canere surdo

canere surdo - zingen voor een dove

[canere-surdo]

kleine demoon

Een hufter is hij, want hij is er áltijd bij. Geen gesprek is hetzelfde meer, geen samenzijn ongestoord, want zijn geluid wordt gehoord. Haar handen aaien hem, dag na dag, wel ik hoop dat hij verbanden mag. Laat hem branden in de hel, wellicht voelt hij het dan wel. Welke pijn ik heb moeten lijden, sinds hij mijn leven moest ‘’verblijden’’. Vroeger, toen had hij nog niet gestudeerd, was mijn leven nog gewoon. Nu, als slimme vent is het een demoon. Iedere keer weer, is hij als een storend jankend kind, de lul die haar aandacht boven de mijne wint. Over wie dit gaat, wie is het die ik zo veel haat? Ik haat hem, die kleine demoon, ik haat jou; smartphone 

[canere-surdo]

de wijzende vinger

Terwijl de menigte voorbij schuift kijken haar ogen naar het uiterlijk vertoon. Zij ziet lachende gezichten, vrouwen die zo haar zus of haar vriendin hadden kunnen zijn. De menigte lijkt eindeloos groot. Het is een bonte verzameling van mannen, vrouwen , kinderen getooid in korte broek, zomerjurk, slippers en voorzien van de juiste zonnebril, horloge en opvallende merkkleding. De menigte die deze vrouw waarneemt is de stroom westerse toeristen in het Turkse Bodrum. Ik vraag me af wat ze van ons denkt. Ze strijkt de handen door de haren van haar jonge dochter terwijl ze op de stoep zit. De vrouw maakt onderdeel uit van de grote groep Syrische vluchtelingen die huis en haard hebben verlaten en nu wanhopige pogingen doen om in Europa te komen, in de vorm van Griekenland is Europa slechts 20 zeemijlen bij hun vandaan. Ik vraag me af hoe wanhopig je moet zijn als je met een kind op straat slaapt, en droomt van een overtocht. Niet vanuit economische motieven, maar vanuit het idee dat Europa wél veilig is en haar kind een ‘’normale’’ toekomst kan bieden. Terug in Nederland domineert het nieuws van gesloten grenzen en immigratieproblemen er wordt slechts over cijfers gesproken, de kosten maar niet over mensen óf het motief. Laten we niet vergeten dat deze mensen voornamelijk slachtoffer zijn van de Westerse mentaliteit om de mondiale politiek te beheersen. Zij woonde in vrede onder haar dictator Assad, Europa schreeuwde om verandering en een andere toekomst voor Syrie en dat Europa laat haar kind nu in de kou staan. En de media blijft maar roepen dat het daar slecht geregeld is….

[im--breaking-down]

[canere-surdo]

trouwe vriend

Zijn handen voelden in zijn zakken, ah dáár zijn ze! met een zucht van verlichting pakt hij een sigaret uit het pakje en steekt deze aan. Langzaam voelt hij de warme rook, hij inhaleert stevig en diep.

pfff de eerste trek van een nieuwe sigaret hmm wat bleef dat toch lekker op dit soort momenten! Al rokend kwam het besef langzaam tot hem, in tegenstelling tot anderen was hij alleen aan het roken altijd trouw gebleven....

[dwaasheid]

samen

verlang naar me dat is alles wat ik vraag

denk aan me als je dag begint en je koffie drinkt, of wanneer de eenzaamheid der nacht je overspoelt

niks is romantischer dan jezelf overgeven aan het zwart (samen, dan)

en beminnen is niet zo moeilijk, heus je hebt me allang gevangen en ik zal je altijd verwarmen  als ik naast je lig.

[canere-surdo]

omdat het de liefde zo mooi beschrijft heb ik het geleend....

[canere-surdo]

Karma

Als jongen van een jaar of veertien ben je snel onder de indruk van foute gasten. Ze rijden een grote Mercedes sportwagen, dragen altijd een gouden Rolex, zeulen met grote sommen cash geld rond en hebben schijt aan de hele wereld. Kijkend naar actie films en oom Nico wilde ik dat ook. Vele jaren later begrijp ik pas goed hoe de vork precies in de steel zit. Oom Nico is geen échte oom maar een stiefbroer van mijn vader, zoon uit het eerste huwelijk van mijn opa. (Mijn opa is niet de biologische vader van mijn vader, maar dat is een detail)  Uit dat eerste huwelijk zijn drie kinderen voortgekomen die allen het verkeerde pad hebben gekozen. J. is betrokken geraakt bij de handel in gestolen kunst en de broers Nico en K. waren in de jaren 80 & 90 bekende figuren in de Nederlandse onderwereld. Op verschillende plaatsten in Nederland en Belgie bezaten zij gokhuizen en sexclubs. Waar Koos het slimme brein achter deze organisatie was voerde Nico als lijfwacht de smerige opdrachten uit. Nico heeft ADHD, is twee meter lang, minstens zo breed en heeft grote handen. Als klap op de vuurpijl bezit Nico iets wat men domme-kracht noemt. Hij is ontzettend sterk en kan dat niet als een normaal mens doseren. Als ik Nico beter leer kennen, zijn de glorie dagen van zijn succes al voorbij. Hij reed nog in de grote auto maar had al geen geld meer voor een nieuwe. De waterval van geld is dan al veranderd in een druppelende kraan en hij raakt na het overlijden van mijn opa in het jaar 2004 uit beeld.... Het is 9 jaar later als ik door de supermarkt loop. Ik heb een drukke dag gehad en wil snel naar huis. Gewapend met m'n mandje in de ene hand en de portemonnee in de ander loop ik naar de kassa. De blik van een grote slonzige man kruist de mijne en ik bevries... Wat een minuut lijkt te duren zijn in werkelijkheid een paar seconden als hij keihard buldert; 'Hé ouwe reus! Hoe is het met jou?! ' Ik heb het gevoel dat de hele supermarkt de boodschappen uit de handen heeft laten vallen, caissières zijn gestopt met het scannen van de producten want iedereen kijkt. Wat zij zien is een man in pak aan de ene kant en een slonzige man minstens twee koppen groter in trainingsbroek, sleets leren jack en onverzorgd aan de andere kant. Niet de combinatie die je direct zou verwachten. Ik houd het gesprek gaande met beleefdheden en observeer hem van top tot teen. De stoere vent was veranderd in een armzalige sloeber. Hij verteld me dat hij die dag voor €20,- euro een heg heeft staan knippen. Ik kan me van vroeger een verjaardag herinneren waar hij met een biljet van 250 gulden rondzwaaide dat vervolgens aan mijn opa gaf met de boodschap dat hij er maar een lekkere aftershave voor moest kopen.  Zijn adem en de boodschappen verraden 1 van de problemen die hij kent. In de tas worden 12 blikken best bier geladen en zo te ruiken worden dat niet de eerste van de dag. Terwijl we afscheid nemen besef ik me dat Nico slachtoffer geworden is van een heel bijzonder fenomeen. Door dit besef ben ik blij dat ik voor het rechte pad heb gekozen. Want  voor de lezer die zich afvraagt waar Nico slachtoffer van is geworden, Nico is slachtoffer geworden van Karma. Hij heeft mensen bedrogen, bestolen, bedreigd, pijn gedaan en afgeperst. Nu besteelt Karma hem van zijn status, geluk en levensvreugde. Door het warme weer hijgt hij overmatig, hij groet me de laatste keer en strompelt weg..... Karma gaat het laatste wat hij heeft ook nemen, zijn leven...

[canere-surdo]

Kleine geschenken onderhouden de vriendschap

[canere-surdo]

een karikatuur

Voorheen vond ik het een prachtvent. We hadden samen lol, hij accepteerde mij zoals ik ben en ik andersom (meestal).Nu zijn we op een punt waar ik me aan hem irriteer. Hoe het komt is simpel; ik ben veranderd, hij niet. Hij is een karikatuur geworden van zichzelf. Mensen die van zichzelf niet onderscheidend genoeg zijn (bedoel dit niet zo hatelijk als het klinkt) meten zich een rol aan om toch op te vallen. Zijn manier om dit te doen was zich gaan kleden en gedragen als mensen deden in de jaren 20 van deze eeuw. Hij luistert naar oude jazz of klassiek, wil niet naar een club maar hoogstens naar een bar en wandelt graag met een hoed en wandelstok.Dat alles is prima, ieder z'n ding zullen we maar zeggen, maar het verklaart wel waarom veel mensen moeite hebben om hem te plaatsen en hem daarom betitelen als eigenaardig. M. is 26 en heeft weinig vrienden. Hij voelt zich vaak een beetje alleen en koestert daarom de vriendschappen die hij wel heeft. In dat koesteren van de vriendschap slaat hij door, op maandag probeert hij mijn agenda voor het weekend alvast te plannen. Dat geeft frictie aan mijn kant waardoor ik meer afstand neem van hem, hij gaat daardoor meer en meer claimen en zie hier de geboorte van een nieuwe vicieuze cirkel. Omdat ik M. erg waardeer als vriend ben ik er te lang in mee gegaan met als resultaat dat het me nu echt te veel is op bepaalde momenten. De vraag waar ik mee worstel is hoe ga ik iemand kunnen veranderen die een karikatuur van zichzelf heeft gemaakt en vers twee; doe ik hem daar wel een plezier mee. Terwijl het buiten regent denk ik aan het gezegde dat iedere regendruppel staat voor het verdriet van de mens. Soms is het droog en soms regent het keihard, en in het verlengde van dat verdriet ligt vaak een gevoel van eenzaamheid en medelijden.

Omdat ik weet dat hij eenzaam is heb ik medelijden en vanuit medelijden heb ik het ook geaccepteerd. M is een karikatuur van zichzelf geworden omdat hij bang was om alleen te zijn, nu zorgt deze karikatuur voor de eenzaamheid in zijn leven.... pfff het leven is soms hard

[canere-surdo]

snoepjes stelen...

Zijn moeder zei vroeger dat hij geen snoep mocht pikken uit de pot. Als ze even niet keek of in de buurt was maakte dat het juist interessant maar bracht ook het risico en de spanning met zich mee dat hij betrapt kon worden. Vertwijfeld keek hij om zich heen, bang om ook nu betrapt te worden en vervolgens weer terug naar het scherm. Hij keek nog een keer en dacht na . . . Dit was makkelijk, bijna te makkelijk, om hierop in te gaan. Ze woont ver weg, niemand die hem kan controleren en ze weet dat hij een relatie heeft.

Het is woensdagmiddag en ik krijg een ondeugend whatsapp bericht. Tegen mijn intuïtie in speel ik het spel mee. Ik kijk om me heen als een klein kind dat snoepjes gaat stelen uit de pot. Je weet dat het niet mag, niet kan, en juist daarom wil je het. Terwijl berichten over en weer gaan begint een steekspel van dubbelzinnige opmerkingen, ik zoek weliswaar de randen van fatsoen op maar doe ondanks alles een goede poging om het 'beschaafd' te houden. De dame aan de andere kant van de lijn denkt daar anders over, haar doel van dit gesprek wordt snel duidelijk. Té snel laat ze weten dat ze me wil (op welke manier vult de lezer zelf maar in) en dat maakt het ineens ook zo goedkoop. Ik twijfel en denk na, maak de afweging  wat te doen. Een jager wil jagen, zoeken naar een prooi, speuren door het bos naar sporen en aanwijzingen om uiteindelijk na veel inspanning dat hert te schieten. Dat geeft de voldoening. Niet een hert dat voor de auto gaat liggen nog voor hij de motor heeft gestart! Het bovenstaande is slechts een deel van mijn gedachten, het andere deel is mijn verstand. De laatste tijd liggen mijn verstand en ik op 1 lijn. Dat maakt het makkelijker om die gedachten op te volgen en ook nu hoor ik adviezen in mijn hoofd; niet doen!denk aan wat je nu hebt... Ik besluit de zaak eens lekker in het midden te laten en scheep haar af met de belofte dat ik zou kijken wanneer ik tijd heb. Een laffe manier van aanpak maar het geeft me ruimte en vooral tijd om na te denken. Het is inmiddels een dag later en ik heb goed nagedacht, heel goed nagedacht. Ik ga niet in op het aanbod van de ander....  In m'n huidige relatie brengt mijn houding voordelen. Ze voelt m'n afstandelijkheid en doet meer haar best. En diep van binnen weet ik dat precies dat, meer haar best doen, het enige is wat ik écht wil. En terwijl ik dit schrijf moet ik mijzelf corrigeren, het enige dat ik echt echt echt wil is haar! En dat heb ik! En daarmee kom ik tot 1 conclusie; Ik heb nog nooit zo veel van iemand gehouden... De snoepjespot blijft dicht, ik ga er niet 1 pikken...

[canere-surdo]

zonnebril

Het is zaterdag en ik zit als Rotterdammer op een Amsterdams terras. Het is druk, heel erg druk. Amsterdam voelt voor mij groot en onrustig. De laatste twee kilometer naar de parkeergarage hebben dik 1,5 uur in beslag genomen. Frustrerend omdat de navigatie mij toch echt de belofte deed dat dit slechts 4 minuten zou duren. Maar goed, het terras, daar zat ik in een waterig zonnetje te wachten op bediening. Een slungelige jongen loopt op me af en spreekt me aan in het Engels, enerzijds snap ik de insteek maar anderzijds blijft het raar om op een Nederlands terras als eerste in het Engels aangesproken te worden. Na 5 minuten komt de koffie en de jus d'orange, als ik een week hard gewerkt heb voelt dit als dé ideale start van het weekend. Van achter m'n zonnebril smeed ik plannen voor de rest van de dag, het doel is eenvoudig; geld over de balk smijten voor schoenen en kleding. Ik keek vanmorgen nog op m'n rekening en kon alleen maar denken; missie geslaagd. Voor me neemt een knap meisje plaats. Net als ik draagt ze een grote zonnebril en nadat ze besteld heeft grijpt ze haar telefoon. De telefoon is voor ons mensen iets moois, als we onzeker zijn, alleen óf allebei biedt de telefoon redding. Je hebt namelijk iets in je handen en je komt door dat kleine apparaat over als iemand die iets te doen heeft. Helemaal niet als iemand die alleen of onzeker is... dat denken we tenminste. De grap is namelijk dat heel veel mensen dit doen op de 'onzekere' momenten. Ik kijk graag naar dit soort bewegingen, de zonnebril is hiervoor een goed verlengstuk omdat men niet direct kan zien waar je naar kijkt. En dan kruist haar blik de mijne. We zien niet elkaars ogen en toch weten we dat we naar elkaar kijken. Omdat ik me betrapt voel geef ik haar een voorzichtige glimlach en krijg er ook 1 terug. Daarna kijkt ze nog een paar keer en gaat verder waarmee ze bezig was. Hiermee kom ik tot de rede van dit schrijven, die zonnebril. Als ik er goed over nadenk is de zonnebril niet alleen goed voor je ogen maar ook een veilige barrière. Ik had dit knappe meisje nooit zo durven aankijken als ik geen zonnebril op had, noem het verlegen of onzeker. Met zonnebril was dit ineens geen issue meer... pff konden we maar alles doen met een zonnebril op!

[canere-surdo]

i'll be back

De beroemde tekst i'll be back is een begrip in Hollywood. Maar het is zeker niet alleen voor Hollywood producties van toepassing. Sinds een paar weken zijn we weer samen, C en ik. Het is een turbulente periode geweest en het heeft me veel pijn gedaan om zo ver verwijderd te zijn van elkaar en van mezelf. Ik schrijf erbij dat ik ver verwijderd was van wie ik zelf ben, en dat klopt ook. Ik was heel ver verwijderd van mezelf, zo ver dat ik ook een lange tijd niet kon bloggen. De verhalen die ik schrijf zijn in zekere zin een spiegel, het geeft niet alleen anderen een beeld van hoe het met me gaat maar ook mijzelf een inzage van de puinhopen waar ik me in begeef. Nu ik de zaken weer op orde heb ga ik het weer proberen om niet alleen de liefde bij te houden maar ook dit blog... Ik heb het gemist! En daarom dacht ik; i'll be back! Ik heb weer zin om te schrijven, en nog veel belangrijker; ik kan weer schrijven vanaf de keukentafel waar ik me echt thuis voel..... Home is were the hart is :)

[canere-surdo]

you've got mail

Tijd voor een evaluatie moment. Wow dat klinkt heftig maar het valt best mee. Ik zit op dit moment in mijn kantoor, het werk is de laatste week enorm opgestapeld en er lijkt geen einde meer aan te komen. Iedere keer als ik denk hé m'n mailbox is bijna leeg staan er na twee keer knipperen 10 berichten bij. Blijkbaar dus niet de enige die z'n vrije zaterdag opoffert. M'n mailbox staat ineens symbool voor mijn hoofd, gevoelens van liefde en haat kruisen elkaar en iedere keer als ik denk dat ik de boel weer op orde heb dan komen er weer nieuwe ideeën bij. Hardop vraag ik mezelf af of ik C. wel echt mis. Ja en nee. Tuurlijk mis ik haar aanwezigheid om me heen, haar babbeltjes of een whatsapp bericht om even te vertellen wat ze aan het doen is. Maar wat ik niet mis is haar ontevredenheid, de onzekerheid of ze wel gelukkig met me was en dat gevoel dat ik slechts part time in haar leven voor kwam. Lang heb ik gedacht dat ze een spelletje met me heeft gespeeld, me heeft gebruikt en van me heeft geprofiteerd. Als dat laatste het geval is dan heb ik dat zelf in de hand gewerkt. Laten we het in ieder geval er maar op houden dat er erg veel is gebeurd, té veel. Als ik erover denk of ze mij gebruikt heeft dan voel ik me dom en blind, dat gevoel op zichzelf is ook een antwoord. Ik krijg signalen dat het niet goed met haar gaat, van haar vader en van haar vriendinnen. Niemand kan haar helpen zegt ze zelf en alles gaat goed. Mensen die maar keihard roepen hoe fantastisch het gaat willen vooral zichzelf daarvan overtuigen, mij overtuigen ze in ieder geval niet. En zo kom ik op een punt, deze zaterdagmiddag, dat ik denk; Alleen zijn is zo gek nog niet. Want hoe kan iemand die niet zuinig is op zichzelf wel zuinig zijn op een ander? En met dit soort gedachten gaat de druk er een beetje af, net als m'n mailbox.... Langzaam komt er weer orde in de chaos..

[askpillow]

please reblog this if it is okay to anonymously confess something to you.

[somaperies]

[onvoltoooid-deactivated20211119]

[canere-surdo]

TRUE!

[canere-surdo]

Ik wens elfenoren, een wereldreis, een boek geschreven door mij en duizend anderen dingen, waarvan er waarschijnlijk maar weinig uit gaan komen. Toch kan ik ze niet vergeten. Mensen komen en gaan. Wensen blijven bestaan.

Dan wens ik dat jouw wensen uitkomen, dat de duizend andere dingen jouw pad mogen kruisen en daar voor het oprapen liggen. De andere dingen zijn makkelijk, een wereldreis is een kwestie van pakken en gaan. Dat boek is goed te doen, er zijn prachtige boekjes van 5 pagina's dik en zelfs een leeg boek kan soms interessant zijn om te lezen, in een leeg boek leest iedereen iets anders.. Wat die elfenoren betreft, dat zou het enige zijn wat een wens blijft. Zelfs dat is iets moois, het zal je er altijd aan herinneren dat je blij moet zijn met de dingen die je wel hebt en daarnaast; je moet altijd wat te wensen houden.... waar zou jouw boek over moeten gaan anonymous?

[canere-surdo]

Het cruiseschip

Vanuit de stoel waar ik zit heb ik uitzicht op het water waar schepen komen en gaan. Terwijl ik op kijk zie ik een groot cruiseschip koers zetten naar open zee. Ik vraag me af of de mensen aan boord blij zijn, gelukkig, of ze uitkijken naar een mooie reis of naar thuis komen. De stoel waarin ik zit staat aan de keukentafel in haar huis. Haar huis voelt als mijn thuis. De afgelopen week heb ik zware klappen gehad, na onze reis naar Boedapest is er een hoop veranderd. Ik heb haar in die week verwend, op handen gedragen en we hebben genoten. Intens genoten. Van elkaar en van de omgeving. Die week heb ik ervaren wat ik zo heb gemist in onze relatie, ein-de-lijk voelde ik de waardering en de liefde die er hoort te zijn als er twee mensen van elkaar houden. Zo veel liefde als er was op dat moment, zo weinig is er nu. Ze zegt dat het uit is maar wil wel dat ik blijf slapen. Toch heb ik nu een afspraak gemaakt, dit is m'n afscheid en m'n laatste nacht in het huis waar ik me altijd zo heb thuis gevoeld. Het is moeilijk om iemand los te laten als je het gevoel hebt dat dit een persoon is waarmee je oud kan worden. Ik geniet veel meer van de kleine dingen die haar een mooi mens maken als de grotere dingen zoals sex. Omdat dit de eerste keer is dat ik geen relatie heb uit lust maar omwille van echte liefde doet het voor mij ontzettend veel pijn. Ik probeer me groot te houden als ze bij me is, vecht tegen de tranen, maar lukken wil dat niet. En zo verscheurt mijn gevoel zich centimeter voor centimeter in duizend kleine stukken. Kon ik de tijd maar pauzeren, terugspoelen en weer helemaal opnieuw beginnen. Frustrerend is dat ik waarschijnlijk alles hetzelfde zou doen. Alhoewel, 1 ding zou ik dan anders doen ik zou de moed verzamelen om door te blijven gaan. Die moed heb ik nu niet meer en zelfs hoop is voor het grootste deel gevlogen. Terwijl ik opkijk zie ik dat het cruiseschip zich ver van hier heeft verwijderd, het zal rechtdoor blijven varen totdat ik het niet meer zie. Opnieuw voel ik een traan prikkelen omdat het cruiseschip mijn gevoel vertegenwoordigd. Ik houd er mooie herinneringen aan over maar het schip vaart door. Het kiest er niet voor om in de haven te blijven liggen die mijn leven heet. Dag liefde, dag lief waar ik zo veel van gehouden heb....

[canere-surdo]

Heb je wel eens elfenoren voor jezelf gewenst?

ja die heb ik wel eens gewenst... zo hoor ik ook jouw vragen beter. Wat zijn jouw wensen anonymous?