#onvruchtbaarheid

[leftwizardbarbarian-blog]

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

        Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

      .

Mannen van middelbare leeftijd (50+) die meer dan negen uur per week op de fiets zitten, lopen een groter risico op prostaatkanker. Dat blijkt althans uit een onderzoek bij ruim 5.000 Londense fietsers, gepubliceerd in met medisch tijdschrift Journal of Men’s Health.

De mannen die aan het…

View On WordPress

[leftwizardbarbarian-blog]

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

          Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

      .

.

.

.

Mannen van middelbare leeftijd (50+) die meer dan negen uur per week op de fiets zitten, lopen een groter risico op prostaatkanker. Dat blijkt althans uit een onderzoek bij ruim 5.000 Londense fietsers, gepubliceerd in met medisch tijdschrift Journal of Men’s Health.

De mannen die…

View On WordPress

[vrouwelijkontvruchtbaar-blog]

Alleen couples die een kind willen? Zelfs als je geen kind wilt, is het toch even slikken.

Twee weken voordat ik zeventien werd, kreeg ik het nieuws te horen dat ik een chronische beperking heb, waardoor ik o.a. onvruchtbaar ben. Ik ben geboren zonder eierstokken. 

Ik wilde er niet aan denken. Ik voelde mij een mislukte ‘vrouw’. Mijn leven moest nog beginnen en ik had al gefaald. Ik kan zelf geen kinderen krijgen en dat is iets wat een vrouw doet, toch?

https://www.nemokennislink.nl/publicaties/psychosociale-aspecten-van-onvruchtbaarheid/

[leftwizardbarbarian-blog]

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

      Verhoogt fietsen kans op prostaatkanker?

      .

.

.

.

Mannen van middelbare leeftijd (50+) die meer dan negen uur per week op de fiets zitten, lopen een groter risico op prostaatkanker. Dat blijkt althans uit een onderzoek bij ruim 5.000 Londense fietsers, gepubliceerd in met medisch tijdschrift Journal of Men’s Health.

De mannen die aan…

View On WordPress

[emmadonker-blog]

In de rij bij de kassa

Ik droomde dat ik bij een bouwmarkt was en in de rij bij de kassa stond. Naast me stond een meisje van een jaar of zeven. Het was mijn dochter. Ze vroeg mij waarom een bepaald dier zo heette als het heette. Ik weet niet meer naar welk dier ze vroeg, het kan een konijn of een cavia of een marmot zijn geweest, of een beest dat in het echt helemaal niet bestaat. 

Ik zei dat ik het niet wist en ze vroeg: 'Is het omdat ze altijd zo doen?' Daarbij trok ze een heel vreemd gezicht, met een getuit mondje en een gerimpeld neusje en ze mieuwde en piepte. Ze deed kennelijk het betreffende dier na, maar ik vond eerlijk gezegd dat ze zich nogal kinderachtig gedroeg en ik ergerde me een beetje. Ik negeerde haar vraag en zette de spullen uit de kar op de band.

Er ging een wekker of telefoon, maar toen ik eenmaal zo wakker was dat ik iets aan het geluid kon doen, was het al opgehouden. Ik bedacht dat het zaterdag was en dat ik de wekker helemaal niet had gezet. Het moest de wekker op de telefoon of iPad van Koen geweest zijn, en dat kon kloppen, want hij zou iemand helpen verhuizen vandaag. Ik wachtte tot zijn wekker opnieuw ging maar dat duurde een eeuwigheid. Misschien had hij hem per ongeluk uitgezet in plaats van op snooze. Ik overwoog of ik hem wakker zou duwen, anders kwam hij vast te laat. Ik keek op mijn telefoon. Het was exact 3 uur. Vreemd.

Opeens herinnerde ik me de situatie in de bouwmarkt met mijn dochter. Ik wilde niets liever dan haar weer zien, haar stem horen, ik wilde weten hoe ze heette en hoe ze rook en over welk dier ze het nou had. Ik kon mezelf wel slaan dat ik haar had genegeerd terwijl ik haar had kunnen knuffelen en horen en zien. Ik probeerde me haar gezicht voor de geest te halen, maar die getuite lippen en verfrommelde neus verstoorden het beeld. Ik weet alleen nog dat ze bruine ogen had, net als ik. 

Vanmorgen heb ik aan Koen gevraagd wat het voor geluid was dat zijn telefoon of iPad maakte, om 3 uur vannacht. Maar het geluid van zijn iPad stond uit en zijn telefoon lag beneden.

[emmadonker-blog]

Onvruchtbare losers (1)

Een collegezaal vol met onvruchtbare stellen. Wel honderd. En daar zaten wij tussen. We mochten dan wel dikke vette losers zijn op het gebied van zwanger worden, gelukkig waren we niet de enige losers. Deze informatieve bijeenkomst in het ziekenhuis was speciaal bedoeld voor koppels die aan het IVF- of ICSI-traject gingen beginnen. Van al deze stellen zou 50 procent door de behandeling zwanger worden. Aan de ene kant hoopgevend veel, maar aan de andere kant angstaanjagend weinig, realiseerde ik me. Uiteraard maar net afhankelijk van aan welke kant je eindigt.  Op een groot scherm voorin de zaal kwamen meer van zulke percentages en statistieken voorbij. Daarna plaatjes, die ik bijna allemaal zelf ook al gegoogled had, dus ik vond dat ik niet heel goed hoefde op te letten. Bij een tot gigantische proporties opgeblazen afbeelding van de follikelpunctie, waarbij een dikke naald van ongeveer tweeënhalve meter dwars door de wand van een reuzevagina op jacht ging naar follikels zo groot als strandballen, keek ik de zaal in. Om met nóg meer afgrijzen vervuld te raken.  Dit zijn van die gelegenheden waarbij je van tevoren hoopt geen bekenden tegen te komen. Geen buren, collega's of vrienden van vrienden. Los van het hele Wij Zijn Onvruchtbare Losers-complex dat ik vooral had, is het allemaal best persoonlijk en er staan je nogal wat gênante momenten te wachten. Ik wil het van hen niet weten en zij hoeven het van mij niet te weten. Van al die mensen die je dus liever niet tegenkomt is er één categorie mensen die je absoluut niet wilt tegenkomen. Waarvoor je een flinke som geld zou willen betalen om mis te lopen. Die je in hoofd al lang gedelete hebt en die dus niet zo brutaal moeten zijn om in het echte leven opeens weer op te duiken.  Een rij of drie voor ons zat mijn ex Henk. Met Henk had ik tien jaar eerder een kortstondige relatie. Relatie is eigenlijk niet het goede woord. Ik spreek liever van vergissing. Achteraf schaam ik me nog altijd diep dat Henks naam in mijn boekje van veroveringen staat. Hij was niet bijster intelligent, hij was niet grappig, hij was zelfs niet eens echt aardig. En hij was ook niet echt knap. Sterker nog, ik vond hem toen al ontzettend lomp en lelijk en zo te zien was hij dat nog steeds. Ik had al jaren en jaren geen enkele gedachte meer aan Henk gewijd, tot hij een me een paar maanden eerder opeens als vriend op Facebook wilde toevoegen. En nu zat hij dus hier een paar rijen voor me, naast een vrouw die een enorme jaren-tachtig-bril op haar neus had staan.  De rest van de voorlichtingsavond is volledig aan me voorbij gegaan. Het enige wat me bezighield was hoe ik ervoor ging zorgen dat Henk mij niet zag en dat Koen Henk niet zag. Er mocht geen enkele confrontatie zijn met Henk! Waarom dat opeens van levensbelang werd, weet ik niet, maar als ik er niet in zou slagen een ontmoeting te voorkomen, zou ook de hele ICSI gedoemd zijn te mislukken, dat wist ik zeker. Terwijl ik een vluchtroute aan het uitstippelen was, luisterde Koen aandachtig naar een verhaal over de zin en onzin van wijde onderbroeken en bevroren embryo's die net als spinazie altijd iets aan kwaliteit verliezen als ze ontdooid worden.  We zaten achterin de zaal, niet ver van de uitgang. Als we onze jassen alvast aan zouden doen, en onze tassen vast pakten, konden we als eerste bij de uitgang zijn. Dan roetsj roetsj naar de parkeergarage, betalen, kaartje trekken en wegwezen. 'Doe je jas aan,' fluisterde ik. 'Ik heb het niet koud,' fluisterde Koen terug. 'Doe je jas aan!' 'Ik hoor je wel, maar ik heb het niet koud!' 'Nee, maar doe hem gewoon vast aan, dan kunnen we straks meteen weg.' 'Het is net begonnen!'  Ik vroeg me af of hij me heel vreemd zou vinden als ik hem zou dwingen zijn jas aan te trekken. En hem zodra het was afgelopen hysterisch zwijgend mee zou sleuren naar de parkeergarage. Hij keek nu af en toe bezorgd opzij. Waarschijnlijk vond hij nu al dat ik me raar gedroeg. En ik was nog niet eens aan de hormonen.  Wordt vervolgd.

[emmadonker-blog]

Koen huilt niet

Mijn man komt uit het noorden. Ik weet niet of dat er wat mee te maken heeft, maar hij huilt dus niet. 

We zijn nu bijna zeven jaar samen. In die tijd hebben we best wat meegemaakt. Zijn oma en favoriete oom zijn overleden. Niet gehuild. We zijn twee keer voorgoed en met veel drama uit elkaar gegaan, maar dat kwam dan toch weer goed. Zowel bij het  voorgoed uit elkaar gaan als bij het weer goedkomen: niet gehuild. We hebben de hele serie Six Feet Under uitgekeken. Geen traan, zelfs niet bij de laatste aflevering van alle seizoenen. Hij niet dan, hè! Ik heb emmers vol gejankt, bij alle gelegenheden.

Inmiddels is het een soort erekwestie geworden. Ik wil Koen zien huilen. Ik heb er héél veel voor over om Koen te zien huilen. Want ik ben gewoon nieuwsgierig. Of-ie het wel kan in de eerste plaats. Maar ook naar hoe dat er dan uitziet. Krijgt hij van die gekke rooie vlekken om zijn ogen, zoals ik? Wat gebeurt er met zijn mondhoeken? Huilt hij met lange uithalen of juist heel ingetogen? Hoe lost hij het snotprobleem op? Het begint eng te worden. Ik ben bang dat als er echt iets heel ergs gebeurt, iets wat zó erg is dat zelfs Koen erom moet huilen, ik alleen maar gefascineerd kan kijken naar hoe dat eruit ziet. 

Toen we hoorden dat we niet op de gewone manier zwanger zouden kunnen worden, was dat - verrassing - een klap. We wisten niet wat ons boven het hoofd hing, maar we konden ons van alles voorstellen bij de zware en emotionele tijd die voor ons lag. Voor mij reden genoeg om drie dagen aan een stuk luidruchtig te huilen. Ik huilde zo hard dat ik dacht dat ik nooit meer kon stoppen. Ik huilde zo hard dat mijn ogen bleven branden, ook in de korte pauzes die ik nam, en mijn neus rood en glimmend werd. Ik huilde zo hard dat ik soms weleens denk dat de buren hun huis hebben verkocht vanwege de geluidsoverlast en misschien heeft het door mijn huilbuien wel minder opgebracht dan ze hoopten. Of ze hebben het niet verteld, de vuilakken! Ik ben het verborgen gebrek van het huis van de buren. 

Koen was opeens weg. Uren. Ik had natuurlijk moeten vragen wat hij ging doen en met wie, maar ik had het heel druk met huilen. In het begin maakte ik me nog niet zo'n zorgen, maar na een tijdje wel. Waar was hij heen? Hoe was het met hem? Ik had eigenlijk alleen maar aan mezelf gedacht. Aan hoe gemeen en oneerlijk het voor mij was. Terwijl zijn uitslag de boosdoener was. Bij mij was alles prima, dachten we toen nog. Misschien was hij boos weggelopen en kwam hij nooit meer terug. Misschien zou hij zichzelf wat aandoen. Waarom ben ik altijd zo egoïstisch? Ik belde, maar ik kreeg zijn voicemail. Ik belde niet nog een keer, want nou ja, dat doe ik nou eenmaal niet. Ik heb ook mijn trots. 

Tegen etenstijd kwam hij thuis. Hij zag er niet boos of overstuur uit, alleen zijn haar zat een beetje verward. 'Het is heel gek,' zei hij. 'Ik liep door de stad en ik dacht opeens: als ik geen kinderen kan krijgen, waarom besta ik dan eigenlijk?'