Emma Donker

Mijn naam is Emma Donker. Ik heb weinig eicellen. Mijn man heeft slecht zaad. Ik schrijf hier over onze moeilijke weg naar een baby. Namen zijn verzonnen. Verder is alles waar. Minus een minimale literaire overdrijvingsfactor, uiteraard.

[emmadonker-blog]

Een bizar getoeter

'Wat is dat toch voor een bizar getoeter wat ik hoor,' zei ik nogal hard tegen Koen in de wachtkamer van het ziekenhuis. 'Sssh,' zei Koen geïrriteerd. Blijkbaar wist hij wel wat het was, maar vond hij het niet echt nodig om zijn kennis met mij te delen. Afijn, dan probeerde ik er zelf wel achter te komen. 

Op de achtergrond toeterde het doordringend verder en het stoorde me mateloos. Het was niet de eerste maandag van de maand, dus het was geen oefening luchtalarm. Bij mijn weten zat er geen slachthuis in het ziekenhuis en was de kraamafdeling in een ander gebouw. Het was definitely geen politie- of brandweersirene. Ik probeerde mijn oren te spitsen, zoals onze kleine Mimi van Miemensteijn dat zo mooi kan doen, en concentreerde me op het geluid. Het klonk als een boos kind dat veel pijn had en het uit frustratie op een onophoudelijk monotoon brullen had gezet. Misschien hard op z'n kop gevallen of iets dergelijks. Maar jeetjemina, waarom troostte iemand dat kwaaie jochie dan niet even? 

Nu moet ik toegeven dat ik nogal dovig ben aan één oor en dat ik ook niet best had geslapen die nacht. Geluiden herkennen en plaatsen, daar ben ik gewoon niet goed in. En de zenuwen speelden waarschijnlijk een rol. Sorry hoor, dat ik niet al te scherp ben als het moment nadert waarop iemand een lange naald door mijn vaginawand richting mijn eierstokken gaat steken, op zoek naar de paar armzalige eicellen die daar na vijf weken hoogste dosis hormonen spuiten zijn gegroeid. Het kon nog wel halfuur duren, had de zuster gezegd, want ze liepen nogal uit. Maar dat gaf niks, want de Pregnyl die ik anderhalve dag eerder had gespoten gaf een flinke marge, van wel een paar uur. Oh, oké dan. Wachten we toch nog even. Coolness. 

Het geluid was gestopt. Ik was er niet achter wat het was, maar goed. Daar zaten we dan. Koen als zijn eigen kalme zelf en ik dus ook. Van de buitenkant dan, hè. In mijn hersenen speelden zich gruwelijke horrorscènes af. Met bloed, jongen! En pijn! En nog meer bloed! De zuster die ons op de hoogte hield van de vertraging - de punctiezuster noemen we haar maar even - kwam weer voorbij gerend. Er was iets aan de hand wat haar onverdeelde aandacht opeiste, want ze was enorm aan het redderen en negeerde ons al een tijdje volkomen. Ze liep de punctiekamer weer in. Ik hield mijn ogen op de deur gericht. Daarachter gaat het straks gebeuren, dacht ik. Shit. Daarachter gaat het straks gebeuren. Niks aan de hand. Daarachter gaat het straks gebeuren. 

Het bleef even rustig in de punctiekamer. Daarna was er wat gestommel. De deur vloog open. Begeleid door de punctiezuster aan de ene kant en een andere zuster aan de andere kant, kwam er een lange dunne vrouw in een gebloemde jurk doorheen gewandeld. Nee man, niet gewandeld, gestrómpeld. Millimeter voor millimeter schuifelde ze naar het herstelkamertje aan de overkant. Met een verwrongen gezicht van pijn en ellende. Ze kreunde er hartstochtelijk bij. Het was mij en de rest van de mensen in de wachtkamer helder: er was haar iets af- schu- we- lijks overkomen. Even daarachter liep een veel kleiner mannetje, met een al bijna net zo'n gekwelde uitdrukking op z'n gezicht. 

Ik verzonk weer in mijn eigen gedachten, toen het besef begon te dalen en opeens met z'n volle gewicht in mijn bewustzijn terechtkwam. Oh. Mijn. God. Ik moest hier weg. ONMIDDELLIJK! Ik kneep Koen in zijn been, zo hard als ik kon. Koen, nog steeds zijn eigen kalme zelf natuurlijk, die lul, keek me berustend aan. Hij wist dat ik nu wist wat hij de hele tijd al had geweten. Het doordringende geluid, het getoeter of gejengel, dat was helemaal geen boze kleuter geweest. Het was het gegil van de vrouw in de punctiekamer. Het aanhoudende, keiharde gegil van pijn en van angst. Alle verhalen die ik had gehoord over puncties from hell waren waar. Dit was niet normaal, dit waren geen dingen die je jezelf moest aandoen. Zelfs niet voor een baby, ook al is dat je liefste wens waar je best een ledemaat voor zou willen afstaan. Straks ben ik aan de beurt, straks ben ik aan de beurt, dacht ik, maar nu kan ik nog vluchten. Ik maak het gewoon nú uit met Koen, dacht ik, en ik zeg dat ik iets anders te doen heb. Iets belangrijks. Een taart bakken. Carrière maken. E=mc2. 

Daar kwam de punctiezuster aan, met een grote griezelige punctiezusterglimlach van oor tot oor, en ze hield precies halt voor de neuzen van onze schoenen. 

'Mevrouw Donker?'

[emmadonker-blog]

Een pact met de duivel (2)

'Zou je een pact sluiten met de duivel voor een kind?'

'Nee.'

'Oh.'

'Ik ben nog steeds aan het lezen.'

'Ik ben daar wel blij mee, hoor.'

'Dat ik geen pact met de duivel wil sluiten?'

'Ja. Vaak hoor je dat dat uiteindelijk toch heel slechte deals blijken te zijn. Dat je dan bijvoorbeeld je eerstgeborene meteen weer ritueel moet offeren. Lijkt me in ons geval nogal zonde van alle moeite.'

'Ik ga weer lezen.'

'Okidoki.'

[emmadonker-blog]

Een pact met de duivel (1)

'Wat zou jij over hebben voor een kind?'

'Hoe bedoel je?'

'Nou, stel dat we in een wereld leefden waarin je iets groots kunt inleveren voor een kind. Wat zou je dan inleveren?'

'Waarin je een eigen kind kunt kopen, bedoel je?'

'Ja, min of meer.'

'Acht miljoen.'

'Doe nou even serieus, we hebben helemaal geen acht miljoen.'

'Het is toch een fantasiewereld? In mijn fantasie hebben we wel acht miljoen.'

'Ja, maar zo bedoel ik het niet. Stel dat je gegarandeerd een kind kreeg als je daar bijvoorbeeld je voet voor zou afstaan. Zou je dat doen?'

'Absoluut niet.'

'Echt niet? Je krijgt er een kind voor terug! Dat is onze liefste wens!'

'Ja, maar dan heb ik geen voet meer.'

'Nou zeg, daar hebben ze tegenwoordig prachtige protheses voor, waarmee je gewoon kunt lopen en zelfs je tenen afzonderlijk van elkaar kunt bewegen.'

'Ik zou nog niet eens mijn pink afstaan.'

'Waarom niet? Zonder pink kun je uitstekend functioneren!'

'Ik ga mezelf toch niet verminken!'

'Ik vind je opstelling hierin echt heel onverschillig. Ik dacht dat we er hetzelfde in stonden, maar dit is een grote teleurstelling.'

'Je bent je weer lekker aan het aanstellen.'

'Ik? Jij vindt je pink belangrijker dan je eigen kind!'

'Emma, ik ben iets aan het lezen, hou er nu maar over op.'

'Ik vind het wel stom.'

'Hou op!'

'Ja, ja.'

[emmadonker-blog]

In de rij bij de kassa

Ik droomde dat ik bij een bouwmarkt was en in de rij bij de kassa stond. Naast me stond een meisje van een jaar of zeven. Het was mijn dochter. Ze vroeg mij waarom een bepaald dier zo heette als het heette. Ik weet niet meer naar welk dier ze vroeg, het kan een konijn of een cavia of een marmot zijn geweest, of een beest dat in het echt helemaal niet bestaat. 

Ik zei dat ik het niet wist en ze vroeg: 'Is het omdat ze altijd zo doen?' Daarbij trok ze een heel vreemd gezicht, met een getuit mondje en een gerimpeld neusje en ze mieuwde en piepte. Ze deed kennelijk het betreffende dier na, maar ik vond eerlijk gezegd dat ze zich nogal kinderachtig gedroeg en ik ergerde me een beetje. Ik negeerde haar vraag en zette de spullen uit de kar op de band.

Er ging een wekker of telefoon, maar toen ik eenmaal zo wakker was dat ik iets aan het geluid kon doen, was het al opgehouden. Ik bedacht dat het zaterdag was en dat ik de wekker helemaal niet had gezet. Het moest de wekker op de telefoon of iPad van Koen geweest zijn, en dat kon kloppen, want hij zou iemand helpen verhuizen vandaag. Ik wachtte tot zijn wekker opnieuw ging maar dat duurde een eeuwigheid. Misschien had hij hem per ongeluk uitgezet in plaats van op snooze. Ik overwoog of ik hem wakker zou duwen, anders kwam hij vast te laat. Ik keek op mijn telefoon. Het was exact 3 uur. Vreemd.

Opeens herinnerde ik me de situatie in de bouwmarkt met mijn dochter. Ik wilde niets liever dan haar weer zien, haar stem horen, ik wilde weten hoe ze heette en hoe ze rook en over welk dier ze het nou had. Ik kon mezelf wel slaan dat ik haar had genegeerd terwijl ik haar had kunnen knuffelen en horen en zien. Ik probeerde me haar gezicht voor de geest te halen, maar die getuite lippen en verfrommelde neus verstoorden het beeld. Ik weet alleen nog dat ze bruine ogen had, net als ik. 

Vanmorgen heb ik aan Koen gevraagd wat het voor geluid was dat zijn telefoon of iPad maakte, om 3 uur vannacht. Maar het geluid van zijn iPad stond uit en zijn telefoon lag beneden.

[emmadonker-blog]

Onvruchtbare losers (2)

Terwijl Koen aandachtig naar de dokter luisterde, dacht ik een vluchtplan uit. Daarbij had ik een minor detail over het hoofd gezien. Koffiepauze. In plaats van roetsj roetsj naar de auto sjezen om aan Henk te ontsnappen, moest ik me een kwartier lang voor hem zien te verbergen in een grote, open ziekenhuishal vol onvruchtbare stellen. 

Ik deed mijn capuchon op en trok hem zo ver mogelijk over mijn hoofd. Koen keek me nog maar eens verbijsterd aan, maar hield zijn mond. Hij haalde koffie en ik ging op een bankje in het meest achteraf gelegen hoekje dat ik kon vinden zitten. Ik verschool me achter een prikinstructieboekje en een ficus en deed verder enorm mijn best om als een soort kameleon op te gaan in de omgeving, wat lastig was omdat ik nogal uit de toon viel met die grote zwarte capuchon. 

Toen ik mijn verstopplek eenmaal had ingenomen, durfde ik nauwelijks meer te bewegen, omdat ik bang was dat ik de balans van mijn verstoptheid zou verstoren. Tussen mijn capuchon, de prikinstructie en de ficus door zag ik dat Henk en Brilvrouw een staanplaats hadden gevonden, vlakbij de deur van de collegezaal. Dat kwam goed uit. Zij waren straks dus weer als eersten binnen. Konden wij er op ons gemak achteraan en aan het eind meteen wegwezen, zie ook plan A. Alles onder controle. 

Behalve dat Koen plotseling naar huis wilde. Hij heeft wel vaker opeens ergens genoeg van en dit was zo'n moment. Ik vond het wel goed, want hoe korter in één ruimte met Henk, hoe beter. 'Ik haal de jassen wel uit de zaal!' bood ik haastig aan. Niet handig, want dat moest ik lángs Henk en Brilvrouw. Maar door de ficus heen overzag ik de situatie en schatte ik mijn kansen in. Dat ging ik wel redden. 

Ik sprong op en nam een flinke omweg tussen alle onvruchtbare stellen door om Henk en Brilvrouw heen naar de collegezaal. Ik hield mijn blik op de grond gericht en probeerde zo min mogelijk mensen opzij te duwen, maar soms kon het niet anders. Ik was voorbij de tafel van Henk en Brilvrouw. Zij konden mij alleen nog van de achterkant zien. Ik had het gehaald.

Maar waarom zat de deur van de zaal dicht? Ik duwde zachtjes. Ik duwde hard. Ik trok. Ik duwde weer hard. Ik schudde. Henk en Brilvrouw stonden nog geen drie meter achter me. Ik probeerde niet om te kijken. Ik stelde me voor hoe het er voor hen uit moest zien: een hooded lady die vanuit de mensenmassa razendsnel voorovergebogen naar de deur was geslopen en daar nu paniekerig aan sjort. 

'Emma!' hoorde ik achter me. Shit shit. Ik gaf nog een flinke ruk aan de deur. En nog eens: 'Emma!' Het was de stem van Koen. Mijn naam galmde door de hal, iedereen kon hem horen en Henk dus ook. Ik keek nog steeds niet om. 'Emma,' klonk het nu geïrriteerd naast me. 'Je staat bij de verkeerde deur.' Verderop zag ik de deuren van de zaal waar we net hadden gezeten wagenwijd open staan. Koen had onze jassen al bij zich. 

Drie ICSI-behandelingen lang heb ik heel wat afgebeden en ik geloof niet eens echt in God. Laten er genoeg zaadcellen zijn. Laten er genoeg eicellen zijn. En laat het niet zo'n pijn doen. Laat ons please please please Henk en Brilvrouw niet nog eens tegenkomen in de wachtkamer, of nog erger, in de herstelruimte na de punctie!

Laat het slagen, al dit gedoe. Laat er een baby van komen, een echte, van Koen en mij, we doen zó ons best. Maar er kwam geen baby. 

Ik las pas op Facebook dat Henk inmiddels wel vader is geworden, van Thijn. Dat klopt met met de statistieken: 50 procent van de stellen die aan IVF of ICSI beginnen, wordt zwanger. Henk en Brilvrouw zaten aan de goeie kant. 

Ik heb hem ontvriend. 

[emmadonker-blog]

Onvruchtbare losers (1)

Een collegezaal vol met onvruchtbare stellen. Wel honderd. En daar zaten wij tussen. We mochten dan wel dikke vette losers zijn op het gebied van zwanger worden, gelukkig waren we niet de enige losers. Deze informatieve bijeenkomst in het ziekenhuis was speciaal bedoeld voor koppels die aan het IVF- of ICSI-traject gingen beginnen. Van al deze stellen zou 50 procent door de behandeling zwanger worden. Aan de ene kant hoopgevend veel, maar aan de andere kant angstaanjagend weinig, realiseerde ik me. Uiteraard maar net afhankelijk van aan welke kant je eindigt.  Op een groot scherm voorin de zaal kwamen meer van zulke percentages en statistieken voorbij. Daarna plaatjes, die ik bijna allemaal zelf ook al gegoogled had, dus ik vond dat ik niet heel goed hoefde op te letten. Bij een tot gigantische proporties opgeblazen afbeelding van de follikelpunctie, waarbij een dikke naald van ongeveer tweeënhalve meter dwars door de wand van een reuzevagina op jacht ging naar follikels zo groot als strandballen, keek ik de zaal in. Om met nóg meer afgrijzen vervuld te raken.  Dit zijn van die gelegenheden waarbij je van tevoren hoopt geen bekenden tegen te komen. Geen buren, collega's of vrienden van vrienden. Los van het hele Wij Zijn Onvruchtbare Losers-complex dat ik vooral had, is het allemaal best persoonlijk en er staan je nogal wat gênante momenten te wachten. Ik wil het van hen niet weten en zij hoeven het van mij niet te weten. Van al die mensen die je dus liever niet tegenkomt is er één categorie mensen die je absoluut niet wilt tegenkomen. Waarvoor je een flinke som geld zou willen betalen om mis te lopen. Die je in hoofd al lang gedelete hebt en die dus niet zo brutaal moeten zijn om in het echte leven opeens weer op te duiken.  Een rij of drie voor ons zat mijn ex Henk. Met Henk had ik tien jaar eerder een kortstondige relatie. Relatie is eigenlijk niet het goede woord. Ik spreek liever van vergissing. Achteraf schaam ik me nog altijd diep dat Henks naam in mijn boekje van veroveringen staat. Hij was niet bijster intelligent, hij was niet grappig, hij was zelfs niet eens echt aardig. En hij was ook niet echt knap. Sterker nog, ik vond hem toen al ontzettend lomp en lelijk en zo te zien was hij dat nog steeds. Ik had al jaren en jaren geen enkele gedachte meer aan Henk gewijd, tot hij een me een paar maanden eerder opeens als vriend op Facebook wilde toevoegen. En nu zat hij dus hier een paar rijen voor me, naast een vrouw die een enorme jaren-tachtig-bril op haar neus had staan.  De rest van de voorlichtingsavond is volledig aan me voorbij gegaan. Het enige wat me bezighield was hoe ik ervoor ging zorgen dat Henk mij niet zag en dat Koen Henk niet zag. Er mocht geen enkele confrontatie zijn met Henk! Waarom dat opeens van levensbelang werd, weet ik niet, maar als ik er niet in zou slagen een ontmoeting te voorkomen, zou ook de hele ICSI gedoemd zijn te mislukken, dat wist ik zeker. Terwijl ik een vluchtroute aan het uitstippelen was, luisterde Koen aandachtig naar een verhaal over de zin en onzin van wijde onderbroeken en bevroren embryo's die net als spinazie altijd iets aan kwaliteit verliezen als ze ontdooid worden.  We zaten achterin de zaal, niet ver van de uitgang. Als we onze jassen alvast aan zouden doen, en onze tassen vast pakten, konden we als eerste bij de uitgang zijn. Dan roetsj roetsj naar de parkeergarage, betalen, kaartje trekken en wegwezen. 'Doe je jas aan,' fluisterde ik. 'Ik heb het niet koud,' fluisterde Koen terug. 'Doe je jas aan!' 'Ik hoor je wel, maar ik heb het niet koud!' 'Nee, maar doe hem gewoon vast aan, dan kunnen we straks meteen weg.' 'Het is net begonnen!'  Ik vroeg me af of hij me heel vreemd zou vinden als ik hem zou dwingen zijn jas aan te trekken. En hem zodra het was afgelopen hysterisch zwijgend mee zou sleuren naar de parkeergarage. Hij keek nu af en toe bezorgd opzij. Waarschijnlijk vond hij nu al dat ik me raar gedroeg. En ik was nog niet eens aan de hormonen.  Wordt vervolgd.

[emmadonker-blog]

Koen huilt niet

Mijn man komt uit het noorden. Ik weet niet of dat er wat mee te maken heeft, maar hij huilt dus niet. 

We zijn nu bijna zeven jaar samen. In die tijd hebben we best wat meegemaakt. Zijn oma en favoriete oom zijn overleden. Niet gehuild. We zijn twee keer voorgoed en met veel drama uit elkaar gegaan, maar dat kwam dan toch weer goed. Zowel bij het  voorgoed uit elkaar gaan als bij het weer goedkomen: niet gehuild. We hebben de hele serie Six Feet Under uitgekeken. Geen traan, zelfs niet bij de laatste aflevering van alle seizoenen. Hij niet dan, hè! Ik heb emmers vol gejankt, bij alle gelegenheden.

Inmiddels is het een soort erekwestie geworden. Ik wil Koen zien huilen. Ik heb er héél veel voor over om Koen te zien huilen. Want ik ben gewoon nieuwsgierig. Of-ie het wel kan in de eerste plaats. Maar ook naar hoe dat er dan uitziet. Krijgt hij van die gekke rooie vlekken om zijn ogen, zoals ik? Wat gebeurt er met zijn mondhoeken? Huilt hij met lange uithalen of juist heel ingetogen? Hoe lost hij het snotprobleem op? Het begint eng te worden. Ik ben bang dat als er echt iets heel ergs gebeurt, iets wat zó erg is dat zelfs Koen erom moet huilen, ik alleen maar gefascineerd kan kijken naar hoe dat eruit ziet. 

Toen we hoorden dat we niet op de gewone manier zwanger zouden kunnen worden, was dat - verrassing - een klap. We wisten niet wat ons boven het hoofd hing, maar we konden ons van alles voorstellen bij de zware en emotionele tijd die voor ons lag. Voor mij reden genoeg om drie dagen aan een stuk luidruchtig te huilen. Ik huilde zo hard dat ik dacht dat ik nooit meer kon stoppen. Ik huilde zo hard dat mijn ogen bleven branden, ook in de korte pauzes die ik nam, en mijn neus rood en glimmend werd. Ik huilde zo hard dat ik soms weleens denk dat de buren hun huis hebben verkocht vanwege de geluidsoverlast en misschien heeft het door mijn huilbuien wel minder opgebracht dan ze hoopten. Of ze hebben het niet verteld, de vuilakken! Ik ben het verborgen gebrek van het huis van de buren. 

Koen was opeens weg. Uren. Ik had natuurlijk moeten vragen wat hij ging doen en met wie, maar ik had het heel druk met huilen. In het begin maakte ik me nog niet zo'n zorgen, maar na een tijdje wel. Waar was hij heen? Hoe was het met hem? Ik had eigenlijk alleen maar aan mezelf gedacht. Aan hoe gemeen en oneerlijk het voor mij was. Terwijl zijn uitslag de boosdoener was. Bij mij was alles prima, dachten we toen nog. Misschien was hij boos weggelopen en kwam hij nooit meer terug. Misschien zou hij zichzelf wat aandoen. Waarom ben ik altijd zo egoïstisch? Ik belde, maar ik kreeg zijn voicemail. Ik belde niet nog een keer, want nou ja, dat doe ik nou eenmaal niet. Ik heb ook mijn trots. 

Tegen etenstijd kwam hij thuis. Hij zag er niet boos of overstuur uit, alleen zijn haar zat een beetje verward. 'Het is heel gek,' zei hij. 'Ik liep door de stad en ik dacht opeens: als ik geen kinderen kan krijgen, waarom besta ik dan eigenlijk?' 

[emmadonker-blog]

Bijgeloof

Ik ben niet heel bijgelovig, of sorry, dat ben ik wel. Er zijn dan ook talloze dingen die ik wel of niet doe omdat ik dan denk of voel dat het de kans op zwangerschap verhoogt. Zo neem ik nooit tampons mee naar mijn werk rond de testdatum. Als ze op zijn, koop ik geen nieuwe als het bijna zover is. Zo van: anticiperen op menstruatie, dat is erom vrágen. Dat is de zaak opzettelijk saboteren. Dat is jinxen. Dan verdíen je geen kind. 

Dit heeft al meer dan eens tot een penibele situatie geleid. Een keer heb ik met een bevriende collega een bureaustoel moeten laten verdwijnen, zonder dat de overige medewerkers en vooral de mensen van facility management daar iets van merkten.

Je hoort weleens dat het heel moeilijk, vrijwel onmogelijk is om een lijk onvindbaar voor de omgeving en de autoriteiten te maken. Inmiddels weet ik dat dat ook geldt voor bebloede bureaustoelen. Het was een dramatisch moment in mijn leven. Toch neem ik nog steeds geen tampons mee als de dag waarop ik niet ongesteld wil worden eraan komt. 

Living on the edge. 

[emmadonker-blog]

Superpowers

Toen ik eenmaal geaccepteerd had dat ik geen emotioneel wrak van de hormonen zou worden, merkte ik na een tijdje prikken wel wat anders bij mezelf op. Superpowers. Blijkbaar was die zwangere vrouwenplas wel ergens goed voor, want ik ging er extreem goed van ruiken. 

Ik rook alles. En van grote afstand. Een hondendrol twee straten verderop, maakte mij de wandeling naar de supermarkt praktisch onmogelijk. Van de lucht van schone was viel ik bijna flauw en eten koken deed ik met een sjaal om mijn gezicht gewikkeld. De hele ijskast heb ik uitgeruimd op zoek naar waar die penetrante bedorven geur vandaan kwam en ja hoor! In een ver hoekje achter de margarine verborgen lag inderdaad een ietwat beurse tomaat. 

Plus: er lag een dode muis in de kelder. Ik wist het zeker want ik rook die kleine rotzak. Ik heb Koen tot drie keer toe de kelder ingestuurd om hem te gaan zoeken, want ik werd gek van de stank. Het hele huis rook naar muizenlijk! Koen werd steeds chagrijniger van mijn gezeur, want hij rook niets en hij heeft stiekem net zo'n hekel aan de kelder in moeten als ik. 

Na een tijdje begon ik echter te vermoeden dat Koen mijn pas verkregen superkrachten niet helemaal serieus nam. Steeds als ik ergens begon te snuffelen op zoek naar vreemde geurtjes, keek hij naar me of hij dacht dat ik hem in de maling aan het nemen was. Dat was absoluut niet het geval, mijn sterke reukvermogen zat me danig dwars en maakte mij het leven zuur. 

Op een zeker moment ging Koen opeens heel proactief zelf op onderzoek uit en niet in de kelder, zoals ik bleef verzoeken, maar in de bijsluiters van de medicijnen.

‘Weet je, Emma,’ zei hij en ik had hem zelden zo’n triomfantelijk gezicht zien trekken. ‘Jij kunt helemaal niet beter ruiken dan eerst.’ Alsof hij daar wat mee bewees, wuifde hij zo’n beetje met de bijsluiter van de Puregon voor zijn gezicht.  ‘Wat weet jij daarvan?’ riep ik woedend. ‘Sta jij onder invloed van externe hormonen? Dat met dat ruiken is een heel bekend verschijnsel van hCG, kijk maar op de Wikipedia.’  ‘Maar je spuit nog helemaal geen hCG, haha! Dat zit in de Pregnyl en jij bent pas drie dagen aan de Puregon!’  ‘Daar zit ook hCG in!’ ‘Nietes, kijk maar!’    In eerste instantie vond ik dit zo'n grove belediging en motie van wantrouwen dat ik ben weggelopen zonder hem of de bijsluiters nog een blik waardig te keuren. Maar later ben ik het toch zelf ook gaan opzoeken en tot mijn grote ergernis bleek hij gelijk te hebben. Ik spoot nog helemaal geen zwangere vrouwenplas. Mijn reukkrachten had ik me waarschijnlijk verbeeld. De dode muis rook ik ook meteen niet meer.

De weg naar een baby is geplaveid met teleurstellingen. 

[emmadonker-blog]

Plas van zwangere vrouwen

Nog even over dat prikken en de hormonen, want dat is een onderwerp om zover mogelijk uit te diepen. Ik kreeg er dus behalve een beetje hoofdpijn geen enkele bijwerking van en daar was ik in het begin heel teleurgesteld over. Het leek me zo handig om bijvoorbeeld als ik ergens geen zin in had of als iets mislukte, daar de hormonen de schuld van te kunnen geven. Oeps, sorry, maar ja, hormoni-bonen! Twee dikke spuiten vol iedere dag die ik mijn buik injas, hè! Dat is al hartstikke zielig voor mij en het doet superveel zeer, dus niet aan mijn kop zeuren aub!

Ik kwam daar niet mee weg, ik had geen pijn, ik had niks, ik had zo niks dat ik niet eens kon acteren dat ik wat had. Terwijl ik alles wat ik had kunnen krijgen wel zo ongeveer uit mijn hoofd had geleerd. Decapeptyl: opvliegers, stemmingswisselingen, hoofdpijn, moeheid, huiduitslag, jeuk, misselijkheid, buikklachten, duizeligheid, pijnlijke borsten. Puregon: trombose en overstimulatie, te herkennen aan pijn in de onderbuik, misselijkheid en diarree. Pregnyl: overstimulatie en kan op de plaats van de injectie kneuzingen, pijn, roodheid of zwellingen veroorzaken. 

Pregnyl spuit je anderhalve dag voor de punctie om de eicellen op hun grote sprong voor te bereiden. Het bevat de stof hCG die vrouwen in het begin van een zwangerschap aanmaken. De hCG in Pregnyl wordt dan ook verkregen uit de urine van zwangere vrouwen.

Wacht, dat zal ik even anders formuleren. Pregnyl Wordt Gemaakt Van Plas. GATVER! Ik vind het al vies als er een in een café een druppeltje plas van de vorige wc-bezoekster op de bril ligt, stel je voor dat ik dat met een naald in mijn buik ga zitten spuiten! 

Je hebt weinig te kiezen als je in zo'n ICSI-programma zit, maar van alle offers die ik heb moeten brengen vond ik dat met dat plasspuiten nog wel een van de stomste. Ook omdat het niet van urine van willekeurige mensen is, maar specifiek van zwangere vrouwen. Dat zijn precies de vrouwen aan wie ik tot nader order de grootste hekel heb! Met hun stomme dikke buiken en hun opgezwollen enkels en hun zelfvoldane koppen. En ook dat je dan van de verpleegkundige hoort dat je van de Pregnyl zéér waarschijnlijk zwellingen en uitslag krijgt, omdat de kans op allergie door die natuurlijke hCG nou eenmaal groter is. Ik ben inderdaad allergisch voor zwangere vrouwen en zeker voor hun pis! Het idee dat ik bulten en jeuk zou krijgen omdat ik iemand anders geklater in mijn bloedbaan moet spuiten maakt me misselijk. Sorry, zwangere vrouwen, bedankt voor je plas, maar ik vind het wel smerig als je het niet erg vindt. 

Hoe dan ook, toen ik dit hoorde en allemaal bedacht, heb ik één ding besloten. Het eerste wat ik doe als ik zwanger ben is als een gek literflessen volpiesen om in te leveren bij de Pregnyl-fabrikant. En veel plezier ermee! Als ik jeuk en bulten van andermans urine moet krijgen, dan jullie van dat van mij! Ha!

[NB Ik heb dus ook de bijwerking 'bulten van de Pregnyl' niet gehad, maar het gaat om het principe.]

[emmadonker-blog]

Hormonster

Om heel eerlijk te zijn - en waarschijnlijk is dit raar of zelfs ziek - heb ik me enorm verheugd op de hormonen die ik moest gaan spuiten voor de ICSI. Op het prikken, gewoon omdat ik benieuwd was of ik het zou kunnen bij mezelf en of het pijn zou doen en omdat ik het op een griezelige manier wel wat vond hebben om een naald in mijn buik te steken. 

Maar vooral de belofte van wat die hormonen met me zouden doen! Daarover had ik ijzingwekkende verhalen gehoord. Vrouwen die zichzelf totaal niet meer in de hand hadden, geheel ontoerekeningsvatbaar werden, om het minste of geringste in blèren uitbarstten, de idiootste eisen aan hun mannen stelden, aardappels die ze te zacht gekookt vonden tegen het plafond smeten, kleuters schopten en zichzelf snikkend ter aarde wierpen als de chocola op was. En niemand die het hen aanrekende, immers: hormonen. Die kunnen de meest zachtzinnige schepseltjes omturnen in een monster. 

Ik stelde mezelf voor hoe ik volkomen door het lint zou gaan, krijsend de buurt de stuipen op het lijf zou jagen, moeders met kinderwagens de supermarkt uit zou jagen of - minder spectaculair, maar niet onaangenaam - dagen achtereen op de bank zou hangen, huilend waarschijnlijk, terwijl Koen mij voortdurend zou voorzien van thee en chocola. Ik had alle scenario's grondig met hem doorgenomen en hem voorbereid op mijn voornemen de duivelse werking van de hormonen te omarmen en te absorberen. 

Toen ik in opperste concentratie en trots omdat het lukte de eerste spuit leegdrukte, vroeg hij dan ook meteen bezorgd: "En? Stemmingswisselingen?" Ik had de naald nog niet eens uit mijn buik getrokken! Helaas heb ik gedurende drie ICSI-behandelingen van geen enkele bijwerking wat gemerkt, behalve knallende koppijn van de Decapeptyl.    

[emmadonker-blog]

De heilloze zaak

Het is heus niet zo dat het mijn leven beheerst. Het is alleen wel zo dat ik er dagelijks mee bezig ben. Ieder uur denk ik er wel een keer of twee aan. En als ik er niet aan denk, dan is er dat gevoel ergens op de achtergrond. Het prikt en schuurt de hele dag een beetje. En als je even niet oplet, snijdt het plotseling dwars door je hart. 

Niks obsessiefs verder, hoor. Ik ga gewoon naar mijn werk. Ik ben aardig tegen mijn collega's. Ze vragen regelmatig of ik zwanger ben, waar ik me iedere keer wel een hoedje van schrik. Mensen die weinig van me afweten vragen of ik kinderen heb. Ik heb een speciaal gezicht voor deze situaties ontwikkeld. Beetje ijzig, maar ook weer niet boos. Neutraal. Ik heb het gezicht bijna iedere dag nodig.

Ik zit vergaderingen uit en lever soms een waardevolle bijdrage. Ik voer gesprekken of iets wat daarop lijkt tijdens in de lunchpauze. Ik ben soms geïnteresseerd in mijn kantoorgenoten of ik fake het. Ik maak soms erg leuke grappen, al zeg ik het zelf, en ik moet ook vaak hartelijk lachen om grappen van anderen. Als het nodig is, maak ik overuren. Ik haal mijn deadlines. Er is niks op mij aan te merken. 

Intussen zitten mijn man Koen en ik in de medische molen. Dat betekent dat we inmiddels meer vertrouwd zijn met de fertiliteitsafdeling van het academisch ziekenhuis dan ons lief is. De eerste keer dat we er naast elkaar in de wachtruimte zaten, zei Koen: "Ik hoop dat we hier nooit de weg goed leren kennen." Inmiddels kennen we alle zusters en dokters zo'n beetje wel van gezicht en naam en gooien we uiterst nonchalant ons dossier in het goeie bakje als we een afspraak hebben voor een echo of evaluatiegesprek. 

Koen zegt zelf dat-ie traag zaad heeft en dat klinkt heel sympathiek. Alsof zijn zaadjes best willen zwemmen, maar gewoon niet zo hard. Het is een verkeerde voorstelling van zaken, want de spermatozoïden van Koen zijn over het algemeen zo dood als een pier. Iedere keer als de laboranten op zoek gingen naar levende spermacellen, veegden ze later het zweet van hun voorhoofd en lieten ze weten dat het weer een hele speurtocht was. 

Om de zaak nog gecompliceerder te maken zijn mijn eicellen bijna op. Dat weten we doordat er tijdens hormoonbehandelingen telkens maar één of twee eitjes groeiden, terwijl ze per behandeling rekenen op een oogst van tien of vijftien, want daar kunnen ze tenminste wat mee. 

Kortom, samen hebben we weinig kans van slagen. Wij voelen ons de grootste kneuzen van het hele patiëntenbestand, die eigenlijk voor spek en bonen meedoen. Aan het leven in het algemeen en aan zwanger worden in het bijzonder. Toch lieten we ons niet meteen uit het veld slaan en hebben we inmiddels drie pogingen Intracytoplasmatische Sperma Injectie (ICSI) gewaagd. De eerste keer hebben de dokters en laboranten precies één eitje gescoord en één zaadje. Slechter kan haast niet, maar toch voelde het voor ons als het grootste wonder ter wereld. Die twee helden zijn samen ook nog een embryootje geworden van vier cellen. Stelt niets voor, geen armen en benen, laat staan vingertjes en een neusje. Maar toch wist ik al hoe hij ging heten en dat het dus een jongetje zou worden.

Toen de kleine werd teruggeplaatst voelde ik me zwangerder dan ooit en dat was ik waarschijnlijk ook. Er had immers in mijn baarmoeder waarschijnlijk nooit eerder een bevruchte eicel gezeten. Maar ik was uiteindelijk natuurlijk helemaal niet zwanger. En de keer daarop was ik ook niet zwanger en de keer daarop nog minder en adviseerde de dokter ons maar te stoppen met deze heilloze zaak. 

[emmadonker-blog]

When God closes one door, He slams another in your face.

Marian Keyes