#oppergod

[mentalalchemy]

whoohoyeah!! I'm your 4000th liker!

YESSSSSS thank youuuuuuuuu. You guys are the best.I asked for support on fb and one person from my friends list helped..but then like 40 of you guys helped.TUMBLR FO' LIFE!! 

[lupercalialove]

who's your favourite model (besides yourself ofcourse C; ) ?

Aahaha very funny. Um I have a few.. Tanya D, Sasha P, Kasia Struss, Magdelena, Sasha Luss etc

[celestialshinoa]

a fangirl

Um… yeah

I can be

At times

By myself

Or with a close friend/fangirl

Not in public though are you kidding?

Heh heh… thanks :)

and hi

[come to my ask and tell me what you think I’m like in real life]

[conservenblik-blog]

Cultuurgoed

Vanochtend werd mijn twee jaar oude zoontje op het kinderdagverblijf de toegang tot de 'uitzwaaistoel' ontzegd door een groepgenootje met de welluidende naam Zeus. Zo vader, zo zoon dacht ik, me een pak slaag herinnerend, dat ik op het Bredase carnaval van een dronken Brabander in een uitgescheurd koeienpak ontving, die Wodan bleek te heten. In de naam die ouders hun kind geven ligt een duidelijke wens besloten. Wie zijn kind vernoemt naar een heidense oppergod, is een pretentieuze lul, of het nu gaat om een overspelige Griek of een eenogige Germaan. En het aanleren van bescheidenheid en hoffelijkheid lijkt niet opvoeddoel nummer een.

Om de Groene maar weer eens aan te halen (nu vijf weken voor vijf euro!): is dit soort naamgeving een exponent van de verhuftering van onze samenleving? In de editie van deze week kwebbelen Meindert Fennema en Sjoerdje van Heerden er lustig op los in een briefwisseling over dit onderwerp. Conclusie: hoffelijkheid is het kenmerk van een hiërarchische samenleving waar dit als zinkend cultuurgoed doordringt tot de lagere klassen. In onze egalitaire samenleving hebben we daarentegen te maken met het stijgend cultuurgoed van de hufterigheid.

Je kan zeggen wat je wil van de elite van vroeger, maar ze was wel de vaandeldragers van een hoge cultuur, die langzamerhand terrein lijkt te verliezen. Vraag is of dit inderdaad alleen maar zo lijkt. Het Concertgebouw zit immers nog steeds iedere dag tot de nok toe vol en de Matthäus-Passion brengen ze tegenwoordig ook heel verdienstelijk in de Meerpaal te Dronten. Komt dat gevoel van verlies van beschaving alleen maar voort uit het feit dat we als gevoelige zielen heden ten dage overal worden geconfronteerd met hufterigheid, terwijl die zich vroeger beperkte tot de rauwe volksbuurten? Is het kortom een gevolg van democratisering?

Dat zal deels ongetwijfeld het geval zijn. Feit blijft echter dat een bezoekje aan een grote stad in Duitsland ons leert dat de gemiddelde Nederlander zich in de publieke ruimte echt minder hoffelijk gedraagt dan de oosterburen. En dat de Duitse samenleving hiërarchischer is dan de onze, zal deze Herr Doctorandus niet willen ontkennen. Egalitarisme lijkt dus daadwerkelijk bij te dragen aan hufterigheid. Maar wat kan een keurige burger doen om het rijzende tij van de barbarij te keren?

Bijvoorbeeld de buurman aanspreken op het feit dat hij zijn bouwafval niet op vrijdagavond bij de vuilcontainer moet zetten, omdat het er dan tot dinsdag ligt. De buurman, type goedverdienende jongvolwassene, keek mij vanaf de straat glazig aan, totdat een verderop wonend volksfiguur, dat haar poedels aan het uitlaten was, zich ermee bemoeide. Kennelijk was haar uitleg toch helderder dan de mijne. Hij sleepte zijn troep weer mee zijn pand in. Het moge duidelijk zijn: cultuurgoed verspreidt zich toch het snelst als het zowel van beneden als van boven komt.