Ik lees telkens weer over kwetsbare gehandicapten, kwetsbare mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt, kwetsbare Wajongers en nog veel meer. Maar hoe meer ik erover lees, hoe meer ik denk BAH! Ik voel me niet aangesproken als kwetsbaar, ik voel me ook niet kwetsbaar, wat ik wel voel is mijn beperking in de dingen die ik na wil streven als ik weer eens tegen mijn handicap aanloop.
Dat is een groot verschil met hoe er over mensen met een handicap wordt gesproken, want zeker ik ben het eens dat er kwetsbare mensen onder deze doelgroep zitten. Maar dit is slechts een klein deel van de ruim 2 miljoen mensen met een handicap in Nederland. Dit zijn de mensen die door hun verstandelijke, psychische of sociale beperking niet mee kunnen komen in onze complexe sociale samenleving. Een samenleving waar je moet opkomen voor je positie en waar je je moet uitspreken om mee te kunnen doen.
Veel mensen met een fysieke, auditieve of visuele handicap voelen zich niet zondermeer kwetsbaar, zij voelen wel de starende blikken van mensen op straat als ze met een geleidestok, rolstoel of al gebarende een weg banen door de samenleving. Maar dat is iets anders als kwetsbaar. Dit zijn de mensen die wel de starende blikken krijgen, het onbegrip ervaren van werkgevers bij sollicitaties en ervaren hoe ontoegankelijk de maatschappij is.
Voor veel mensen met een fysieke, auditieve of visuele handicap is het vooral van belang om erkend te worden. Erkend in hun kunnen, in hun vak en vooral in hun kwaliteiten om deel te nemen aan de samenleving. Daarom is het van belang om de arbeidsmarkt te hervormen, hervormen van perfectionisme naar talenten en kwaliteiten die centraal staan. Want pas als de arbeidsmarkt talenten en kwaliteiten leert erkennen voor de waarde die ze hebben, dan kunnen de niet zo perfecte mensen met hun handicap ook deel uitmaken van de volwaardige arbeidsmarkt.
De vraag die centraal moet komen te staan is ‘Waarom streven naar perfectionisme in een wereld die niet perfect is?’ Want geef toe, ben jij perfect? Ik niet en ik ken ook niemand die perfect is, iedereen heeft zijn of haar imperfecties en dat moeten we allemaal leren erkennen en vooral herkennen. Pas als dit op de arbeidsmarkt inzichtelijk is, dan pas zullen talenten en kwaliteiten de boventoon gaan voeren. En ik kan een ieder zeggen, als talenten en kwaliteiten centraal staan, dan zullen organisaties zichzelf kunnen innoveren, verbeteren en vooral ook kunnen bouwen aan duurzame perspectieven.
Dus zoek de problemen niet in de aanbodkant, werk aan de ontvangende zijde. Dat is wat ik doe, het gaat met kleine stapjes, die uiteindelijk tot een gezondere arbeidsmarkt leiden en medewerkers van organisaties en dus ook de organisatie zelf sociaal gezonder maken!
(Sociale) Arbeidsmarkt Innovatie, Inclusief MVO adviseur, ervaringsdeskundige werken met een (visuele) handicap.