Discover Top Posts Tagged with #overgevoelig

17:54

De buren moeten echt stoppen met hameren, tikken en ander geluid anders word ik gek!!!!!!!!!!!

Waarom is het in Nederland zo onmogelijk om een normaal huis te krijgen.........

#misofonie #nederlands #buren #hsp #overgevoelig

Diskriminoatsie-hype

#discriminatie #intolerantie #mentaliteit #overgevoelig #racisme #tolerantie

Overgevoeligheid

Om er een beetje bij te horen moet je tegenwoordig overgevoelig zijn. Overgevoelig voor wifi-straling. Overgevoelig voor gluten. Overgevoelig voor maatschappelijke oneerlijkheid. Overgevoelig voor slechte vertalingen. Een goede vriendin van me is vertaalster en, om belediging aan verwonding toe te voegen, ze woont in Groningen – waar een regelmatige bromtoon aan de diepten der aardkorst wordt…

View On WordPress

#hooggevoelig #overgevoelig #techno

Ik verander van overgevoelig naar ongevoelig in een dag. Echt weer typisch iets voor mij.

#veranderen #ongevoelig #overgevoelig

Pluis in mijn hoofd (gedachtenspinsel 1.0)

Sensory overflow...wat bekt dat lekker en wat een mooie woorden. Ik ben dól op mooie woorden en ondanks dat het inhoudelijk niet eens zo mooi is, die 'overflow' dan, kan ik het wel vol warmte waarderen! Maar goed, over die prachtige twee woorden las ik onlangs een artikel van een oude Volkskrant (8 juli jl.). Eigenlijk ook weer zo'n typisch begrip dat al een lange tijd op mij van toepassing is, in vlagen wel te verstaan.

Zo had ik vanochtend het idee geopperd om mijn hoofd wat tot bedaren te brengen door een tijdje in het Haagse Bos, praktisch gezien bijna mijn achtertuin, te gaan liggen. De zon schijnt volop, zonnebril op, boekjes in de tas, handdoek onder mijn arm en gáán. 5 minuten later: mooi plekje op het gras, rustig, aan het water, slippers uitgeschopt, handdoek uitgerold en liggen maar. Heerlijk die warme zonnestralen op mijn -zonder zonnebrand beschermde- huid. Ik kan de vitamine D hormonen bijna aangemaakt zien worden. De eerste momenten dat ik op mijn superzachte handdoek lig, probeer ik bewust de omgeving (inclusief bijbehorende omgevingsgeluiden) waar te nemen. Boven me de blauwe lucht met een enkele witte wolk (te fantaseren in welke vorm dan ook), voor me kabbelend water dat licht tegen de grasrand klotst, zonnestralen weerkaatsend in de golfjes. Om me heen vliegend Populieren-boompluis op weg naar een nieuwe bestemming. Kwetterende vogels, in de verte een hond die blaft naar een eend en ergens - nog verder- wat brommende levendige verkeersgeluiden. Ahhh, rust, wat heerlijk! Totdat...kgwww, kgwww, kwgwww... krakende schelpjespaden, in hinderlijk meervoud en... het geluid blijft maar blijft komen. Ik kijk verschrikt op en laat me uit mijn mindfulle stemming rukken. Het geluid van voetstappen op schelpen in combinatie met menselijk geroezemoes en te felle parfumgeuren die langs komen zeilen, zorgt ervoor dat mijn haren op mijn armen 3 hele seconden lang (en dat kan echt héél lang voelen kan ik je vertellen!) overeind komen te staan. De kwetterende vogels en ritselende bomen zijn er nog wel, maar ik hoor ze niet meer. Het gevoel van rust is compleet weg. Sinds mijn burnout merk ik hoe overgevoelig ik kan reageren op (onder andere) zintuigelijke prikkels, meer dan voorheen. Ik zal er nog steeds niet snel tegen de ander zeggen dat het me stoort, probeer mezelf meestal af te leiden.

In dit geval probeer ik de focus terug te krijgen op de voor mij rustgevende geluiden door me eerst maar te concentreren op mijn ademhaling. Klein beginnen. Ik volg bij de inademhaling de lucht via mijn neus...waarna ik vervolgens alweer afgeleid word door de wandelende mensen voor en naast me. Irritatie volgt, die ik óók niet wil en dus eindigt dit in frustratie en gedachten en een lijf in verzet: 'Waarom lukt me dit niet? Waarom heb ik daar dan ook niet aan gedacht, aan de pauzerende mensen in het bos die op een mooie dag als vandaag op de schelpgrindpaden zullen lopen? Waarom moet ik me hier nou weer druk maken? Waarom, waarom, waarom?' Vervolgens mezelf een tijdje symbolisch slaand met het bekende zweepje, probeer ik - als ik daar eenmaal bewust van ben- geen oordeel meer te vellen over de storende gedachten die in me opkomen. Pfff. Ingewikkeld. Wat heb ik nog veel te leren.

Tegelijkertijd voelt dit als een derealisatie. Ben ik hier of niet. Zijn dit nou gewoon gedachten, wat is de rol van mijn ego daarin, wie zijn al die anderen en waarmee voel ik me nu wel/niet verbonden (want in principe zou ik dat wel moeten zijn). Vragen. Soms lijkt mijn leven voor mij wel een film, maar één waarin ik me zelf geen zichtbare rol heb gegeven. Ik beleef en ervaar, maar alles op afstand en niet aan te raken. Onzichtbaar. Een soort grenservaring van het bestaan t.o.v. het niet-bestaan. Kriebelende en prikkende beestjes en vliegjes halen me deels terug naar de realiteit en uit mijn immer komende gedachten. Ik lig hier, in het Haagse Bos, de felle zon schijnt genadeloos op mijn blanke huid en mijn gedachten stromen ondertussen over. Monkeymind 3.0.

Nadat de kriebelende beestjes me dusdanig terug in het hier en nu hebben gehaald, probeer ik me weer te focussen op het artikel, dat helder en verwarrend tegelijkertijd is. Eigenlijk zoals mijn hele leven op dit moment is. Het is ook ongelooflijk hoeveel tegenstellingen ik ervaar op dezelfde momenten. Alsof er verschillende soorten waarheden bestaan en ik er zelf uit kan kiezen, wat mijn ego (of ben Ik het zelf? en wat is dat Ik dan?) dan weer niet leuk vindt, vanwege mijn besluiteloosheid.

Het wachten op @nnelies 2.0 duurt ondertussen lang, ik ben ongeduldig en tegelijkertijd komt regelmatig in me op: Wat is tijd? Wat is een minuut, wat is 6 uur, wat zijn 3 weken en wat zijn 5 maanden. Ik verlang er zo naar...hernieuwde energie, hernieuwde vrijheid, hernieuwde verbondenheid en hernieuwde liefde op elk vlak en...rust. Een hernieuwde @nnelies. Nu nog steeds, nog wel, vaak op de buitenwereld gericht, maar zou er straks echt een moment zijn dat ik alleen maar met mijn rijke innerlijke binnenwereld genoegen kan nemen, zonder de 'thrill' in het externe te zoeken? Zou ik dan echt niet meer verlangen naar reizen naar verre en voor mij onbekende landen met een vernieuwde blik op cultuur zoals sommigen tegen me zeggen? Zou ik spannende acties als parachutespringen of paragliden of sprinkhanen eten achterwege laten, omdat het niet meer spannend hoeft, omdat ik alles al vind in mijn leven hier en nu en in mezelf? Dat klinkt fantastisch en hartstikke... saai tegelijkertijd! Bovendien kan ik het me haast niet voorstellen, al vind ik dat ik dat juist zou moeten (uh...mogen) proberen: het voorstellen, dat ik het allemaal niet eens wil... Met het voorstellen zou mijn visuele denkwereld toch geen moeite mee hoeven hebben, al heb ik de afgelopen maand wel gemerkt dat ik steeds minder wil. Ik kan het simpelweg niet opbrengen en als ik dan toch weer even energie heb, dan sprint die Wil er meteen weer met mijn lijf vandoor. Maar ik zeg steeds vaker nee tegen mijn onzinnige Wil, die alleen Wil om te Willen. Een goed iets, geloof ik.

Ondertussen loop ik tussen de rondvliegende boompluisjes door het bos naar huis. Na een uur vind ik het wel weer mooi geweest. Voor nu heeft mijn innerlijke onrust gewonnen, maar ik zal haar eens verslaan door gewoon toe te geven, helemaal toe te geven aan het niks. Wat dat betreft kan ik nog wat leren van die prachtige boompluizen! Ze ogen zo vrij, zo ongestructureerd en tegelijkertijd zo sereen...Ze laten zich gewoon gaan...gedreven door de wind, geen idee welke kant op. Als ik een boompluisje zou zijn, zou ik me geloof ik heel erg ontspannen voelen. Ik kan me op de pluis focussen, zonder me mee te laten zuigen in een 'Sensory Overflow' door te letten op de geluiden van de schelpjes onder de voeten van wandelaars om me heen, terwijl mijn innerlijk misschien zelf al wel een grote Sensory Overflow is. Eigenlijk loop ik continue in pluis, het pluis in mijn eigen hoofd. Nu mag ik nog leren die pluisjes de vrijheid laten ervaren en de 'serene chaos' alle ruimte geven. Van Sensory Overflow naar Sensory Totally In Flow, net zoals de boompluizen. Dat zou mooi zijn.