Hatırla diyorum hep. Hatırla ki büyüsün merakının gözbebekleri.. Yeni bir dili öğrenir gibi çocukluğumdan bahsetmek oysa o korkunç mutluluğu küçücük bedenimde yaşamaya çalıştığımı şimdi farketmek. İlk duygu sellerini hatırlamak. İnanılmaz başarılı, korkusuz inançlı kocamann seviyormuşum hayatı itirafını kendine sesli söyleyebilmek.
Hayatın seni dönüştürdüğü kişiyi yada hayatta dönüşmeyi seçtiğin kişiyi yolundan dolayı affetmeye çalışmak sevilmeme korkusundan utanmak ardından saklanmaya ihtiyaç bile duymadan amalara sığınmak. İtiraf edebilmek kendimi kendime. Ben sevgimi en derinlere saklayıp kendimi yaşayabileceğime inandığım hayatın içine kalıplarıyla sokmuş bir insana dönmüşüm. Korkmayı öğrenmişim ve bunu devamlı hatırlayarak yaşamışım. Kendime sorduğum her alanda sevgimi korumaya çalışıp sevilmeme ihtimalinin korkusuyla çocukluğumdaki gibi tshirtumun koluna silemeyeceğimi bildiğim gözyaşlarımıda, eski gücümün nereye saklandığını da hatırlayamıyorum. Oysa ki çocukluğumun tshirtüne de ihtiyacım yok ki kocaman nefesim var benim her yaşımın çocuğu olduğumu hatırlamama ihtiyacım var sadece. İç duvarların gölgesi büyüdükçe, çocukluğumun elini tutup sıkıca bana güç versin diye şuanki nefesimi kutsayıp öğretsin istiyorum cesur yaratımı.
Çocuk ben tırmanıyor, konuşuyor, kaçıyor, yazıyor, okuyor, görüyor, duyuyor, hissediyor, istiyor, veriyor, seviyor, seviliyor, yiyiyor, içiyor, bağırıyor, susuyor, ağlıyor, gülüyor, koşuyor, duruyor, oynuyor, dans ediyor, izliyor, sayıyor, uyuyor, uyanıyor, öğreniyor, öğretiyor, zıplıyor, sallanıyor, bisiiklet sürüyor, resim yapıyor, müzik dinliyor, müzik yapıyor, saklanıyor, buluyor, oluyor ! Korkusuzca ne istiyorsa o oluyor. Utanmıyor, korkmuyor, yetersiz hissetmiyor, vazgeçmiyor, öğrenilmiş çaresizliklerini düşünmüyor, sadece ve sadece yapmak istiyor ve yapıyor olmak istiyor ve oluyor.
Ve işte orada… Hatırlamanın en ince yerinde bir kapı aralanıyor sesi yok, ama varlığı bütün göğsüne yayılıyor. Çocukluğumun çıplak adımları o kapının eşiğine usulca basıyor rüzgarın hafızası kadar eski, gözbebeklerimin merakı kadar canlı.
Ben kendi içimden geçerek büyüyorum.
Ve büyüdükçe, çocukluğumun o kayıp gücü geri dönüyor. Adımları sessiz, varlığı sonsuz, yaratımı İlahi güç tarafından dönüştürülerek yeniden bedenime hatırlatıyor, merhametle !
Çok şükür.
Orflem Owoh