#p.148

[commetombeunarbre]

Needless to say, I did not get what I longed for.

[commetombeunarbre]

Please don't drop your dirty friends, now you've a house of your own.

[commetombeunarbre]

la sensation ancienne d'être hors de la fête.

[commetombeunarbre]

Surprises make a child of us:

[commetombeunarbre]

een herinneringsloze ruimte

[commetombeunarbre]

In die gedachteloosheid scheen alles goed te gaan.

[commetombeunarbre]

Ik omhels je teder vol heimwee en liefde.

[commetombeunarbre]

Het hysterische subject streeft het weten na in dienst van de waarheid. Deze waarheid is evenwel dat de meester gebrekkig is en wezenlijk gekenmerkt wordt een tekort. De strategie van de hysterische patiënt zoals Lacan deze thematiseert, wordt nu duidelijk. De hysterische patiënt installeert een meester - de vader, een priester, maar ook de psychoanalyticus - waarvan ze een antwoord op haar vragen verwacht. Het hysterische subject biedt zichzelf dus als raadsel aan een meester aan. Het hysterische subject wekt de suggestie dat de beantwoording van haar vragen - van zichzelf als raadsel, zo men wil - de meester een heel eind vooruit zal helpen in de voltooiing van zijn weten en in de (her)bevestiging van zijn meesterschap. Zij is de patiënte die elke psychoanalyticus enthousiast maakt,  omdat ze zo ‘interessant’ is en zo'n boeiende psychoanalyse doormaakt. ze wil dat de ander een meester is, dat hij heel wat dingen weet, maar toch niet genoeg opdat hij niet zou geloven dat zij de hoogste prijs is van heel zijn weten. Ze wil met andere woorden een meester waarover ze regeert. Ze wekt het verlangen te weten. Maar welk antwoord de meester ook produceert, het schiet bij bepaling tekort. Elk antwoord reduceert het subject immers tot een louter object van het verlangen naar weten van de Ander. Elk antwoord reduceert het subject tot een illustratie van een theorie die structureel onbekwaam is om de hysterische vraag te beantwoorden. De paradoxale relatie van het hysterische subject tot het weten van de meester spiegelt zich in een paradoxale relatie tot de seksuele bevrediging. De meester wordt niet (meer) gekenmerkt door gebrek en kan niet falen. Dit is alleen mogelijk wanneer de meester ook niet (meer) verlangt. De hysterica kiest haar meesters dan ook met zorg. Het zijn objecten die buiten bereik zijn - de priester, de leraar, de analyticus - zodat het hysterische subject een tijd lang de schijn hoog kan houden dat ze als het worden boven of buiten het verlangen staan. Maar ook hier biedt dit subject zich aan als een raadselachtig en opwindend object dat de meester alsnog kan vervolledigen. Maar we de meester die hierop in zou gaan en die zich als een verlangend subject zou manifesteren. Verwerping is dan onvermijdelijk zijn deel. De hystericus wil immers niet herleid worden tot een gefalliciseerd object dat geen andere betekenis heeft dan het genot van de Ander mogelijk te maken. Het enige wat de ontmaskerde meester dan overblijft is eindeloos speculeren over hoe het allemaal zo heeft kunnen lopen of zoals Freud een gevalstudie schrijven.