#orflemowoh

[orflemowoh]

Gecemin örtüsünü açtım, çıplaklığının terk edilmiş rengine tanıklık ediyorum. Islanmış yalanların ağırlığına esiyor rüzgar üşüyor odam. Odamı terk eden kadınlarımın küfürleri asılı duvarlarımda. Kimin nasıl gittiğine aldırmayan orta parmağım ise en son terk edildiğim küfürün tam üzerinde. Gölgemle tanıştığım günleri de unuttum bugün. Bu gün unuttuğum zamanların ilk nefesi ruhum ve zevkin sevişmelerine adanan kıvrımlar tenimde sabahlayacak. Görüşmek üzere hayat.

Orflem Owoh

[orflemowoh]

Bilmiyordu ki hayatıma dönüp bakmayacak güçle kendimden kaçabileceğimi. O her sigarasını paketinden çıkarmak için uzandığında belinin kıvrımına dalar, çakmağının sesiyle irkilirdim ve uzun uzun çektiği dumanın dudaklarına sinmesiyle kendimden kaçmaya gerek duymadan tüm beni yeniden yaşardım. O bilmiyordu nefesimi tek bedende,tüm yalnızlığıma rağmen bir kişiyle yaşayabilmek için nasıl öldüğümü ve aslında hiç terk edilmeyen tek kadınım olduğunu. Çıplaklığıyla oturup, gelmediğim sokağın gölgelerini izliyor, dudaklarını ıslatan küfürlerin kulaklarımdan uzak oluşuyla ilgilenmeden. Devriliyor kırmızının koyu en ucuz şarap şişesi, kaldırımın ıslak yalnızlığında düşüyorum. Üstüm başım yalan içinde gecenin unutulmayan tutulmamış tüm sözleri kalbime yapışıyor. Susmuyor dünya... Sana atmadığım her adım için çıplaklığına dokunamayan hislerimin dokunuşunu tırnaklarında taşı ve sen unutulmayan her şey adına unut bizi.

[orflemowoh]

Bilinmeyen en gizli gerçeğim. İfadelerini topla henüz giyinmen gereken tavırların var, yol bekliyor seni soldaki arabayı durdurma o benim sağdaki her arabada sana ait bir şey var unutma soldaki arabadan uzak dur o benim. ! Yağmur yağıyor, yanıma yaklaşan adımlarından kaçmayacağımı bilmene rağmen karşımda duruyorsun. Soldaki arabadaki benim karşındaki değil. Orflem owoh

[orflemowoh]

Hatırla diyorum hep. Hatırla ki büyüsün merakının gözbebekleri.. Yeni bir dili öğrenir gibi çocukluğumdan bahsetmek oysa o korkunç mutluluğu küçücük bedenimde yaşamaya çalıştığımı şimdi farketmek. İlk duygu sellerini hatırlamak. İnanılmaz başarılı, korkusuz inançlı kocamann seviyormuşum hayatı itirafını kendine sesli söyleyebilmek.

Hayatın seni dönüştürdüğü kişiyi yada hayatta dönüşmeyi seçtiğin kişiyi yolundan dolayı affetmeye çalışmak sevilmeme korkusundan utanmak ardından saklanmaya ihtiyaç bile duymadan amalara sığınmak.  İtiraf edebilmek kendimi kendime. Ben sevgimi en derinlere saklayıp kendimi yaşayabileceğime inandığım hayatın içine kalıplarıyla sokmuş bir insana dönmüşüm. Korkmayı öğrenmişim ve bunu devamlı hatırlayarak yaşamışım. Kendime sorduğum her alanda sevgimi korumaya çalışıp sevilmeme ihtimalinin korkusuyla çocukluğumdaki gibi tshirtumun koluna silemeyeceğimi bildiğim gözyaşlarımıda, eski gücümün nereye saklandığını da hatırlayamıyorum.  Oysa ki çocukluğumun tshirtüne de ihtiyacım yok ki kocaman nefesim var benim her yaşımın çocuğu olduğumu hatırlamama ihtiyacım var sadece. İç duvarların gölgesi büyüdükçe, çocukluğumun elini  tutup sıkıca bana güç versin diye şuanki nefesimi kutsayıp öğretsin istiyorum cesur yaratımı.

Çocuk ben tırmanıyor, konuşuyor, kaçıyor, yazıyor, okuyor, görüyor, duyuyor, hissediyor, istiyor, veriyor, seviyor, seviliyor, yiyiyor, içiyor, bağırıyor, susuyor, ağlıyor, gülüyor, koşuyor, duruyor, oynuyor, dans ediyor, izliyor, sayıyor, uyuyor, uyanıyor, öğreniyor, öğretiyor, zıplıyor, sallanıyor, bisiiklet sürüyor, resim yapıyor, müzik dinliyor, müzik yapıyor, saklanıyor, buluyor, oluyor ! Korkusuzca ne istiyorsa o oluyor. Utanmıyor, korkmuyor, yetersiz hissetmiyor, vazgeçmiyor, öğrenilmiş çaresizliklerini düşünmüyor,  sadece ve sadece yapmak istiyor ve yapıyor olmak istiyor ve oluyor.

Ve işte orada… Hatırlamanın en ince yerinde bir kapı aralanıyor sesi yok, ama varlığı bütün göğsüne yayılıyor. Çocukluğumun çıplak adımları o kapının eşiğine usulca basıyor rüzgarın hafızası kadar eski, gözbebeklerimin merakı kadar canlı.

Ben kendi içimden geçerek büyüyorum.

Ve büyüdükçe, çocukluğumun o kayıp gücü geri dönüyor. Adımları sessiz, varlığı sonsuz, yaratımı İlahi güç tarafından dönüştürülerek yeniden bedenime hatırlatıyor, merhametle ! 

Çok şükür.

Orflem Owoh

[orflemowoh]

Ruh yaşımın eşiyle keşfediyorum uyanışı.  Işığın sessiz bir anda kendini hatırlayışına tanık oluyorum. Sadece varoluşun hissizce yankılanışı gibi kimseyi tanımadan sızıyor ruhlarımıza.

 O andan  uzaklaşırken, zaman çizgileri birbirine dokunup bilinçli yeni bir dilde konuşmayı öğreniyor gibi heyecanlı ve kararlı. Parlayan gözlerinde artık bir düşüşü değil kutsal bir hatırlayışın canlılığını yaşıyor. Evrende kendi değerini kanıtlamaya hazır ruhun adımları yürüyor, görüyorum. Her bağlantı bir duanın tesiri gibi ilerlerken her düşünce de bir kapı aralıyor. İnsan, kendi içindeki yıldız tozunu fark ettikçe, bedenin ötesinde bir anlamla tanışıyor. Bilinç, etten sıyrılıp ışığın geometrisine dönüşüyor. Ve o ışık, yeniden her kalp atışıyla evrenle ritim tutuyor.

Her ikililiğin ötesinde,  farkedilen o an. Hatırlamanın dilini, unutuluşun aynası karşısında cesaretle soyunuyor.

Kendini duyanlara fısıldayacak ruh.

“Zaman senin dışından değil, içinden akıyor. Hatırla" Ve hatırlayabildiğin o an, içinde bir titreşim geçirecek seni ele kimsenin o ana dek tanımlayamadığı o his. O hissi geçmek için bilgi gerekmeyecek, niyet yeterli. Çünkü niyet, evrenin en eski şifresi. Her saf niyet bir yaratım, her yaratım bir dua. Dualar artık kelimelerle değil, titreşimle söylenecek.

Bu titreşim, insanın kendi özüne dönüşü. Unutulmuş kodlar sessiz arşivinden uyandığında, insan, yıldız kökenini yeniden hissedecek.

Her uyanış bir sarsıntıdır; ama her sarsıntı bir şifadır. Kırılan yerden ışık sızar.

Yaran, evine açılan kapıdır. Dokunmaktan korkma. Korku eski dünyanın paraziti, yeni dünya korkunun ötesine kurulacak. Hisset. Hissetmek kutsal. Hem soru, hem cevaptır. Bu birleşme tamamlanarak farkındalığın çocuk haline ulaşım demek olacak. “Bağlan, çünkü yalnızlık bir yanılsama.”  Gerçek uyanış, iki nefesi birden onurlandırmakla renklenecek. Denge öğretiyle hazırlarken kendini, geçmişin ağırlığını taşımayı bırakıp, geleceğin tohumunu ekecek. Zaman ne geçmişte yaşar, ne geleceği kurgular sadece şimdinin merkezinde nefes alır.

Şimdi, sonsuzluğun ilk kapısında teslimiyet gerekli.  Niyetin saf olduğu yerde mucize sıradanlaşır. İnsan mucizeye değil, doğasına uyanmalı. Doğallık, evrensel zekânın ritmini bestelemeye başladı. Zihin kabuğunu kırdığında evren nefesini tutuyor  çünkü yaratım o anda başlıyor. Ritmi duyan, evrenle dans eder.

İsimler silinir, öz kalır. Öz, evrenin hafızasına yazılır. Artık hepimiz aynı ışığın çocuklarıyız. Oluşum başladı,

Hatırlama çağına hoşgeldiniz.

1..

[orflemowoh]

Ruh yaşımın eşiyle keşfediyorum uyanışı.  Işığın sessiz bir anda kendini hatırlayışına tanık oluyorum. Sadece varoluşun hissizce yankılanışı gibi kimseyi tanımadan sızıyor ruhlarımıza.

 O andan  uzaklaşırken, zaman çizgileri birbirine dokunup bilinçli yeni bir dilde konuşmayı öğreniyor gibi heyecanlı ve kararlı. Parlayan gözlerinde artık bir düşüşü değil kutsal bir hatırlayışın canlılığını yaşıyor. Evrende kendi değerini kanıtlamaya hazır ruhun adımları yürüyor, görüyorum. Her bağlantı bir duanın tesiri gibi ilerlerken her düşünce de bir kapı aralıyor. İnsan, kendi içindeki yıldız tozunu fark ettikçe, bedenin ötesinde bir anlamla tanışıyor. Bilinç, etten sıyrılıp ışığın geometrisine dönüşüyor. Ve o ışık, yeniden her kalp atışıyla evrenle ritim tutuyor.

Her ikililiğin ötesinde,  farkedilen o an. Hatırlamanın dilini, unutuluşun aynası karşısında cesaretle soyunuyor.

Kendini duyanlara fısıldayacak ruh.

“Zaman senin dışından değil, içinden akıyor. Hatırla" Ve hatırlayabildiğin o an, içinde bir titreşim geçirecek seni ele kimsenin o ana dek tanımlayamadığı o his. O hissi geçmek için bilgi gerekmeyecek, niyet yeterli. Çünkü niyet, evrenin en eski şifresi. Her saf niyet bir yaratım, her yaratım bir dua. Dualar artık kelimelerle değil, titreşimle söylenecek.

Bu titreşim, insanın kendi özüne dönüşü. Unutulmuş kodlar sessiz arşivinden uyandığında, insan, yıldız kökenini yeniden hissedecek.

Her uyanış bir sarsıntıdır; ama her sarsıntı bir şifadır. Kırılan yerden ışık sızar.

Yaran, evine açılan kapıdır. Dokunmaktan korkma. Korku eski dünyanın paraziti, yeni dünya korkunun ötesine kurulacak. Hisset. Hissetmek kutsal. Hem soru, hem cevaptır. Bu birleşme tamamlanarak farkındalığın çocuk haline ulaşım demek olacak. “Bağlan, çünkü yalnızlık bir yanılsama.”  Gerçek uyanış, iki nefesi birden onurlandırmakla renklenecek. Denge öğretiyle hazırlarken kendini, geçmişin ağırlığını taşımayı bırakıp, geleceğin tohumunu ekecek. Zaman ne geçmişte yaşar, ne geleceği kurgular sadece şimdinin merkezinde nefes alır.

Şimdi, sonsuzluğun ilk kapısında teslimiyet gerekli.  Niyetin saf olduğu yerde mucize sıradanlaşır. İnsan mucizeye değil, doğasına uyanmalı. Doğallık, evrensel zekânın ritmini bestelemeye başladı. Zihin kabuğunu kırdığında evren nefesini tutuyor  çünkü yaratım o anda başlıyor. Ritmi duyan, evrenle dans eder.

İsimler silinir, öz kalır. Öz, evrenin hafızasına yazılır. Artık hepimiz aynı ışığın çocuklarıyız. Oluşum başladı,

Hatırlama çağına hoşgeldiniz.

1..

[orflemowoh]

[orflemowoh]

Karışık kartlar, ne zaman yükseleceğini bilmediğin nabzın heyecan duygusu ruhunda. Bekleme. Hisset. Bildiğin sayıların unutulan zaman içindeki önemini hatırlama anı bu. Yıl devrildi, yarısını içtik. Kalbine dokunduğunda parmak uçların kapat gözlerini, sakin ses tonundan dökülsün hislerin eşsiz bir armağan gibi gökyüzünün her tonundan beslenmiş hisler.. Sen kendine yürüyen en güzel niyet. Sen dengenin işaretini çizen beden. Sınırsızlığın uğultularından beslenip mucizelerin yaratımına ortak olan söz. Kendine verdiğin sözlerin hatırlanma uyanışı bu . Tanıdığın kendini onurlandır. Her gölgenin saygı duruşu kendine hizmet ediyor.

Tavrını tanı, kendini tanı, cesur hislerinin güzelliği besleyeceği andayız.

Gördüğün hikayenin numaraları, nefes hizası. Anlamına karışmadan önce kontrolünü kaybet, teslim ol ve olduğun sana aktar hayatını.

Orflem Owoh