#p.155

[commetombeunarbre]

Wat men aan diagnostisch weten wint, verliest men aan hoop.

[commetombeunarbre]

Een begrippenapparaat is nooit neutraal. Het is ook nooit alleen beschrijvend: het schrijft ook voor, het geeft aan hoe er gedacht en gehandeld moet worden.

[commetombeunarbre]

Omdat hij zich seksueel steeds onzekerder voelde ..., nam hij zijn toevlucht tot de meest afdoende van de oude en onbetrouwbare simulerende middelen: de angst.

[commetombeunarbre]

als het hete bloed dat onder

mijn smetteloze huid knetterde als een veenbrand.

[commetombeunarbre]

De vreemdeling is altijd de mens die ongewild de eerste vraag lijkt te hebben gesteld, gewoon door daar plots te zijn, zelfs zonder dat hij zijn mond heeft opengedaan.

[commetombeunarbre]

Nu eens is de wereld onwerkelijk (dan moe tik er in andere bewoordingen over spreken), dan weer is hij ontwerkelijkt (het kost mij moeite dat te verwoorden). De vervreemding van de werkelijkheid is in die beide gevallen (naar men zegt) niet van eender gehalte. In het eerste geval wordt mijn weigeren van de werkelijkheid uitgedrukt door middel van bedachte varianten: mijn hele omgeving krijgt een andere waarde met betrekking tot een functie - die der Verbeelding; de minnaar zondert zich dan af van de wereld, hij ontdoet hem van zijn werkelijkheid, omdat hij zich de wederwaardigheden of het geïdealiseerde van zijn liefde elders dagdroomt; hij geeft zich om hart en ziel over aan het Beeld, en iedere 'werkelijkheid' zou hem daarbij storen. In het tweede geval verlies ik de werkelijkheid evenzeer, maar geen enkele denkbeeldig vervanging compenseert mij voor dat verlies: gezeten tegenover het aanplakbiljet van Coluche, 'droom' ik niet (zelfs niet van de ander); ik bevind mij helemaal niet in het rijk der Verbeelding. Alles is verstard, versteend, onveranderlijk, dat wil zeggen door niets anders te vervangen; het Denkbeeldige is voorlopig uitgesloten. In het eerste geval ben ik neurotische, ik maak alles onwerkelijk; in het tweede geval ben ik gek, ik verontwerkelijk alles.

[commetombeunarbre]

Failures are very important - they mean a great deal to me. After a big failure, I go into a deep depression and a very dark part of my body, but soon afterward I come back to life again, alive to something else. I always question artists who are succesful in whatever they do - I think what that means is that they're repeating themselves and not taking enough risks. If you experiment, you have to fail. By definition, experimenting means going to territory where you've never been, where failure is very possible. How can you know you're going to succeed? Having the courage to face the unknown is so important. I love to live in the spaces in between, the places where you leave the comforts of your home and your habits behind and make yourself completely open to chance. This is why I love the story of Christopher Columbus - Columbus, who was sent by the queen of Spain to discover a different way to go to India, who was given a crew of convicts, because everybody was convinced the earth was flat and you would fall off the edge if you sailed across the Atlantic. And then, on their ay out into the unknown, they made one last stop on El Hero, in the canary Islands, and had dinner - I always imagine this dinner, the night before setting out to God knows where, before taking this unfathomable risk. I imagine Columbus sitting at the table with the convicts, all of them feeling this might be their last supper together. That must have taken even more courage than going to the moon, in my point of view. You think you might fall of edge of the earth, and then you discover a new continent. Then again, there's always the chance that you really might fall off the edge of the earth.

[commetombeunarbre]

Soms is klimmen wel mogelijk, maar afdalen niet.