snoepjes stelen...
Zijn moeder zei vroeger dat hij geen snoep mocht pikken uit de pot. Als ze even niet keek of in de buurt was maakte dat het juist interessant maar bracht ook het risico en de spanning met zich mee dat hij betrapt kon worden. Vertwijfeld keek hij om zich heen, bang om ook nu betrapt te worden en vervolgens weer terug naar het scherm. Hij keek nog een keer en dacht na . . . Dit was makkelijk, bijna te makkelijk, om hierop in te gaan. Ze woont ver weg, niemand die hem kan controleren en ze weet dat hij een relatie heeft.
Het is woensdagmiddag en ik krijg een ondeugend whatsapp bericht. Tegen mijn intuïtie in speel ik het spel mee. Ik kijk om me heen als een klein kind dat snoepjes gaat stelen uit de pot. Je weet dat het niet mag, niet kan, en juist daarom wil je het. Terwijl berichten over en weer gaan begint een steekspel van dubbelzinnige opmerkingen, ik zoek weliswaar de randen van fatsoen op maar doe ondanks alles een goede poging om het 'beschaafd' te houden. De dame aan de andere kant van de lijn denkt daar anders over, haar doel van dit gesprek wordt snel duidelijk. Té snel laat ze weten dat ze me wil (op welke manier vult de lezer zelf maar in) en dat maakt het ineens ook zo goedkoop. Ik twijfel en denk na, maak de afweging wat te doen. Een jager wil jagen, zoeken naar een prooi, speuren door het bos naar sporen en aanwijzingen om uiteindelijk na veel inspanning dat hert te schieten. Dat geeft de voldoening. Niet een hert dat voor de auto gaat liggen nog voor hij de motor heeft gestart! Het bovenstaande is slechts een deel van mijn gedachten, het andere deel is mijn verstand. De laatste tijd liggen mijn verstand en ik op 1 lijn. Dat maakt het makkelijker om die gedachten op te volgen en ook nu hoor ik adviezen in mijn hoofd; niet doen!denk aan wat je nu hebt... Ik besluit de zaak eens lekker in het midden te laten en scheep haar af met de belofte dat ik zou kijken wanneer ik tijd heb. Een laffe manier van aanpak maar het geeft me ruimte en vooral tijd om na te denken. Het is inmiddels een dag later en ik heb goed nagedacht, heel goed nagedacht. Ik ga niet in op het aanbod van de ander.... In m'n huidige relatie brengt mijn houding voordelen. Ze voelt m'n afstandelijkheid en doet meer haar best. En diep van binnen weet ik dat precies dat, meer haar best doen, het enige is wat ik écht wil. En terwijl ik dit schrijf moet ik mijzelf corrigeren, het enige dat ik echt echt echt wil is haar! En dat heb ik! En daarmee kom ik tot 1 conclusie; Ik heb nog nooit zo veel van iemand gehouden... De snoepjespot blijft dicht, ik ga er niet 1 pikken...