#pagbalik

[popdojo]

Pagbalik - Quick Review

Pop Rating: 90% Perfect for: People needing a good cry, or families looking for something to watch together. Where to watch: In cinemas, Now showing Age Rating: G

The Pista ng Pelikulang Pilipino brought us an interesting mix of entries this year, and to our minds, Pagbalik is an absolute standout amongst the other entries. An absolute labor of love, it tells a story we have all come to know a little too well, as it mirrors real-life situations that a lot of Filipino families undergo.

The Good

At a time when cinema has already advanced to dizzying heights, Pagbalik revels in its simplicity. It's raw, tender, and devoid of the usual complexities modern movies try to offer. Shot in monochrome and visibly produced on a shoestring budget, it only had one objective: to relay its message, and nothing more. It's a refreshing break from top-gun Hollywood productions that we have grown used to.

I absolutely enjoyed how in tune this film was with reality: you'd almost forget you're watching a movie, because what's happening on screen perfectly captures what happens to families with OFWs (Overseas Filipino Workers). There's a certain genius to the story that I really appreciated: it presented three perspectives through the struggles of each generation with its small yet effective cast. The dialogues and the acting came off naturally, with bursts of comedic relief to help give the movie a more light-hearted tone.

The Bad

The technicals of the film leave a lot to be desired, though it was highly understandable. This might not sit well with audiences who are already accustomed to a certain standard of production and might even polarize viewers. Either you take the movie at face value and end up hating it, or you look more into what it's trying to do and appreciate it for the gem that it is.

All in all, Pagbalik is a worthy entry to the festival and definitely deserves more love! Being the only Visayan film in the list, it's not just a must-watch for all Visayans—but a must-watch for every Filipino.

[vanityresideshere-blog]

Multo

Note: Hi! This piece does not necessarily reflect my personal feelings nor situation. Again, this is just a persona. I just felt the need to write this piece. Thank you!

__________________

“Ayoko na” 

“Sigurado kang ayaw mong kumain? Kumain ka na ba kan—”

“Hindi yun. Ayoko na talaga.”

Ganun lang.

Sa ganoong paraan mo ako lang binitiwan. Sa ganoong paraan mo sinabi yung dalawang salita na tatatak sa akin. 

Ganun lang yun? 

Pagkatapos ng lahat ng ating pinagdaanan. Hindi mo ba naalala? Nung panahong wala kang matakbuhan, wala kang mapagbalingan ng problema— ako, ako ang nakinig sa mga salitang hindi mo mabigkas, mga hikbi at luha mo na tumatarak din sa akin. 

Hindi mo ba naiisip yung mga panahong halos hindi ka makalakad sa sakit ng iyong puson? Halos umiyak at mamaluktot ka na sa daan para lang maihakbang ang iyong mga paa, isa dalawa tatlo... Ilang hakbang lamang at hindi mo na maingat ang iyong kanang paa, hindi ka na makayapak sa lupa. Iniangat kita at pinasan. Pinasan kaysa makita kang namimilipit, naiimpit ang mga luha mo— pinipigilan na tumulo ang mga ito. Ngunit, ang luha ko naman ang paniguradong tutulo kung makikita kang nahihirapan bagama’t hindi mo ito ginusto. 

Ganun lang yun?

Yung mga araw na naglakad tayo sa kalsada, saksi ang buwan at mga bituin ng ating mga pangarap, takot, hinanakit, pagaalala. Saksi ang mga bato, puno, dahon, jeep, mga pasahero sa ating tawanan. Saksi ang langit sa pagtatagpo ng dalawa nating palad. Nakalimutan mo na ba?

Ganun lang ba talagang kadali sa’yo? 

Hindi man lang ba tumatak sa’yo ang mga salitang namutawi sa labi ko. Ang mga salitang “hinding hindi kita iiwan” kahit kailan. Hindi man lang ba sumagi sa isip mo ang mga pangarap na nais nating abutin, paonti-unti. Mga bansang pupuntahan, mga dagat na lalanguyan, mga bundok na ating aakyatin, kalsada pang patuloy na tatahakin. Mahal, hindi mo man lang ba naisip?

Ganun lang ba talagang kadaling lumisan? 

Lumisan na parang bang hindi ito lahat nangyari. Lumisan na parang isa lamang akong antigo na may halaga lamang dahil nagagamit ngunit bagama’t mahalaga ay naluluma parin, naluluma at nawawalan na ng pakinabang. Lumisan na para lamang akong pusa na kailangan iligaw, na kailangan takpan ang mata para di matandaan ang daan— para hindi na makabalik. 

Mahal, ganun lang ba? Ganun lang ba ang tingin mo sa akin?

Tingin mo ba’y ganun lang kadali na tanggapin kang muli ngayon na ikaw ay bumabalik? 

Hindi mo man lang ba naisip kung ano ang sakit na iyong idinulot sa akin. Na ang paglisan mo ay katumbas din ng paglisan ng mga ngiting minsan nang nagawa ng aking labi, ang paglisan mo ay katumbas din ng paglabo ng kislap sa aking mata, katumbas ng pagtapon sa lahat ng aking isinugal, mga pangarap ko na kasama ka. 

Hindi mo man lang ba naisip kung ilang gabi akong hindi nakatulog, katabi ang basang basa na unan. Ang unan na saksi sa lahat ng kirot at hapdi at pait na aking nararamdaman. Sumagi ba ni minsan sa iyong isip na mas masaya ako kapag tulog, dahil doon ko lamang nararanasan na wala akong naiisip na problema, hindi ko naalala ang ating pagsasama, napapawi ka sa aking memorya. 

Putangina naman. Mahal, ganun lamang bang kadali sa iyo? 

Lumisan na para bang hindi ito lahat nangyari.

At ngayo’y bumabalik na para bang walang nangyari. 

[wdnsdayswithchiz]

Waitsology

May dalawampu't apat na oras sa isang araw. May animnapung minuto sa isang oras. May animnapung segundo sa isang minuto. Ang iba, ginugugol ang oras nila sa paghihintay ng sasakyan papasok sa eskwelahan o trabaho nila. Ang iba, ginugugol ang oras nila sa pagbabasa ng libro. Ang iba naman, ginugugol ang oras nila sa panunuod ng mga pelikula. Habang ikaw, ginugugol mo ang lahat ng oras mo sa paghihintay sa isang taong mahalin kang muli. Hinihintay mong mahalin ka niyang muli at bumalik lahat sa dati. Marami kang pwedeng gawin sa bawat araw na dumarating sa buhay mo ngunit mas pinipili mong hintayin siyang bumalik sa piling mo. Ang tanong, may hinihintay ka nga ba? Matagal tagal na rin nang bitawan niyo na ang isa't isa. Nagdesisyon kayong itigil na ang relasyon niyo dahil parang wala nang tama sa mga nangyayari. Puro sakit na lang ang nadudulot ng isa't isa sa inyo. Gabi gabi ka nang umiiyak. Araw-araw ka nang bangag. Dati, hindi ka makatulog dahil para kang kiti-kiti kung kiligin d'yan. Pero nag-iba ang lahat. Hindi ka na makatulog kakaisip sa mga problema niyo at hindi mo na mamamalayang nakatulog ka na dahil sa kaiiyak mo. Ngayong nagdesisyon ka nang makipaghiwalay, alam mong hindi ka na niya kayang saktan pa. Pero bakit nasasaktan ka pa rin? Bakit hanggang ngayon mahal mo pa rin siya gayong sinaktan ka lang naman niya? Bakit umaasa ka pang bumalik siya sa'yo kahit alam mong hindi ka na niya mahal? Bakit naghahanap ka pa rin ng lugar sa puso niya gayong kahit nung kayo pa, kinalimutan ka na niya? Mabilis kang nahulog sa kanya. Akala mo magiging totoo siya sa lahat ng oras. Hindi ka natakot na mahulog sa kanya dahil akala mo lagi siyang nand'yan para saluhin ka. Pero siya na mismo ang bumitaw sa'yo. Siya na ang nang-iwan sa'yong mag-isa. Bakit nga ba hinihintay mo pa siya? E alam mo namang wala ka nang hihintayin pa. Oo, mahal mo pa siya. Pero mahal ka pa ba niya? Nakakapit ka pa rin sa dulo ng tali na matagal na niyang binitawan ang kabilang dulo. Matagal na siyang naglalakad samantalang ikaw, hindi ka pa rin kumikilos nang pasulong. Nananatili ka pa rin d'yan sa lugar kung saan ka niya iniwan. At madalas pa, naglalakad kang pabalik sa nakaraan upang paulit ulit na balikan ang mga ala-ala. Pinagduduldulan na sa'yo nang lahat ng tao na sinaktan ka niya pero hinihintay mo pa ring magbago ang ihip ng hangin at bumalik siya sa'yo at hindi ka na niya muling saktan pa. Pero alam mong wala kang hinihintay pa at wala nang babalik sa'yo kahit pumuti pa lahat ng buhok mo. Dahil siya na rin mismo ang umayaw at nagsawa sa'yo. Kahit na ulit ulitin mo pang mas magpapakaayos ka na at magpapakaayos na rin siya, wala na siya. Hindi ka na dapat magpakaayos para makita niyang hindi ka na tulad ng dati. Magpakaayos ka para sa sarili mo. Hindi mo na rin dapat hintaying magpakaayos siya. Magpapakaayos siya pero hindi na para sa'yo at sa inyo. Tandaan mo, ang dapat na hinihintay mo, yung taong karapat dapat na hintayin. Yung alam mong hindi ka sasaktan. Yung alam mong hindi ka iiwan. Kung sinaktan at iniwan ka na, wag ka nang umasang babalik pa. Pinili niyang saktan at iwan ka para sa pangsariling kagustuhan niya. Wag mong sayangin ang oras mo sa kahihintay sa isang taong hindi kayang pahalagahan lahat ng ginagawa mo para sa kanya. Wag mong pagurin ang sarili mo sa kahihintay magkaroon ng milagro. Kung mahal ka niyang talaga, umpisa pa lang, hindi ka na niya paiiyakin at iiwan. Kung mahal ka niyang talaga, hindi ka niya magagawang paikutin. Panahon lang ang makapagsasabi kung kayo talaga ang para sa isa't isa. Magpakasaya ka ngayon sa buhay mo. Tatandaan mo lang, wala kang dapat hintayin ngayon. Wala kang dapat na asahang babalik sa'yo ngayon. Wag mong ipilit ibalik ang mga bagay na lumipas na. Isa na lang kayong kwento. Kwentong minsang nagbigay ng kulay sa mundo. Ang paghihintay, iba sa pag-asa. Wag mong pagsabayin ang dalawang 'yan. Ikaw na lang ang gumagawa ng mga bagay na makakasakit sa'yo. Masaya na siya, magpakasaya ka na rin lang. Makakalimutan mo rin siya kung titigilan mo na ang kakaasang babalikan ka niya. Iniwan ka niya, bakit hihintayin mo pa siya?

[pag-balik]

Perks.

This is one of the best things about living in high altitude. 

(Shot using a Nikon EM with expired Kodak Colorplus 200)

[pag-balik]

Begging.

I find this very sad.

(Shot using a Nikon EM with expired Kodak Colorplus 200)

[pag-balik]

Flora.

Baguio is littered with flowers. We just need to take better care of them.

(Shot using a Nikon EM with expired Kodak Colorplus 200)

[pag-balik]

Old.

You’ll find a lot of old wooden houses around Baguio. It used to be (and still is) a vacation spot for a lot of people (Filipinos or foreigners alike). 

(Shot using a Nikon EM with expired Kodak Colorplus 200)

[pag-balik]

Jeeps.

Jeeps or Jeepneys are the most iconic form of transportation all around the Philippines and Baguio’s clearly not an exception. Each jeep is decorated with various colors, ornaments, horns and what not. To top it all off, jeeps offer cheap fares over long distances (not like the trains in Tokyo haha). 

(Shot using a Nikon EM with expired Kodak Colorplus 200)