#p.42

[commetombeunarbre]

Liefde is een droom die je kapotmaakt, omdat je denkt dat je geheeld zult worden.

[commetombeunarbre]

Waarvoor dienden hun zware, trage lichamen nog? En alle dingen om hen heen? Wat hadden ze ermee? Hadden ze er nog iets mee? Waren het geen achterhaalde restanten van sinds lang voor henzelf onbegrijpelijk geworden opwellingen? Het stond, of lag of hing daar allemaal zo eentonig en zo star, en zo aandoenlijk tastbaar. Was het niet reeds weggesmolten in die oceaan van opwindende en inspirerende dingen die hun vanuit de schermen tegemoet glinsterde?

[commetombeunarbre]

Alleen: ik word nooit

Voor mezelf een ander.

[commetombeunarbre]

Je gezicht staat van de mogelijkheid alleen al in brand.

[commetombeunarbre]

Een stem. Een stem. Een stem. Een stem.

[commetombeunarbre]

I say it again, bad luck has no friends.

[commetombeunarbre]

een betekenisloze, onpersoonlijke herhaling van hetzelfde

[commetombeunarbre]

Als ik mij bezeerd voel, komt dat meestentijds voor het stereotiepe: ik ben gedwongen om verliefd te zijn zoals iedereen dat is: om jaloers te zijn, in de steek gelaten, gefrustreerd, net als iedereen. Maar als de verhouding in zichzelf orginieel is, dan wordt het cliché omvergeworpen, voorbijgestreefd, onschadelijk gemaakt, en voor de jaloezie is er alvast een ruimte voor in een band die aan geen plaats gebonden is, die geen woorden behoeft - want topos betekent zowel 'plaats' als 'gemeenplaats'.