglądając rzeczy swojej matki trafiła na pudełka i koperty z archiwalnymi dokumentami. Na jednej z nich widniał napis „Ken. Do zniszczenia”. Ken był bratem jej matki. Otwarcie pudełka, którego zawartość miała ulec zapomnieniu, wydobywa na światło dzienne nieznane fakty z życia krewnego.

Ken był transseksualistą, co było długo ukrywaną tajemnicą rodzinną (akcja dzieje się w Szkocji w latach 50.) Davidmann od pewnego czasu interesowała się w swojej praktyce artystycznej tematem osób transseksualnych, dlatego to odkrycie szczególnie ją zainteresowało. Znalezisko obejmuje listy Kena do Hazel, która była jego żoną oraz zdjęcia dokumentujące ich relację. W rodzinnym archiwum znalazła się także korespondencja między matką autorki - Audrey a Hazel, która szukała wsparcia, kiedy poznała prawdę o tożsamości swojego męża (stało się to już po ślubie).

Na kartach książki Sara Davidmann opowiada nam historię tych intymnych relacji. Czytamy listy zakochanego Kena do narzeczonej, jesteśmy świadkami rodzącego się między nimi uczucia. Towarzyszymy Kenowi w próbach diagnozy własnego stanu oraz szukaniu rozwiązania problemu. Autorka nie poprzestaje jednak wyłącznie na prezentacji znalezionego materiału. Większość prac znajdujących się w książce jest efektem poddania archiwalnych fotografii zabiegom artystycznym. Artystka maluje po zdjęciach, poddaje je obróbce chemicznej oraz innym przekształceniom. Chlapie po odbitkach odczynnikami chemicznymi, rysuje po nich mazakiem. Celowo je „postarza”, nadaje kolejne warstwy. Interesuje ją krucha powierzchnia odbitek i negatywów.

Być może najważniejszym z zabiegów zastosowanych przez autorkę jest podkolorowywanie, zastosowane w serii kolaży, pokazujących kobietę o twarzy Kena (do ich powstania wykorzystane zostały zdjęcia jego żony). Ken chociaż czuł się kobietą, publicznie pokazywał się wyłącznie jako mężczyzna. Davidmann pokazuje jak mógłby wyglądać Ken gdyby był kobietą. Dzięki swojej sztuce daje mu szansę poczuć się tak jak zawsze tego pragnął.

Wielowątkowa książka jest bardzo osobista, a zarazem posiada w sobie uniwersalność. To z jednej strony prosta historii miłości, a z drugiej - opowieść o cierpieniu i rozdarciu. To co mnie w niej pociąga to pęknięcie, które obecne jest w każdym jej elemencie, rozdźwięk między marzeniami a rzeczywistością, ciałem a umysłem. Trochę tylko szkoda, że sekret historii zdradzony jest stosunkowo wcześnie. Myślę, że książka zyskałaby, gdyby tajemnica Kena i Hazel była odsłaniana powoli, a jej wyjaśnienie nastąpiło bliżej końca książki. Zrezygnowałbym też ze szczegółowych komentarzy do prac, które są momentami zbyt opisowe i dokładne. Odbierają one książce zagadkowości, która jest kluczem do jej zrozumienia. Historia powstawania zdjęć mogłaby się znaleźć np. w dodatku do książki, nie zakłócając tym samym narracji.

Ocena: Bardzo Dobra (5/6)

Sara Davidmann: Ken. To be destroyed, 21,5 x 31 cm, twarda oprawa w obwolucie, 120 stron, 113 zdjęć, Schilt 2016

[theinnocentcuriosity]

Simon Rimaz: Unusual View of Unknown Subjects (review)

The cover of Unusual View of Unknown Subjects strikes with its minimalist design, with the whiteness of the paper showing just a few lines drawn with a black marker. The hand-drawn patterns resemble a crossing-out and a deletion, accurately reflecting the nature of the book, which is about what has been removed. Inside the book you will find a collection of reproduced archival press photographs. Each picture has a (square or rectangular) fragment cut out, the reverse of which is reproduced on the neighboring page. The simple idea intrigues and provokes questions about the underlying meaning. Here and there, the empty spaces left in the prints are contained by k-shaped markings, which resemble those used for cropping images. This gives you some hint. You will probably know by now that the reproduced photographs are prints cropped for the needs of the press.

Simon Rimaz removed from the original prints he had found in the archives of American newspapers the parts that had been chosen by the editors for publishing, and decided to hide them from us. Thus we see all but the key part. Instead we are shown the reverse, based on which we can speculate about the contents of the hidden fragment. We get some extra hints from newspaper clippings (indicating the context in which a given picture was used) and fragments of the picture descriptions on the reverse, which include a date, keywords, the editor’s stamp and an excerpt of the press article to be illustrated by the photograph.

The idea behind the book People in Trouble Laughing Pushed to the Ground was similar, except that Adam Broomberg & Oliver Chanarin did the opposite and showed the covered fragments only. By contrast, Simon Rimaz gives us the frames alone, with the image ‘proper’ (i.e. that considered publishable by the editor) missing. The images lose their essential meaning, acquiring an abstract character. Sometimes we find it easy to guess what the missing fragment presented (e.g. a face), but often this is impossible.  

Simon Rimaz created a world reminiscent of that of Weegee, a world of petty criminals, mysterious homicides, accidents and other unexplained stories documented by staff press photographers. His publication has all I appreciate about photo books: a brilliant idea, a vivid concept, a critical approach to mass-produced images, and a form open to interpretation. Even though Unusual View of Unknown Subjectsrefers to a specific time (the second half of the 20th century), it goes far beyond the historical context. For me the book is about a lack, an absence, about the fact that we will never learn the entire story, but merely a fragment. As I see it, Rimaz’s act of cutting out the cropped fragments of the pictures is an excellent illustration of the way we explore and learn the world – always in bits and pieces.

Rating: Excellent (6/6)

Simon Rimaz: Unusual View of Unknown Subjects, 24 x 30 cm, softcover, 144 pages, Lecturis 2015

///

Okładka „Unusual View of Unknown Subjects” jest skrajnie minimalistyczna. Na białym papierze znlazło się jedynie kilka kresek zrobionych czarnym flamastrem. Przypominają one skreślenie i zamazanie, co dobrze oddaje charakter książki, która opowiada o tym, co zostało usunięte. Wewnątrz książki znajdziemy kolekcję reprodukcji archiwalnych odbitek. Każda z nich ma wycięty fragment (w kształcie kwadratu bądź prostokąta), którego rewers umieszczony jest na sąsiedniej stronie. Prosty pomysł intryguje i każe zadawać sobie pytania o znaczenie tego zabiegu. Puste miejsca na odbitkach otoczone są często kreskami, które kojarzą się ze znacznikami ułatwiającymi kadrowanie prac. To one naprowadzają nas na trop. Fotografie pokazują bowiem odbitki, które zostały poddane kadrowaniu na potrzeby prasy.

Simon Rimaz postanowił wyciąć z oryginalnych odbitek, znalezionych w archiwach amerykańskich gazet, te fragmenty, które zostały wybrane przez redakcję do publikacji i ukryć je przed nami. Tym samym widzimy wszystko, poza najbardziej interesującą częścią. Zamiast niej otrzymujemy tył fotografii, z którego możemy domyślać się co przedstawiał zakryty przed nami fragment. Wiedzę czerpiemy z wycinków prasowych (będących dowodem użycia zdjęcia w konkretnym kontekście) i fragmentów opisów. Z tyłu odbitki znajdowała się bowiem data, słowa kluczowe, pieczątka redakcji oraz fragment artykułu prasowego, do ilustracji którego posłużyła fotografia.

Podobny pomysł stał się podstawą do stworzenia książki „People In Trouble Laughing Pushed To The Ground”. Adam Broomberg & Oliver Chanarin poszli jednak w drugą stronę, zdecydowali się pokazać tylko te fragmenty zdjęć, które były ukryte. U Simona Rimaza dostajemy same ramy, bez „właściwych” (bo uznanych przez kogoś za nadające się do publikacji) obrazów. Obrazy stają się pozbawione sedna, nabierają abstrakcyjnego charakteru. Czasami domyślamy się co przedstawia wycięty fragment (puste miejsca zamiast twarzy), często jednak nie sposób rozpoznać co mogło znajdować się na zdjęciu.  

Simon Rimaz wykreował świat bliski momentami Weegee’emu. To świat drobnych przestępców, tajemniczych zabójstw, wypadków i innych niewyjaśnionych historii dokumentowanych przez etatowych fotografów gazet. Książka Simona Rimaza ma wszystko to co cenię sobie w książkach fotograficznych: błyskotliwy pomysł, wyrazistą koncepcję, krytyczne podejście do masowo produkowanych obrazów i otwartą na interpretację formę. „Unusual View of Unknown Subjects” chociaż jest osadzone w konkretnym czasie (II połowa XX wieku) wybiega daleko poza historyczny kontekst. To dla mnie historia o braku o nieobecności, o tym, że nigdy nie poznamy całości historii, zawsze dostępny będzie nam tylko fragment. Zabieg wycięcia skadrowanych fragmentów zdjęć oddaje, moim zdaniem, bardzo dobrze naturę naszego poznawania świata, którego zawsze doświadczamy za pomocą kawałków, strzępków.

Ocena: Znakomita (6/6)

Simon Rimaz: Unusual View of Unknown Subjects, 24 x 30 cm, miękka oprawa, 144 stron, Lecturis 2015

[theinnocentcuriosity]

David Campany: a Handful of Dust (review)

David Campany’s A Handful of Dust accompanied the exhibition held between 16 October 2015 and 17 January 2016 in Le Bal in Paris. The starting point for the author of the book was the photograph Dust Breeding, made by Man Ray in 1920. Man Ray had photographed glass covered in dust, which was a stage of Marcel Duchamp’s artwork titled Large Glass. The picture resembles a bird’s eye view of a landscape, but it is not one. It is rather a still life, documentation of an artwork being born. The mysterious photograph provoked questions puzzling artists throughout the decades of the 20th century. They address such issues as authorship, the original v. a copy, realism v. abstraction.  

David Campany follows the interrelations between the inconspicuous photograph and later artworks. The artist does not limit himself to photography, but also explores painting and modern art. He reflects on the role of dust, smoke and cosmic dust in science and art. He looks at WWII aerial photographs and investigating practices. Company puts together Brassai’s pictures of graffiti with photographs depicting walls made by Walker Evans, or a stop frame from Alfred Hitchcock’s film with Jackson Pollock’s paintings. He shows that individual artworks are never created in separation from one another. They resemble ‘communicating tubes’, which are interconnected with one another.

The viewer's curiosity, aroused by the images, is fully satisfied by the absorbing and exhaustive essay written by David Campany himself, which is attached to the book as a separate insert. Campany traces back the history of Dust Breeding –its successive incarnations and reappearance. It is hard to believe that a single picture has given birth to so many stories. A Handful of Dust is a fascinating journey through the history of photography and art. The question that keeps puzzling you as you browse through the book is whether Man Ray’s photograph is art photography or a photograph of art.

Yet, Company’s central focus is not on photography as such. For me, the crucial issue is his placing photography within historic and social contexts, showing that creating a picture is to be seen against the background of the prevailing artistic and philosophical movements, and that its history does not end on the publication date. For Dust Breeding, it only just begins. Interestingly, Company was inspired to make the book in 2003 by Sophie Howarth, who was working at Tate Modern at the time, and asked Company to write a short essay about the photograph. It was just the tip of an iceberg – the one we can now admire in full.

Rating: Good (4/6)

Video presentation

David Campany: a Handful of Dust, paperback book in book, 20 x 24 cm, 232 pages, 180 colour plates, MACK 2015

///

Książka „a Handful of Dust” Davida Campany towarzyszy wystawie, która odbyła się w dniach 16 października 2015 - 17 stycznia 2016 w Le Bal w Paryżu. Punktem wyjścia dla jej autora, Davida Campany, jest powstała w 1920 roku fotografia „Dust Breeding”, którą wykonał Man Ray. Sfotografował on pokrytą kurzem szklaną płytę, będącą jednym z etapów pracy Marcela Duchampa nad dziełem zatytułowanym „Large Glass”. Zdjęcie przypomina do złudzenia krajobraz ukazany z lotu ptaka, jednak nim nie jest. To bardziej martwa natura, dokumentacja rodzącego się dzieła sztuki. Tajemnicza fotografia rodzi pytania, na które próbowali odpowiedzieć artyści w kolejnych dekadach XX wieku. Dotyczą one zagadnień związanych z autorstwem, oryginałem i kopią, realizmem i abstrakcją.

David Campany idzie tropem powiązań łączących niepozorną fotografię z późniejszymi dziełami. Nie ogranicza się tylko do samego zdjęcia, sięga również po malarstwo i sztukę współczesną. Zastanawia się nad rolą kurzu, dymu i kosmicznego pyłu w nauce i sztuce. Przygląda się lotniczym fotografiom z czasów wojny i detektywistycznym praktykom. Zdjęcia paryskiego graffiti Brassaia zestawia z fotografiami murów Walkera Evansa, a klatkę z filmu Alfreda Hitchcocka z pracami Jacksona Pollocka. Pokazuje, że poszczególne dzieła nie powstają nigdy w oderwaniu od siebie. Są jak naczynia połączone, które wzajemnie na siebie oddziałują.

Rozbudzona obrazami ciekawość zostaje zaspokojona wciągającym i wyczerpującym esejem Davida Campany, który pojawia się w osobnej broszurze, włożonej w środek książki. Autor śledzi w nim losy „Dust Breeding” - kolejne wcielenia fotografii i jej upublicznienia. Trudno uwierzyć, że tyle historii wywodzi się od zaledwie jednego zdjęcia. „a Handful of Dust” to fascynująca podróż przez historię fotografii oraz sztuki. Przewija się przez nią pytanie o to, czy fotografia Mana Raya to fotografia artystyczna czy też fotografia dzieła artystycznego.

Jednak to nie o samą fotografię Campany’emu chodzi. Najciekawsze jest dla mnie umiejscowienie jej w kontekście historyczno-społecznym. Pokazanie, że powstanie danego zdjęcia związane jest z prądami artystycznymi i filozoficznymi. Oraz, że jego historia nie kończy się z dniem publikacji. W przypadku „Dust Breeding” dopiero się zaczyna. I pomyśleć, że do powstania książki zainspirowała artystę w 2003 pracująca wtedy w Tate Sophie Howarth, która poprosiła go o napisanie krótkiego eseju o wybranej fotografii. To był szczyt góry lodowej, którą możemy teraz podziwiać w całej okazałości.

Ocena: Dobra (4/6)

Prezentacja wideo

David Campany: a Handful of Dust, książka w książce w miękkiej oprawie, 20 x 24 cm, 232 stron, 180 zdjęć, MACK 2015

[theinnocentcuriosity]

David Campany: a Handful of Dust (video)

[theinnocentcuriosity]

Ali Taptik: Nothing Surprising (review)

I had known Ali Taptik’s works before, so it was with increased curiosity that I reached for his new book. Nothing Surprising is a story about crisis. Tapik’s friends lost their work and could not afford a flat. However, the artist, who is based in Istanbul, is not only interested in economic crises, but also in the difficult socio-political situation in Turkey.

The symbolic images tell a story about a city falling apart. The landscapes and still lifes are accompanied by intimate portraits of the photographer’s friends and pictures of strangers. All of them seem to be living in a state of limbo. The color square pictures act strongly on an emotional level. They evoke anxiety, showing a city torn apart.

Some of the pages are joint with each other. Cutting the double pages apart, you acquire access to new images, which form yet another layer of narration. The images include, for example, newspaper clips depicting protests. This makes the book as a whole appear to be a kind of intervention. Yet, what is most valuable about it goes far beyond the current political situation in Turkey, even though it may be directly related to it.

Once in a while, the motif of red color returns in the rather cool, toned down photographs. You associate red with blood, a wound. What Taptik succeeds in showing the city in a state of ‘bleeding.’ However, the blood is not spilled by people, but rather stands for the damage done to the city. I believe the word ‘crack’ would be most suitable to describe what I see in Tapik’s photographs – the suffering of a constantly-reshaped city and its residents.

Rating: Very Good (5/6)

Video presentation

Ali Taptik: Nothing Surprising, softcover, 20 x 24,5 cm, 136 pages, Marraine Ginette / ONAGORE 2015

///

Prace Ali Taptika znałem już wcześniej. Z tym większą ciekawością sięgnąłem po jego nową książkę. „Nothing Surprising” opowiada o kryzysie. Przyjaciele Taptika stracili pracę i nie stać ich było na mieszkania. Mieszkającemu w Stambule fotografowi chodzi jednak nie tylko o kryzys ekonomiczny, ale również o trudną sytuacją polityczno-społeczną panującą w Turcji.

Symboliczne obrazy opowiadają o rozpadającym się mieście. Krajobrazy oraz martwe natury uzupełnione są przez intymne portrety przyjaciół fotografa oraz zdjęcia nieznajomych ludzi. Wszyscy zdają się tkwić w dramatycznym zawieszeniu. Kolorowe kwadratowe fotografie działają mocno na emocjonalnej płaszczyźnie. Wzbudzają niepokój, pokazując miasto tkwiące w rozdarciu.

Część stron w książce połączona jest ze sobą. Rozcinając podwójne strony zyskujemy dostęp do nowych obrazów, które tworzą kolejną warstwę narracyjną. Znalazły się wśród nich wycinki z gazet przedstawiające m.in. protesty. Nadają one całości interwencyjnego charakteru. Mimo tego, to co najcenniejsze, moim zdaniem, w tej książce wychodzi daleko poza obecną sytuację polityczną, chociaż być może nią zostało wywołane.

Na utrzymanych raczej w chłodnych tonach fotografiach powraca co jakiś czas czerwień. To barwa, która kojarzy się z krwią, raną. Taptikowi udaje się pokazać stan, w którym miasto „krwawi”. Nie chodzi tu dosłownie o krew przelaną przez ludzi, ale o szkody wyrządzane organizmowi miejskiemu. „Pęknięcie” to słowo, które moim zdaniem dobrze oddaje to co dostrzegam na fotografiach Taptika. Cierpienie będące udziałem nieustannie przebudowywanego miasta oraz jego mieszkańców.

Ocena: Bardzo Dobra (5/6)

Prezentacja wideo

Ali Taptik: Nothing Surprising, miękka oprawa, 20 x 24,5 cm, 136 stron, Marraine Ginette / ONAGORE 2015

[theinnocentcuriosity]

Ali Taptik: Nothing Surprising (video)

[theinnocentcuriosity]

Kenneth Graves: The Home Front (review)

The Home Front is an inconspicuous notebook-size book. There is a black-and-white picture pasted on the carton cover which shows two men standing in strange, old-fashioned poses. In order to see the content of the book you need to turn it horizontal. The 'full bleed' pictures (both horizontally and vertically oriented) make up an extremely funny and unpretentious set.

A young, fashionably-dressed girl looking enviously at a nun, a defenseless baby lying lonely on a billiard table, or a priest praying among of a group of baseball players are just some of the snapshot scenes photographed by Kenneth Graves, which depict fleeting moments from the lives of suburban populations.  

The Home Front is a book invoking the tradition of humanist photography, and at the same time, it is thoroughly modern in nature. The sequencing and layout of the pictures create an impression of dynamics and freshness. My experience with Kenneth Graves’ publication was similar to what I had previously felt when paging through the excellent Mark Cohen’s book Dark Knees. Both books have an excellent rhythm and a hypnotic charm.

I had not known Kenneth Graves before. I learnt that the photographs had been taken in the 1960s and 1970s in the US from the text by Sandra S. Phillips at the end of the book. Of course, I should have figured this out once I saw the pictures, but that was not the most important thing for me. What is enchanting about the book is its unpretentious charm. The modest publication released by Mack succeeds in bringing out what is surreal and timeless in the pictures.

Amidst the flood of Instagram images, ripe with humor as it is, The Home Front is a true gem, showing us what photography can be like when you treat it with due attention and respect.

Rating: Very Good (5/6)

Video presentation

Kenneth Graves: The Home Front, swiss bound paperback, 23 x 17 cm, 80 pages, 45 tritone plates, Mack 2015

///

„The Home Front” to niepozorna książka zeszytowego formatu. Na kartonowej okładce naklejone jest czarno-białe zdjęcie przedstawiające dwóch mężczyzn stojących w dziwnych, staromodnych pozach. Żeby zapoznać się z zawartością książki trzeba obrócić ją do poziomu. Zamieszczone „na spad” zdjęcia (zarówno pionowe jak i poziome) układają się w szalenie zabawny i bezpretensjonalny zestaw.

Młoda, modnie ubrana dziewczyna spoglądająca zazdrośnie na zakonnicę, bezbronne niemowlę leżące samotnie na stole bilardowym czy ksiądz modlący się pośrodku grupy baseballistów to tylko niektóre z migawkowych scen uwiecznionych przez Kennetha Gravesa. Graves chwyta ulotne chwile z życia społeczeństwa żyjącego na przedmieściach.  

„The Home Front” to książka osadzona głęboko w tradycji klasycznej fotografii humanistycznej, a jednocześnie na wskroś współczesna. Sekwencja oraz sposób ułożenia zdjęć na stronach wywołują wrażenie dynamiki oraz świeżości. Doświadczenie przeglądania książki Kennetha Gravesa przywołało we mnie to, co poczułem kartkując pierwszy raz znakomitą książkę „Dark Knees” Marka Cohena. Obie książki mają doskonały rytm oraz hipnotyczny czar.

Nie znałem wcześniej Kennetha Gravesa. O tym, że jego prace powstały w latach 60. i 70. w Stanach Zjednoczonych dowiedziałem się z tekstu Sandry S. Phillips zamieszczonego pod koniec książki. Mogłem się tego domyślić oczywiście z samych zdjęć, jednak nie to było dla mnie najważniejsze. To co urzeka w tych fotografiach to ich bezpretensjonalny czar. Skromnej publikacji przygotowanej przez wydawnictwo Mack udało się wydobyć z nich surrealizm i ponadczasowy charakter.

W zalewie obrazów płynących do nas wartkim strumieniem Instagrama, skrząca się humorem książka „The Home Front” to prawdziwa perełka, pokazująca czym może być fotografia, jeśli potraktujemy ją z należytą uwagą i szacunkiem.

Ocena: Bardzo Dobra (5/6)

Prezentacja wideo

Kenneth Graves: The Home Front, miękka oprawa, 23 x 17 cm, 80 stron, 45 zdjęć, Mack 2015

[theinnocentcuriosity]

Kenneth Graves: The Home Front (video)