#pabula

[rierieyang]

ANG SINUNGALING NA PUSA (on Wattpad) https://www.wattpad.com/1010524677-ang-sinungaling-na-pusa?utm_source=web&utm_medium=tumblr&utm_content=share_reading&wp_uname=Rielle_Yang&wp_originator=QrWJr3pwaIW5tLo7jU7MOZP7sjVc8VaVieszHo7XDkkISXB5rqHkkHuQrYQ%2FZleekaIPQGUAhVfcduJitfmjEH2eEr%2BWVv6SIZR13nnfZSfwW5PzMJcrlJMG8gnoKo2Z Ang 'Ang Sinungaling Na Pusa' ay isang halimbawa ng pabula na may aral na "Dapat ay maging matapat sa lahat ng panahon o sitwasyon".

[zilyonaryo]

Alamat ng Parang: Si Zap Kulisap

Hindi pa rin kumilos si Calla Kalabaw upang matigil ang paglagas ng nag-iisang puno sa parang dahil, para sa kaniya, hindi niya iyon kawalan.

Patuloy naman ang paggapang ni Chrys Ahas. Mayroon siyang maitim na balak. Kahit pinahiya siya ni Calla Kalabaw noong nakaraang linggo, hindi pa rin siya sumuko sa pagsuyo sa reyna.

Hindi naman lingid sa buong parang ang kasamaan ni Chrys Ahas. Halos lahat ng hayop at kulisap doon ay umiiwas lang sa kaniya.

Pero, iba si Jack Tagak. Hindi lang siya umiiwas, hinihikayat din niya ang mga kaibigan niya, na putulin na ang kasamaan ng ahas nilang kasamahan upang manumbalik ang kaayusan sa parang at upang makita ng kalabaw ang tunay na problema rito at solusyon nito.

"Hindi matatapos ang kaguluhan, pag-aaway-away, at pag-usbong ng mga problema hangga't nakikinig si Calla Kalabaw kay Chrys Ahas," minsang sabi ni Jack Tagak sa mga kaibigan.

Naniniwala naman sila.

"Alam mo, Jack Tagak, hindi ko maintindihan noong kinausap ko si Calla Kalabaw, isang araw," turan ni Zap Kulisap.

Matamang nakikinig si Jack Tagak.

"Sabi ko sa kaniya, ang pagsusumbong nang mali ang nagiging dahilan ng kaguluhan sa parang," patuloy ni Zap Kulisap.

"Tama! Ano ang sagot niya?" tanong ni Jack Tagak.

"Si Chrys Ahas daw ba tinutukoy ko?"

"Siya naman talaga ang isa sa mga sipsip sa kaniya, a!" galit na singit ng tagak.

"Hindi ako nakasagot kasi kung ano-ano na ang sinabi niya. Kesyo magagalit daw si Chrys Ahas kapag nalaman niya na ganoon ang tingin ko sa kaniya. Ang gusto ko lang naman sabihin ay kahinaan ang labis pagsisipsip upang siya ay lumakas."

Napamura si Jack Tagak. "Halata namang nagkakampihan silang dalawa. Hindi ko maintindihan si Calla Kalabaw kung bakit nakikinig siya riyan kay Chrys Ahas. E, obvious namang may masamang balak iyan sa kaniya para sa sarili niyang interes. Hindi tuloy natin masolusyunan ang mga problema sa parang dahil sa kanila. Patuloy at magpapatong-patong ang problema kapag hindi nila binigyang-pansin ang pinakaugat ng problema. Magkakasakit ang mha hayop at insekto dahil mawawalan tayo ng masisilungan pagdating ng matinding sikat ng araw o ng malakas na ulan."

"Grabe talaga siya, Jack Tagak! Hindi na nila naisip ang kapakanan nating mabubuti," malungkot na pahayag ni Zap Kulisap.

Naawa si Jack Tagak sa kaibigang kulisap habang laylay ang balikat na lumulukso palayo.

"Hayaan mo, Zap Kulisap, gagawa ako ng paraan!" pahabol na sigaw ng tagak.

Nang bumuhos ang malakas na ulan, marami ang sumisigaw ng tulong dahil halos na malubog sa baha ang buong parang. Nakalikas naman ang ibang hayop at insekto.

Si Jack Tagak , palibhasa may kakayahang lumipad, nakahanap siya ng masisilungan. Ang mabubuti naman niyang kaibigan na sina Daniel Daga, Susie Suso, Susan Uwang, Lala Langgam, Zap Kulisap, Barack Uwak, at Naty Bulate ay komportable sa kani-kanilang lungga. Katulad niya, ligtas sila sa buhos ng ulan at ihip ng hangin.

"Paano kaya si Calla Kalabaw?" naisip ni Jack Tagak. "Nalunod na kaya si Chrys Ahas sa kaniyang lungga? Naku, mababasa ang kaniyang maputing balat, pero maaaring bumalik ang kaniyang pag-aagnas." Isang makahulugang ngiti ang rumihestro sa kaniyang mukha.

Sumikat ang araw. Masayang nilipad ni Jack Tagak ang paligid ng parang upang kumustahin ang kaniyang mga kaibigan.

Pinuntahan niya isa-isa ang lungga ng mga kaibigan. Kaya, nang matapos niyang masigurong ligtas at nasa maayos na kalagayan ang mabubuting kaibigan, nagpahinga siya. Naalala niya si Susie Suso. Kaya, muli siyang lumipad at tinungo ang tirahan nito.

"Kumusta?" masayang bati ni Jack Tagak.

"Heto, masaya pa rin," sagot ng suso.

"May balita ka ba kina Chrys Ahas at Calla Kalabaw?"

"Wala, e. Pero, sigurado ako, magkasama na naman sila. Sana lang makuha na ng ahas na iyon ang pangarap niya noon pa."

"Wala naman siyang kakayahang maging kanang kamay ni Calla Kalabaw. Isa pa, walang malasakit ang ating reyna sa parang dahil para sa kaniya, lilipat siya pagdating ng tamang panahon."

"Tama ka."

"Kaya nga, sana maisama niya si Chrys Ahas paglipat niya dahil magmumukhang tae siya sa paningin nating lahat kapag wala na siyang nakakapitan. Gagapang siya nang walang maihaharap na tabinging mukha!"

Malakas ang tawanan ang narinig sa isang bahagi ng parang. Walang pakialam ang dalawa kung may nakarinig man o wala. Alam nilang totoo ang kanilang

paratang.

Lumipas ang mga araw, tuloy-tuloy ang paglagas ng mga dahon ng puno. Halos wala na ring masilungan ang reyna. Wala na halos lumalapit doon.

Ilang insekto na ang nangamatay dahil sa tindi ng sikat ng araw. May ibon na ring biglang nangisay.

Nangangamba si Jack Tagak na maging malubha ang kanilang problema. Hindi na niya maatim ang mga nangyayari.

Isang araw, may kumalat na balita sa parang.

"Lilipat ka na raw?" tanong ni Daniel Daga kay Jack.

"Pinag-iisipan ko. Hindi ko na kayang makita ang paghihirap ng mga kasamahan natin. Baka hindi ko na rin kayang mabuhay pa sa parang na ito. Impiyerno na ang tingin ko rito," malungkot na saad ng tagak.

"Pag-isipan mo nang mabuti. Kung lilipat ka ba, mapapabuti ang kalagayan mo roon o baka mas lalo pang mahirapan?"

"Naisip ko rin po iyon."

Nalungkot sina Zap Kulisap, Naty Bulate, Barack Uwak, at Vina Kuwago sa balitang iyon. Nang magkaharap-harap sila, hinikayat ng apat na huwag nang lumipat si Jack Tagak.

"Alam mo ba kapag lumipat ka, may matutuwa?" kumikislap ang mga matang sabi ni Vina Kuwago.

"Si Chrys Ahas po?"

Hindi tumango ang kuwago.

"Hindi po siya ang dahilan ng paglipat ko. pero siya po ang magiging dahilan ng pananatili ko," sabi ni Jack Tagak.

"Huwag ka na pong umalis. Kailangan ka sa parang. Ikaw ang nakikita kong may kakayahan para mamuno sa mga hayop at insekto," mangiyak-ngiyak na sabi ni Naty Bulate.

Napangiti lang muna si Jack Tagak. "Hindi ko na yata kaya, Naty Bulate. Bulag na si Calla Kalabaw. Matigas na rin ang puso ni Chrys Ahas. Kailangan ko ring isipin ang buhay ko. Siguro kailangan ko na ngang maghanap ng lugar kung saan hindi masasayang ang pagmamalasakit ko para sa karamihan at sa kalikasan. Nagiging masama pa nga ako sa paningin ng iba."

"Hayaan mo po sila. Basta kami, naniniwala sa kakayahan at adbokasiya mo," patuloy ng bulate.

"Salamat, pero bukas aalis muna ako. Bahala na muna kayo rito."

"Kung makakatulong ang paglayo mo ng isang araw, sige. Pero, sana huwag mong hayaang may maligayahan," payo ni Vina Kuwago.

Tahimik lang sina Barack Uwak at Zap Kulisap, pero alam ni Jack Tagak na katulad ng dalawang babae, nalulungkot ang mga ito.

[zilyonaryo]

Binibining Saging

“Magandang araw sa inyong lahat! Malugod naming ipinakikilala sa inyo ang apat na nagagandahan at masusustansiyang saging!” bungad ni Hector Kalabasa.

 Nagpalakpakan ang lahat.

 "Ola, mi amigos, mi amigas! Ako si Rita Señorita. Sa inyong paningin, ako ay maliit, ngunit sobrang ang aking tamis! Sabi nga nila, walang malaking nakapupuwing. Salamat sa inyong lahat!"

 Naghiwayan ang ibang manunuod.

 "Lyka Lakatan ang nasa inyong harapan. Seksi, makinis, at paborito ng karamihan. Hindi lang ako basta-basta, pang export pa. Sa akin dapat mapunta ang korona sapagkat ako ang tunay na reyna. Hindi ako katulad ng iba riyan na matayog ang lipad. Mapagpanggap. Oops! Bato-bato sa langit, ang tamaan ay huwag magagalit."

Nagsigawan at nagpalakpakan ang madla sa pagpasok ng ikatlong kandidata.

 "Katamtaman ang taas, matamis, masustansiya, at abot-kaya ang halaga, ako si Wanda Latundan! Nag-iiwan sa inyo ng isang kasabihan, "Aanihin ang kagandahan kung ang utak ay walang laman." Salamat po, mga kababayan!"

 Maingay na palakpakan ang sumalubong sa ikaapat na kalahok.

 "Ang pisikal kong kaanyuan man ay hindi pangreyna ng kagandahan, ngunit sa nutrisyon, ako ay may laban. Tandaan ninyo, "Hindi lahat ng kumikinang ay ginto dahil may sarili ring kinang ang tanso. Ako nga pala si Savanna Saba. Mabuhay!"

 "Maraming salamat, naggagandahan at nagtatalinuhang dilag! Ngayon naman, tunghayan natin ang kanilang tagisan ng talento."

 Unang nagpamalas ng kakayahan si Rita Señorita. Ipinakita niya ang kakayahan niyang malaglag mula sa piling kapag hinog na.

 Si Lyka Lakatan naman ay naghanda ng banana split. Gumawa rin siya ng cake at nilagyan ito ng hiniwang lakatan sa ibabaw nito.

 Umawit naman si Wanda Latundan. Ipinadama niya sa mga manunuod kung gaano siya kaligaya dahil paborito siya ng mga ito.

 Nang si Saba na ang lumabas para magtanghal, tahimik ang lahat. Nakasuot siya ng kasuotan ng isang chef. At isa-isa niyang ipinakita ang mga pagkain, na ginamitan ng saba.

 "Masarap ang saba, niluto mo man o hindi. Mas masustansiya ito kapag hindi inilaga. Siyempre, mas masarap ang hinog na saba. Kaya nitong tapatan ang senorita, lakatan, at latundan."

 Nagpalakpakan na ang ibang manunuod.

 "Masarap ang saba sa halo-halo, ginataang halo-halo, banana que, maruya, banana chips, nilagang karne, banana con yelo, at marami pang iba."

 Pagkatapos mag-bow ni Savanna Saba, isang masigabong palakpakan ang kaniyang narinig.

 “Sa ating question and answer portion, tinatawagan ang unang kalahok— Binibining Rita Señorita!’ sabi ng emcee. “Ang magtatanong sa iyo ay si Maiza Mais.”

 “Hello, Rita?” bati ng mais.

 “Hello rin po!”

 “Ang tanong ko sa iyo—Ano ang maaari mong ipagmalaki bilang saging?”

 “Salamat sa makabuluhang tanong! Ang maipagmamalaki ko bilang saging ay ang aking sustansiya. Hayop man o tao, kailangan ang saging, lalo na ng señorita!”

 “Salamat, Rita Señorita. Tawagin naman natin si Lyka Lakatan. Ang magtatanong sa iyo ay si Nadia Mangga,” sabi ng kalabasa.

 “Hi, Lyka Lakatan?” bati ng mangga.

 “Hi, Nadia Mangga!”

 “Ito ang tanong ko: Ano ang lamang mo sa tatlo mong katunggali?”

 “Kitang-kita naman po ang lamang ko sa kanila. Bukod sa kagandahan, tinitingala rin ako sa ibang bansa dahil sa taglay kong linamnam, tamis, kalidad, at sustansiya,” mayabang na sagot ng lakatan.

 “Salamat, Lyka Lakatan! Tinatawagan naman si Wanda Latundan.”

 “Magandang araw, Wanda Latundan!” bati ni Ken Pinya.

 “Magandang araw rin, Ginoong Ken Pinya!”

 “Narito ang aking katanungan para sa iyo. Ano ang kontribusyon mo sa ating bansa?”

 “Ang kontribusyon ko sa ating bansa ay napapanatili kong malusog ang bawat tao sapagkat sa bawat hapag-kainan, madalas ako ang kasalo. Mas abot-kaya kasi ang presyo ko kumpara sa ibang saging. Sa katunayan, kaya ko ring lumabas sa ibang bansa, ngunit ako ay isang tunay na Pilipino, kaya hindi koi yon gagawin.”

 “Salamat, Wanda Latundan. At ang huli nating kandidata ay si Savanna Saba.”

 “Kumusta ka, Savanna Saba?” bati ni Shawn Talong.

 “Mabuti po. Kiankabahan po.”

 “Huwag kang kabahan. Madali lang ang tanong ko para sa iyo. Heto…Kung hindi ikaw ang makoronahan bilang Binibining Saging ano ang magiging reaksiyon mo?”

 “Malulungkot po, pero magiging positibo pa rin po ako sa buhay dahil sa sarili kong pananaw, isa na akong reyna. Ang mga tao na lang marahil ang magsasabi kong ano nga ba ang tunay kong halaga sapagkat sila naman may panlasa. Maraming salamat po!”

 Nagpalakpakan ang lahat, kabilang ang mga hurado.

  "Ngayon, tawagin na natin ang lahat ng kandidata upang ianunsiyo kung sino ang kokoronahang "Binibining Saging. Maraming salamat po pala sa ating mga hurado na sina Maiza Mais, Nadia Mangga, Ken Pinya, at Shawn Talong."

 Kapit-kamay na naghihintay sa entablado ang mga saging. Lahat sila ay nag-aasam ng korona at titulo.

 "Ang pinakanagningning sa araw na ito at hihirangin bilang Binibining Saging ay si...ay si... Savanna Saba! Maligayang bati sa iyo, gayundin sa tatlo pang lumahok!" sabi ng emcee.

 Isang matamis na ngiti ang ipinakita ni Savanna Saba sa lahat pagkatapos siyang koronahan.

[zilyonaryo]

Ang Kuwento ni Linta

ANG ALAMAT NG PARANG 3 Ang Kuwento ni Linta Natagpuan ni Linta sa lubluban ni Kalabaw tuwing mainit ang panahon, ang kanyang dalawang kapatid. "Mga kapatid, bakit malungkot kayo?" tanong ni Linta sa dalawa nakababatang kapatid. "Ate, gutom na kami," sabi ng babaeng linta. "Oo, Ate, sabi nina Nanay at Tatay, patay na raw si Kalabaw. Paano na tayo ngayon?" tanong naman ng isa. "Nasaan ba sila?" tanong ni Linta. "Nagtatago sila. May mga tao raw pong naghahanap sa atin." Hindi naitago ng pangalawang linta ang kanyang takot. Pinilit niyang paliitin ang sarili. "Ha? Bakit daw?" Kalmado pa rin si Linta. "Tayo raw kasi ang gamot sa mga karamdaman nila. Ipasisipsip daw nila ang maruming dugo nila para mawala ang kanilang sakit," paliwanag ng bunsong lalaki. "Kaya, nandoon sila. Baka sakali raw na maibsan ang uhaw nila sa dugo." Nalulungkot pa rin siya. Inakbayan ni Linta ang mga kapatid. "Huwag kayong mag-alala. Makabubuti para sa kanila ang kanilang ginawa." Naramdaman ng pangalawang kapatid ang pumipintog na tiyan ni Linta. "Mabuti ka pa, Ate, busog na. Kami, uhaw at gutom na." "Halikayo." Niyakag ni Linta ang mga kapatid. Umahon sila sa lubluban. "Kailangang makita tayo ng mga tao. Balita ko, masarap din daw ang dugo nila. Gusto niyo rin bang matikman?" Namilog ang mga mata ng bunso. "Ako, Ate, gusto ko! Paano?" Natawa si Linta. Napilitan ring ngumiti si Linta. "Ganito..." Isa-isang binulungan ni Linta ang kanyang mga kapatid. "Sige, Ate, salamat sa payo mo!" masayang wika ng bunso. "Ikaw, Ate, saan ka?" tanong naman ng pangalawa. "Babalik ako sa lubluban. Magpapahinga muna. Mabigat na ang tiyan ko. Hindi ko na kayo masasamahan," paliwanag ni Linta habang hinihimas-himas ang tiyan. "Okay lang, Ate. Kapag busog na kami, babalik kami rito," sabi ng pangalawa. "Hala, sige. Alis na kayo. Enjoy kayo sa pagsipsip! Kita-kits!" masayang paalam ni Linta. Sa sobrang kabusugan ni Linta, hindi na niya nakayanan ang antok. Isang mahimbing na pagtulog ang nangyari. Hindi na nga niya namalayang may dumaang tatlong tao. Ang isa ay may hawak na garapon. Ang isa, patpat ang hawak. Magnifying glass naman ang dala-dala ng isa pa. "Linta, Linta!" malakas na sigaw ng ina ni Linta, habang kinakalampag ang garapong may malapot na tubig. "Ama, ang anak natin, hindi tayo marinig. Nanganganib din ang buhay niya." Tahimik na pinagmasdan ng amang linta ang natutulog na anak. "Ligtas na siya, Ina," kalmadong sabi ng ama nang makalayo na ang mga tao sa lubluban. Nagulat si Linta sa tawanan ng mga tao, ngunit hindi niya iyon pinansin. Muli siyang natulog. Mahaba-haba rin ang pagkahimbing ni Linta bago niya naisipang umahon sa lubluban at hanapin ang pamilya. Palubog na noon ang araw. Sa kanyang dinaraanan, nakita niya ang bulong-bulungan ng mga insekto. Hindi niya na lamang iyon pinansin. Matagal na niyang alam na kinaiinggitan siya ng mga ito. Simula kasi nang mapalapit siya kay Kalabaw, kung ano-ano na inisip nila sa kanya. Pero, sa lahat ng mga narinig niyang puna, pasaring, at payo, ang kay Tandang Daga ang nagustuhan niya. "Lumayo ka kay Kalabaw. Huwag mo siyang gamitin para mabuhay ka. Maraming paraan para malamnan mo ang iyong sikmura. Hindi mo ba nakikita at nararamdaman ang mga mapanuring mata ng mga kahayupan at mga kainsektuhan dito sa parang?" litanya ni Tandang Daga noong minsang nagkita sila. "Hindi ko po alam na naiinggit po sila sa akin," nakataas ang kilay na sagot ni Linta. "Hindi ka nila kinaiinggitan. Kinaiinisan ka nila't kinakaawaan." Kumurba ang mga kilay ni Linta. "Iyan ang dapat mong alamin. Pakiramdaman mo sila. Makisama ka sa lahat, hindi lang sa iisa. Kapag kay Kalabaw ka lang kumakapit, wala nang ibang magtatanggol sa 'yo kapag nawala siya." Hindi man niya pinahalagahan ang sinabi ng matandang daga, subalit naging malaki ang kurot niyon sa puso niya. Nagpatuloy sa paggapang si Linta. Medyo mabilis na siya dahil nabawasan na ang enerhiya niya sa layo ng kanyang narating. Halos lumiit na ang tiyan ni Linta nang matanaw niya mga batang tila may hinanap. Bago pa nakita at narinig ni Linta ang sigaw ng kanyang kapatid na nakatusok sa pinatulis na patpat, gumapang siya sa posibleng dadaanan ng dalawang batang lalaki. Nais niyang makapunta sa taong may sakit upang makatikim siya ng dugo ng tao. "Carlo, ang laking linta, o!" bulalas ng maitim na bata. Agad na natuwa si Linta. Uminat-inat pa siya para lalong matuwa ang mga bata. "Oo nga! Sige na, hulihin mo na," utos ng batang mataba. Pumikit pa si Linta upang namnamin ang unti-unti niyang pag-angat mula sa lupa. Alam niyang napakasarap sa pakiramdam ang nakaangat at tinitingala. "Huwag!" magkapanabayang sigaw ng mga kapatid ni Linta. "Ate, ate, lumayo ka na!" sigaw pa ng bunso. Pagdilat ni Linta, naramdaman niyang parang mahahati ang katawan niya. "Mga kapatid ko, ano'ng nangyari?" tanong niya. Halos magkakadikit na sila. Kagaya niya, tinusok din ang dalawa Hindi makapagsalita ang magkapatid dahil puspos na sila ng luha. Kumawag-kawag si Linta, subalit walang nangyari. Pinilit niyang pakawalan ang dalawang kapatid, pero balewala. "Ano ang mangyayari sa atin, Ate?" mangiyak-ngiyak na tanong ng bunso. "Kasalanan mo ang lahat, Ate! Kung hindi mo sinabing makabubuti sa amin ang pagsipsip ng dugo ng tao, hindi sana kami mahuhuli!" bulyaw ng pangalawa. "Patawad, mga kapatid... Hindi ko alam." Lumuha na Linta. Tuwang-tuwang pinagmasdan ni Ahas ang mga kaibigan habang papalayo at habang namimilipit sa sakit ng pagkakatusok sa kanilang katawan. "Ako pa rin ang reyna ng parang!" hiyaw niya. Halos lumawlaw ang mga dila ng magkakapatid sa pagpupumilit nilang makaalpas. Nang mapagod, niyakap na lang nila ang isa't isa. Ilang minuto pa ang lumipas, nagtawanan ang mga bata habang pinakakawalan ang magkakapatid sa lupa. "Gapang, mga kapatid!" utos ni Linta. Subalit bago sila nakalayo, ibinuhos sa kanila ang likidong mabango ngunit masakit naman sa mata. Kaya, lalo silang namilipit sa sakit. Sobrang hapdi. Nagtawanan pa ang mga bata. "Mga kapatid ko, lumaban kayo! Lumaban kayo!" ani Linta. Subalit, nakita niyang sumuko na ang mga kapatid niya, habang unti-unting lumalabo ang kanyang panIngin. Bago, tuluyang mangitim ang paligid, narinig niya ang isang bata. "Ang galing! Sumayaw pa ang pinakamalaking linta!"

[zilyonaryo]

Ang Kuwento ni Kalabaw

ANG ALAMAT NG PARANG Kabanata 1: Ang Kuwento ni Kalabaw Sa isang malawak na parang, tanging unga lamang ni Kalabaw ang kinatatakutan. Sa tuwing umuunga at naglalakad siya, nagsisitago ang maliliit na hayop at mga insekto. Isang araw, galing si Kalabaw sa ilog. Sumabsab na rin siya ng damo. Gusto na niyang magpahinga. "Ungaaa!" mahabang sigaw niya habang binabagtas niya ang malilim na puno sa gitna ng parang. Gaya ng dati, nagpulasan ang mga insekto, nagtakbuhan ang mga hayop, pati ang mga ibon ay nagliparan. Tawa siya nang tawa sa kanyang nakikita. "Habang ako ang hari ng parang, susundin at katatakutan ninyo ako," bulong niya bago nahiga sa ilalim ng puno. Nang makatulog si Kalabaw, nagbulong-bulungan ang mga insekto. Kinaiinisan nila ang pagiging palautos at masamang ugali ni Kalabaw. "Tagak, suplado si Kalabaw, 'no? Hindi namamansin. Akala mo kung sino," nakangiwing sumbong ni Daga." "Oo nga, pero sa akin, hindi siya makaastang ganyan. Tutukain ko siya!" pagalit na biro ni Tagak. Nagtawanan na lang ang mga hayop. Samantala, matamang nakikinig sa kanila si Langaw. Naisip niyang kaibiganin si Kalabaw. Nais niyang maranasan maging kaibigan ang itinuturing na hari ng parang. Patutunayan niyang nagkakamali sila sa akala kay Kalabaw. Sa tingin niya, makakasundo niya ito. Lumipad siya sa kinaroroonan ni Kalabaw. Inikot-ikutan niya ito upang magising. Subalit, ni hindi niya ito natinag. Mayamaya, natanaw ni Langaw ang maliit na sugat sa likod ni Kalabaw. Dumapo siya roon at agad na kinagat upang mapansin siya nito. "Aray!" sigaw si Langaw. Nahampas kasi siya ng buntot ni Kalabaw. Sa halip na matakot, inulit pa niya ang pagkagat sa sugat, pero naging mas maingat siya. Isang hampas uli ang ginawa ni Kalabaw, ngunit agad na nakaiwas si Langaw. Sa ikatlong beses, dumilat na si Kalabaw. Nakita agad niya si Langaw, na nasa sa may ilong niya. “Magandang tanghali, Kalabaw!" masayang bati ni Langaw. "Umalis ka sa ilong ko! Nakikiliti ako," galit na umiling-iling si Kalabaw upang umalis si Langaw sa kanyang ilong. Lumipat si Langaw sa sungay ni Kalabaw. "Alam mo ba, Kalabaw? Sabi nila, masungit ka raw. Masama raw ang ugali mo. Hindi ako naniniwala sa kanila." "Kaya ka ba nangungulit?" tumayo na si Kalabaw. "Oo. Naniniwala akong mabuti kang kaibigan." Lumipad si Langaw. Dumaan siya sa mga mata ni Kalabaw bago dumapo sa likod nito. Hindi siya makapaniwalang nakatuntong na siya roon nang hindi natatakot na mahampas ng buntot. Para siyang nasa langit. "Hindi ka ba natatakot sa akin, gaya ng iba?" Tiningnan ni Kalabaw si Langaw, bago niya binugaw ng kanyang buntot. Bahagyang nagulat si Langaw sa ginawa ni Kalabaw. "H-hindi! Hindi ako natatakot sa 'yo kasi wala namang akong ginagawang masama sa 'yo. Ang totoo nga n'yan... " Lumipat siya sa sungay. "...kaya kong gawin anuman ang iyong ipagawa. Basta hayaan mo lang akong nakaapak sa likod mo." "Talaga? Gagawin mo ang lahat para sa akin?" "Oo! Sasabihin ko pa sa 'yo ang mga tsismis na ibinabato sa 'yo ng mga hayop at insekto." Tumango-tango si Kalabaw habang nag-iisip at nakatingin sa malayo. Ilang sandali ang lumipas, nagsalita na si Kalabaw. "Sige, sabihin mo sa akin kung sino-sino ang kumakalaban sa akin." Kagyat na lumipad si Langaw patungo sa tainga ni Kalabaw. Binulungan niya ito. Nang matapos si Langaw sa pagbulong, animo'y nagbuga ng usok ang ilong ni Kalabaw. "Sige, mamaya lang, pupuntahan ko sila isa-isa sa kanilang lungga." Tuwang-tuwang dumapo si Langaw sa likod ni Kalabaw. "Natupad ko na ang pangarap ko. I'm on the top the world! Yahooo!" tahimik niyang pagbubunyi. "Tama ako! Uto-uto si Kalabaw. Kailangang makita ako ng mga kasamahan ko. Darating ang panahon, titingalain na nila ako. Hindi na nila ako masasaktan." Tumawa pa siya habang lumilipad palayo. Hinanap ni Langaw ang kanyang mga kasamahan upang ibalita ang kanyang tagumpay. Gusto niyang ipakitang hindi na siya natatakot umapak sa likod ni Kalabaw. Pagbalik niya, kasama na niya ang kanyang kapwa langaw. Pero, hindi agad sila nakalapit dahil kausap ni Kalabaw si Linta. Pinaurong niya ang mga kasama at nagtago siya sa likod ng damo. "Sa ibang lugar, hinuhuli kami ng mga tao upang manggamot. Kaya maniwala ka, kaya kong gamutin ang sugat mo," sabi ni Linta. Gusto na niyang umakyat kay Kalabaw. "Teka!" Napaurong si Kalabaw. "Naninipsip ka ng dugo? Paano ako maniniwala sa 'yo?" "Subukan mo muna para malaman mo. Kapag hindi mo nagustuhan, hampasin mo ako ng buntot mo at apakan mo ako hanggang sa madurog ako." Saglit na napaisip si Kalabaw. Tiningnan niya rin si Linta. "Sige, subukan ko." Humiga siya at hinayaang gumapang si Linta. Mayamaya pa, isang nakagiginhawang pakiramdam ang muling nagpaantok sa kanya. Napangisi si Linta sa nakita niya. "Hindi ba't tama ako?" sabi ni Linta, na agad na tumaba ang katawan. "Oo! Ang sarap nga!" Halos mapapikit siya sa sarap at antok. Kahit inis na inis si Langaw sa kanyang nakita, nakaisip siya ng ideya. Kaya, palihim niyang sinundan si Linta. Walang nakakita kay Langaw nang makauwi si Linta. Kitang-kita at dinig na dinig naman niya ang usapan ng magpapamilya. Agad na nagdesisyong bumalik sa kinaroroonan ni Langaw. "Kailangang malaman ni Kalabaw ang baho ni Linta," bulong ni Langaw habang siya ay mabilis na lumilipad. Sa kaitaasan, tanaw niya rin sina Tipaklong at Paruparo na nakatulay sa bulaklak at damo. Nahulaan agad niyang may pinag-uusapan ang dalawa, kaya bumalik siya at palihim siyang nagtago sa ilalim. "Hmm, may isusumbong uli ako kay Kalabaw. Matutuwa na siya akin," sabi ni Langaw sa sarili habang palihim na lumayo sa dalawa. "Kalabaw, Kalabaw!" maingay na tawag ni Langaw sa sumasabsab na kalabaw. "Bakit, Langaw? May balita ka?" "Opo!" Agad na tumuntong si Langaw sa likod ni Kalabaw. Nawala ang pagod niya dahil naroon siya sa tugatog ng tinitingalang hayop sa parang. Napahinto si Kalabaw sa pagngasab. Napangisi siya. "Ano ang ibabalita mo, Langaw?" "Sabi ni Tipaklong, inuubos mo raw ang damo sa parang. Wala na siyang makain. Ang siba mo raw.," kuwento ni Langaw. Tumaas lang ang kilay ni Kalabaw. "Ano pa?" "Sabi naman ni Paruparo, wala ka raw silbi sa parang na ito. Puro ka kabig. Hindi ka naman ang nagpaparami ng puno at halaman," mabilis na sagot ni Langaw. Natawa lang si Kalabaw. "Iyon lang?" "Meron pa. Ito ang matindi!" Lumipat si Langaw sa may sungay ni Kalabaw. "Ano?" Napalunok si Kalabaw. Ang totoo, nasasaktan na siya. Ayaw niya lang ipahalata kay Langaw. "Uto-uto ka raw. Hindi ka naman raw bagay maging hari dahil naiisahan ka." "A, ganoon ba? Okay!" Hindi niya pinaniwalaan ang tungkol kay Linta. Inisip niyang naiinggit at nagseselos lang si Langaw. Lumipat si Langaw sa likod ni Kalabaw, na sumabsab namang uli ng damo. Natahimik silang pareho. Matagal. "Utusan kita, Langaw. Ihanap mo naman ako ng gamot sa sugat ko," ani Kalabaw. "Parang walang narinig na lumipad palayo si Langaw. Masamang-masama ang loob niya. Nalungkot naman si Kalabaw nang hindi na marinig si Langaw. "Tama sila. Tama sila," bulong niya. Pagkatapos, tiningnan niya ang kanyang sugat. "Kailangang gumaling ito. Hindi nila dapat makitang nasusugatan ako at nasasaktan. Kailangan ko sina Linta at Langaw. Mag-away na sila, basta ako, makukuha ko ang gusto ko." Pagkatapos, isang malakas na unga ang pinakawalan niya. Inilibot niya ang paningin sa parang. Walang ingay. Walang hayop o insektong natinag at natakot. Walang nagtago. Walang nagulat. Walang lumipad. Walang tumakbo. Napahiga si Kalabaw. Natatakot siyang a isang araw ay wala nang nagigimbal at rerespeto sa kanya. Tumulo ang mga luha niya. Sa hindi kalayuan, tanaw ni Palaka ang pagluha ni Kalabaw. Para sa kanya, isang kakaibang pangitain iyon.

[genrelitera-blog]

“Si Pagong at Si Matsing”

Do you still remember this one of a kind short story? :)

JGV~

[teoryangmalenismo]

Liham ni Hudas

Ang liham na ito ay sinulat ko para sa'yo pero hinihiling ko na sana kailanman hindi mo mabasa, nang makapagpatuloy ka sa buhay mo ng wala ako, patuloy na kamuhian at isumpa. Una sa lahat, patawad. Pangalawa, patawad at pangatlo, patawad. Hindi man sapat ang mga salitang ito para matakpan ang lahat ng butas sa puso mo na dinulot ko ngunit patawad. Minahal kita, mahal kita pero siguro nga hindi sapat ang pagmamahal na ito para baguhin ko ang sarili ko para sa'yo. Gusto ko palagi kitang kasama, gusto kong nasisilayan ang mga ngiti mo ngunit gusto ko ring maging malaya. Hindi patas. Hindi tama, kaya hahayaan kita. Hahayaan kitang humanap ng taong karapat dapat sa pagmamahal mo. Alam kong pagsisisihan ko ito sa bandang huli pero hindi ko kayang sabihin na hintayin mo ako o kaya babalik ako dahil hindi ako sigurado. Patawad. At sana balang araw maalala mong minsan may gagong nagmahal sa'yo. At mananatili akong gago na nagmamahal sa'yo. Palihim. Tahimik. Dahil nararapat sa akin ang magdusa. Ang mag-isa. Patawad.

[juantonudels]

Kwento ng Alakdan at ng Palaka.

Nakiusap ang alakdan sa palaka na itawid siya ilog sa pamamagitan ng pagsakay sa likod ng palaka. Tumanggi si palaka dahil baka patayin lamang siya. Sumagot si alakdan na kung papatayin niya si palaka, mamamatay din siya dahil hindi siya marunong lumangoy. Pumayag si palaka na itawid si alakdan subalit sa kalagitnaan ng kanilang paglalakbay, naramdaman ng palaka na may tumusok sa kanyang likuran. Nang napasilip siya ay nakita niyang tinatanggal ng kanyang pasahero ang nakatusok na buntot na may lason sa kanyang likuran. Namanhid ang kanyang laman-loob hanggang sa kumalat ito sa kanyang buong katawan. Tinanong ni palaka kung bakit iyon nagawa ni alakdan. Heto ang kanyang sagot:

"Wala akong magawa, likas na sa akin ang ganoon."

At sabay silang nalunod sa malalim na ilog.