#pan k

[7lewandowski]

Nowy post na 7lewandowski.com - Pan K., część 4, ta w której dzwoni Pan K. http://7lewandowski.com/wp-content/uploads/2015/07/medications-342476_1280-510x340.jpg 7lewandowski, groza, lewandowski, opowiadanie, pan k, thriller

New Post has been published on http://7lewandowski.com/pan-k-czesc-4-ta-w-ktorej-dzwoni-pan-k/

Pan K., część 4, ta w której dzwoni Pan K.

Część 4, ta w której dzwoni Pan K.

  Część 1, ta z tą rudą Martą

Cześć 2, ta w której Maks nie dopija kawy

Część 3, ta z nawiedzoną toaletą

  – Dzień dobry Panie Pawle – usłyszał Maks w telefonie, skrzywił się na dźwięk swojego imienia, tylko dwie osoby na świecie tak do niego mówiły – psychoterapeutka i matka.

– Cześć, możemy przez telefon czy muszę przyjeżdżać.

– Jak wolisz, fakturę wyślę pocztą.- zaśmiała się kobieta.

Poznali się jeszcze na studiach. Gośka miała wtedy narzeczonego, ale romans z Pawłem wyszedł na jaw dość spektakularnie – niedoszły mąż nakrył ich w uniwersyteckiej toalecie. Maks wyszedł z tego obronną ręką, jak zawsze zresztą. Potem nawet chadzał na wódkę z niedoszłym. Związek z Małgorzatą trwał do kolejnych wakacji, ale nie pamiętał imienia dziewczyny, z którą ją zdradził. Kiedy wykańczająca bezsenność zaczęła dokuczać Pawłowi bardziej niż wcześniej. Umówił się na wizytę u Małgorzaty Kwiecień, dopiero potem okazało się, że to jej nowe nazwisko, w jej nowym życiu.

– Wyślij wszystkie, łącznie z zaległymi. – Maksa zaczynała boleć głowa, pulsowanie narastało powodując łzawienie oka.

– Co się dzieje?

– Dziwnie się czuję od jakiegoś czasu, ale dzisiaj to już kuriozzz…. – syknął z bólu.

– Może jednak przyjedziesz?

– Nie, to tylko migrena. Sypiam nieźle, ale mam napady migreny, do tego wszystkiego chyba zaczynam mieć omamy.

– To znaczy?

– Cały czas zdaje mi się, że ktoś za mną łazi. Zasnąłem przed chwilą w kawiarni, obudziłem się z krzykiem, a w kiblu nawrzeszczałem na jakiegoś faceta.

– No jak tak dalej pójdzie to spotkamy się w Abramowicach na zamkniętym. – zaśmiała się serdecznie.

– Żebyś nie wykrakała…

– Dobra, przepraszam. Brałeś ostatnio te tabletki, które ci przepisałam?

– Nie, nic ostatnio nie biorę, sypiałem znośnie dotychczas.

– Pijesz?

– Nie, no skądże znowu… – wysilił się na żart.

– Weź pigułki. Przez pierwsze trzy dni po dwie na noc, potem po jednej. Zrozumiałeś?

– Dwie przez trzy dni, potem jedna. – powtórzył.

– Odezwij się jutro rano, wolałbym żebyś do mnie przyszedł jednak. – w jej głosie wyraźnie dało się słyszeć zaniepokojenie.

– Nie smuć, jeśli jesteś taka dobra jak mówią, to przepisałaś mi jakieś cudo.

– Paweł! Dwie dzisiaj, nie więcej! To środki ogólnego działania, ale nie możesz przedobrzyć.

– Wiem, dzięki. Pa. – rozłączył się.

Gdy dotarł do mieszkania nie włączył telewizora jak zawsze. Założył t-shirt i dresy, które miały służyć za spodnie do biegania. W szafce za lustrem znalazł tabletki, o których rozmawiał z Gośką. Dwie małe żółte łezki wyleciały na jego rękę. Z lekkim niedowierzaniem, że coś tak małego i w tak obrzydliwym kolorze może komuś pomóc wrzucił je głęboko w gardło i popił. Zaczął czekać, dochodziła dziewiętnasta, nic się nie działo. Nie odczuwał ani senności, ani ulgi w migrenie. Postanowił wzmocnić działanie tabletek porcją klasycznych tabletek przeciwbólowych. W związku z tym, że woda miała niewystarczająco dobry smak, wzbogacił go porządnym łykiem Johnnego. Spływający napój rozgrzewał przełyk w majestatycznym zwolnionym tempie. Ciepło zaczęło promieniować z żołądka w dalsze rejony ciała. Moc alkoholu zaszumiała w głowie, i spłynęła z całym ciężarem do nóg. Maks poczuł, że musi się położyć, powłócząc członkami doszedł do kanapy przed telewizorem. Padł. Budził się jeszcze parokrotnie, ale te powroty do reala służyły tylko łyknięciu kolejnej pary tabletek przeciwbólowych i popiciu ich alkoholem.

Około trzeciej w nocy obudziło go dzwonienie telefonu. Sam fakt, że o tej porze dzwonił telefon może być niepokojący, ale nie jeśli sfrustrowani klienci, pijani bardziej lub mniej potrzebowali swojej gotówki na już. Maksa bardziej zdziwiło to, że zaprogramowane „godziny ciszy” nie zadziałały. Sięgnął do kieszeni spodni, ale telefon sam wypadł na dywan. Wyświetlacz pokazał „Numer nieznany”.

– Spierdalaj – wymamrotał i zasnął znowu. Jednak kolejna fala narkotyczno-alkoholowej senności znowu została przerwana przez dźwięk telefonu. Maks ledwo podniósł powieki. Numer nieznany chciał pozostać nieznanym, toteż agresja u właściciela telefonu narosła, nadludzkim niemal wysiłkiem sięgnął po telefon, niezdarnym ruchem wyciągnął baterię i zasnął po raz trzeci.

Na dworze był już bladoróżowy świt kiedy Maks niedowierzając własnym uszom otworzył ponownie oczy. Na podłodze leżała pokrywa telefonu, bateria i telefon. Ten ostatni mimo wyjętej baterii dzwonił, na wyświetlaczu pojawił się znowu „Numer nieznany”. Trzeźwiejący umysł podpowiedział, że to kolejny z dziwnych snów jakie przytrafiały się ostatnio, a w związku z tym kolejne zaśnięcie nastąpiło samoczynnie. Mózg na sporym rauszu kompletnie zignorował niedorzeczność tej sytuacji.

[7lewandowski]

Nowy post na 7lewandowski.com - Opowiadanie Pan K., część 2 http://lewandowskipiotr.eu/wp-content/uploads/2015/06/ttronslien-15891-510x340.jpg groza, opowiadanie, pan k, thriller

New Post has been published on http://lewandowskipiotr.eu/opowiadanie-pan-k-czesc-2/

Opowiadanie Pan K., część 2

CZĘŚĆ 1, ta z tą rudą Martą – Link

CZĘŚĆ 2, ta w której Maks nie dopija kawy.

Ten dzień ciężko zaczął się już kilka godzin temu. Niestety wbrew oczekiwaniom zdrowego rozsądku popołudnie nie nabierało tempa. Dochodziła piętnasta, a powietrze było niedorzecznie gęste i gorące, jak to zwykle bywa w tygodniu końca świata.

Maks lubił swój garnitur, nikt nie wymagał od niego by zakładał ten uniform, ale robił to dla zaspokojenia swojego poczucia próżności. Czuł się lepszy od tego zwyczajnego starganego kurzem i potem „dziadostwa”, jak zwykł określać innych ludzi.

Skrzywił się wjeżdżając na piętro galerii handlowej, oto przed nim, w jego nieformalnym biurze czyli przy stoliku ulubionej kawiarni, siedział jakiś indyjski student. Na barki chłopaka spadło gradobicie przekleństw pod adresem imigrantów, na szczęście ten akt szowinizmu, dokonał się jedynie w myślach.

– Dzień dobry – padło powitanie – Niestety pana ulubiony stolik już od jakiegoś czasu jest okupowany – uśmiechnął się kelner.

– Widzę. No trudno, ale pewnie za to jakiś rabat dostanę? – uśmiechnął się Maks.

– Pan ma u nas wieczny i dożywotni rabat, proszę. – odpowiedział kelner i wskazał wolny stolik.

Laptop po uruchomieniu wyświetlił wielki czerwony „KWIATY!”, jednocześnie dotarł mail. „Kffiatowy: Twoja przesyłka zostanie dostarczona zgodnie z zamówieniem numer…”. Maks spojrzał na zegarek, jeśli faktycznie wszystko dobrze przebiega to Anna za kilka minut odbierze wielki bukiet czerwonych róż, prawdopodobnie będzie to widział jej ojciec i załatwi dwie pieczenie na jednym ogniu. O korzystny odbiór w oczach „teścia” warto było dbać – były policjant, ubek i wszystko co możliwe, jest w tym mieście niemal jak mafijny ojciec chrzestny.

Maks wciągnął ostatnie dwie krople kawy z samego dna filiżanki, gdy zadzwonił telefon.

– Mimo, że jesteś zwykłą męską świnią, która poświęca mi za mało czasu, to dziękuję za kwiaty, trochę jeszcze cię kocham… – powiedziała żeński głos w słuchawce.

– Przepraszam, to chyba pomyłka – zażartował.

– Wiesz co, ty jesteś gorszy niż świnia – zaśmiała się Anna. – Będziesz na dwudziestą w Złotym Cielcu?

– Oczywiście kochanie. Przepraszam, że nie odzywałem się od wczoraj, ale jeździłem trochę po wsiach, a na noc wróciłem do domu, zrobiłem sobie drinka i padłem.

– I tak długo spałeś?

– Nie… – zawahał się – Ja jak sypiam bez ciebie, to już nie jest sen. Ja zwyczajnie zamarzam w tym dużym zimnym i pustym łóżku.

– Mówiłam ci, żebyś ze mną zamieszkał. – westchnęła Anna.

– Oj nie, wiesz mieszkanie z teściami mi nie służy, poza tym sama dobrze wiesz, że Ewa za mną nie przepada.

– Powinieneś ją zrozumieć. Ma ostatnio sporo stresu, przygotowuje się do matury, rzucił ją chłopak, a jeszcze matka zaczęła spotykać się z kolesiem, który mógłby być jej starszym bratem.

– Czekaj, czekaj. Dużo starszym bratem.

Anna miała prawie czterdzieści lat, ale była szczupła, miała długie czarne włosy, zawsze się uśmiechała. Na pierwszy rzut oka miała góra trzydzieści lat. Zawsze podkreślała, że pasują do siebie z Maksem, bo ona wygląda dużo młodziej, a on dużo starzej.

Zakończyli rozmowę jak para zakochanych nastolatków – przekomarzając się kto ma pierwszy się rozłączyć. Dochodziła piąta. Żołądek zaczął domagać się posiłku, a słupki giełdowe stały jak zaczarowane od kilkunastu minut. Makler-freelancer czuł jak powieki samoczynnie mu się zamykają, a przez głowę przebiegła myśl – „Jeszcze kilka takich samotnych nocy w towarzystwie napalonej studentki i się wykończę”.

– Pańska kawa – wyrwał go z sennego letargu kelner.

– Co? – wzdrygnął się Maks.

– Zauważyłem, że wypił pan swoją poprzednią kawę, więc pozwoliłem sobie, w ramach tego rabatu, przynieść kolejną.

– A dziękuję – odpowiedział i ziewną zamykając oczy. Kiedy je otworzył zobaczył, że kelner przysiadł się do niego. – O co chodzi?

– Mówił pan, że wybiera się do Złotego Cielca?

– Ja? Nie, nie mówiłem. – Maks poczuł się nieswojo. Jasnoniebieskie oczy kelnera zdawały się patrzeć na rozmówcę, a jednocześnie były kompletnie nieobecne. – Czy coś jeszcze?

– Nie… Chciałem tylko…

– Nie wykrztuś to wreszcie z siebie człowieku, co chcesz?

– Czy może zastanawiał się pan kiedyś nad śmiercią.

– Co? – Maks poczuł jak strzał adrenaliny wypełnił jego ciało, zmrużył oczy i przyjrzał się postaci przed nim. Dopiero teraz kiedy obraz lekko się rozmył poznał rozmówcę. – Ah! To ty! Ten jehowy cudak, który był u mnie rano.

– Osobiście uważam…

– A gówno mnie to obchodzi – przerwał mu Maks. Zmierzył go wzrokiem – Słuchaj baranie, nie lubię jak ktoś za mną chodzi, albo jak mnie ktoś zaczepia. Potrafię się bardzo zdenerwować, więc z łaski swojej spierdalaj z mojego stolika, jeśli tutaj pracujesz to zaraz pogadam, żebyś stąd wyleciał. – cedził słowa przez zaciśnięte zęby – Jak cię kurwiszonie jeszcze raz spotkam, nawet przypadkiem to strzelę ci w kolano, zrozumiałeś? – Mężczyzna milczał – Spytał, czy dobrze mnie usłyszałeś.

– A czy pan słyszy? – spytał.

– Co? – Maks nie odrywał wzroku od rozmówcy. Dopiero po dłuższej chwili zdał sobie sprawę z nienaturalnej martwowty panującej ciszy. Oderwał spojrzenie, rozejrzał się. Przeszedł go dreszcz, a gardło stało się suche. Dookoła nich nie było absolutnie nikogo, cała galeria handlowa była pusta. Tam gdzie jeszcze przed chwilą młody dres kupował płyn do e-papierosa było puste stanowisko, a po zatłoczone zazwyczaj schody, wiozły tylko powietrze, z głośników nie leciała tandetna melodyjka, ale monotonne buczenie. Maks zerwał się przy stoliku. Rozejrzał się dookoła, cofnął się o kilka kroków wywracając kawiarniane krzesła.  – Co się tu dzieje?! – Zauważył, że nie jego rozmówca zniknął. Maks zaczął miotać się po pustym korytarzu. – Ej! Ludzie!? – krzyczał ile miał sił.

Postanowił wybiec na zewnątrz, pokierował się do wyjścia na parterze. Zbiegł po ruchomych schodach, zahaczył o kilka sztucznych rośli, wywracając je. Wybiegł na ulicę. Nikogo. Nagle, po drugiej stronie ulicy zobaczył człowieka. Pomachał mu, ten odpowiedział tym samym gestem. Maks zobaczył jak ten ktoś zaczyna biec w jego stronę wymachując rękami. Ciszę przerwał ryk silnika auta, które nagle wyłoniło się z ulicy Okopowej. Czerwone auto przedriftowało zakręt, zostawiając kłęby białego dymu i smród palonej gumy. Pojazd pędził wprost na nieznajomego, który kompletnie nieświadomy szedł w stronę Maksa. Jak bezbronny widz widział jak czerwone auto kosi mężczyznę, nogi wygięły zupełnie nienaturalnie na bok, cało bezwładnie rozciągnęło się, głowa szarpnięta wielką mocą uderzyła w przednią szybę auta. Krew pojawiła się dopiero w wyniku kontaktu z drobinami szkła. Ciało odleciało rzucone po skosie, upadając zaledwie o kilka metrów od jedynego widza. Krew broczyła z oczu, czoła, nosa, ręce drżały w przedśmiertnym szoku, Maks poczuł niewyobrażalny ścisk w żołądku.

– Czy nie smakuje panu nasza kawa? – pojawił się nagle głos.

[7lewandowski]

Nowy post na 7lewandowski.com - Opowiadanie Pan K., część 1 http://lewandowskipiotr.eu/wp-content/uploads/2015/06/girl-788811_640-510x341.jpg groza, lewandowski, opowiadanie, pan k

New Post has been published on http://lewandowskipiotr.eu/opowiadanie-pan-k-czesc-1/

Opowiadanie Pan K., część 1

Część 1.

Są dni kiedy czujesz, że stanie się coś niezwykłego, po plecach przechodzą dreszcze i myślisz, że ktoś umarł. Pewną złośliwością jest fakt, że czasami tego nie odczuwasz, albo zwyczajnie nie rozpoznajesz tego stanu.

Tamtego dnia połowa miasta obudziła się z tym dziwnym przeczuciem, nikt z nich dzisiaj nie umrze, chociaż akurat tego nie można być pewnym do końca. Lublin zmienił się w post apokaliptyczną pustynię, na której żyją małe komórki rodzinne. Studenci ukrywali się w barach lub uczyli się do egzaminów. W centrach handlowych zauważalny był też brak uczniów, którzy przygotowywali się matur. Wiosna tego roku dawała się mocno we znaki.

Dochodziła czwarta nad ranem. Po pustych ulicach pędziła czerwona Alfa Romeo Montreal. Charakterystyczny huk wydający się z tej V8 wprawiał w drżenie okna mijanych bloków, oraz nogi rudowłosej dziewczyny siedzącej obok kierowcy owego auta.

– Jeszcze! – zawołała łapiąc go za udo.

Maks wcisnął gaz w podłogę, silnik ryknął całą swoją mocą. Prosty odcinek między Placem Bychawskim, a skrzyżowaniem Piłsudskiego z Narutowicza zdawał się jeszcze skrócić. Alfa cięła środkiem pustej drogi. Kierowca poczuł jak ręka rudej zaczęła masować mu krocze.

Auto przeskoczyła nad kilkoma dziurami. Maks zauważył zmieniające się światło na czerwone, wydusił z silnika jeszcze trochę i przejechał, zmuszając dwa auta do ostrego hamowania. Alfą podrzuciło na koleinach, ręka rudej Marty zacisnęła się mocniej, co zauważalnie ucieszyło ciało Maksa, który rzucił spojrzenie na dziewczynę. Ciekawiło go czy stanik zgubiła jeszcze w czasie imprezy w klubie czy może w ogóle chodziła bez.

Opony zabłagały o litość gdy skręcił w uliczkę między cmentarzem, a centrum handlowym. Ich pisk zlał się z piskiem Marty. Kolejna zwierzyna zmierzała właśnie ze swoim oprawcą do jego mieszkania. Maks miał typowe, jak na kolesia w jego wieku hobby, zaliczał takie „marty” raz na jakiś czas, a potem odsyłał je do domu życząc miłego dnia i kasując numer telefonu z pamięci telefonu. One leciały na ciuchy i kasę, po przejażdżce Alfą same rozkładały nogi, a potem dziękowały za noc i czekając do końca życia na telefon.

Czerwona jak krew Alfa zahamowała przy budynku na Bema. Maks przyłożył kartę magnetyczną do czujki otwierającej wjazd do podziemnego parkingu. Słońce nieśmiało przebijało się szczelinami między blokami. Na Bema panował jednak zimny półmrok. Na ulicy, czarny jak noc kot sprawdzał, czy szczurza padlina nadawała się do konsumpcji. Jednak kota nie zastanowiło, że dość żywiołowe zwierzę jakim jest bez wątpienia szczur, zwyczajnie padło trupem.

Mieszkanie było minimalistycznie urządzoną kawalerką, w stylu ogólnie nazywanym Ikea. Duża salonokuchnia w jasnych kolorach, na środku kanapa, mały stolik kawowy i wielka plazma na ścianie. Sypialnia mieściła łóżko i szafę, ale w łazience była spora wanna z hydromasażem. W lodówce schładzał się kolorowy albo bąbelkowy alkohol. Rudowłosa Marta wchodząc do mieszkania była już prawie naga, bluzkę cisnęła na stolik, a po chwili pieszczot zdjęła resztę i usiadła w wymownej pozie na kanapie.

„Nawet niezła” – pomyślał Maks i nalał im szampana.

Ich wspólny poranek nabierał coraz większych rumieńców. Po kilku minutach szampan lał się bezpośrednio z butelki, a po kilku następnych nikt nawet nie pamiętał już o ruskim winie musującym. Dziewczyna wijąc się pod chłopakiem, kopnęła butelkę, a ta wywróciła się na stoliku robiąc spektakularnie dużo hałasu. To było libretto przed erotyczną symfonią krzyków i orgazmów jakie ufundowali Maks i Marta tego poranka.

Dziewczynę obudziło ściskanie w żołądku. W pierwszej chwili, dość naiwnie, uznała że to zwyczajne uczucie głodu. Przeciągnęła się, ale uświadomiła sobie, że to nie brak jedzenia jej dokucza, ale nerwowy dyskomfort, dokładnie taki sam jak ten przed maturą rok temu. Marta leżała kompletnie naga na łóżku, w podobnym stanie obok niej chrapał Maks. Rozejrzała się po pokoju, ale nie zauważyła swojej komórki, ubrała więc koszulę, którą kilka godzin temu ochoczo i niemal zwierzęco zdarła z kochanka.

Mieszkanie zrobiło na dziewczynie piorunujące wrażenie. Prawdopodobnie dlatego, że część jej koleżanek nadal mieszkała z rodzicami, a pozostała część wiedziała, że mieszkanie co prawda puste, ale na pewno drogie. W salonie znalazła telefon, który informował, że cztery godziny temu budził ją na pociąg do domu. Nieważne, nareszcie może znalazła „tego jedynego”. Rzuciła okiem na kuchnię, w rogu stała nieduża lodówka. Podeszła do niej, otworzywszy drzwiczki mocno się pochyliła, miała długie szczupłe nogi i zgrabną pupę. Kiedy czytała daty przydatności do spożycia kolejnych produktów, ciszę pomieszczenia zakłócił odgłos. Marta wzdrygnęła się i natychmiast odwróciła i zaczęła się wsłuchiwać. Odgłos powtórzył. Rudowłosa rozejrzała się po pokoju i zauważyła, że to butelka po szampanie przeturlała się tam i z powrotem po stoliku. Dziewczyna po chwili konsternacji uznała, że wzruszyła ją sama kilku minut wcześniej, po czym wróciła do segregacji odpadów w lodówce. Dobrze, że znowu się odwróciła, bo inaczej mogłaby umrzeć ze strachu. W chwili gdy jej zgrabna pupa znowu pokazała się spod koszuli, na kanapie pojawił się mężczyzna, chociaż nie wykluczone, że siedział tam od samego początku. Nachylał się nad butelką szampana, i trącał ją palcem patrząc jak przetacza się kilka centymetrów tam i z powrotem. Gdyby nie dość zaskakująca materializacja, nie byłoby w mężczyźnie nic nadzwyczajnego. Miał znoszone jeansy, czarną koszulkę z jakimś wzorem. Był szczupły, miał zapadnięte policzki, dwu, trzy dniowy siwy zarost i krótko ostrzyżone siwiejące włosy. Spojrzał on na to co niechcący prezentowała mu Marta. Jego twarz przybrała minę uznania i z takim samym szacunkiem kiwnął kilka razy głową, wyrażając uznanie gustu właściciela mieszkania.

Marta poczuła, że ktoś się na nią patrzy. Będą przekonaną, że to Maks klepnęła się w prawy pośladek i stanęła w lekkim rozkroku.

– No i na co czekasz? – spytała masując sobie pupę i nadal nie odwracając się. Jednak nie otrzymała odpowiedzi. Odwróciła się prostując plecy.

Rozejrzała się po pokoju. Panowała w nim ta sama co przed chwilą cisza i pustka. Marta złapała leżące na wierzchu jabłko i niemal biegiem wróciła do sypialni. Mężczyzna jednak wcale nie zmienił się w mgłę, ani nie zniknął, jednak dziewczyna go nie widziała, a może nie przyjrzała się dość dobrze? On przeciągnął się na kanapie, lekko kopnął leżącą na stoliku zieloną butelkę, poturlała się i wydając stłumiony huk upadła na szarą wykładzinę. Mężczyzna rozsiadł się wygodnie rozkładając ręce na oparcie, odchylił głowę do tyłu i zniknął.

Kochankowie wstali dwie godziny później. Maks nie pracował w typowych godzinach, prawdę mówiąc odkąd zwolnił się z korpo czuł się dużo lepiej, na pracę poświęcał około czterech godzin dziennie. Obracał pieniędzmi ludzi, którzy nie chcieli zaufać normalnym firmom lub uważali, że marże pośredników są zbyt duże. Poranny prysznic miał oczyszczający charakter dla niego, to sacrum zostało przerwane przez nagość ciała Marty, która postanowiła jeszcze skorzystać z gościnności.

Dochodziła trzynasta gdy skończyli jeść śniadanie. Rudowłosa miała jedną cechę, której Maks nie tolerował, po jednej wspólnej nocy planowała wspólne życie, zagłuszając aktualne komentarze do notowań giełdowych.

Na stole zawarczał telefon. „ANNA” – pokazał wyświetlacz, Maks przeciągnął czerwoną słuchawkę.

– Żona? – spytała rozczarowana dziewczyna.

            – Co?! Nie, tego szczęścia jeszcze nie doświadczyłem! – prychnął.

– To dlaczego nie odbierzesz?

– Za dużo byś chciała wiedzieć.

– Co robisz wieczorem? – spytała.

– A mam takie rodzinne bzdury. – odpowiedział mając na myśli przyjęcie urodzinowe swojej kobiety. Anna by mu nie darowała gdyby tym raz się nie zjawił. Przeciągnął się ospale.

– Może weźmiesz mnie ze sobą?

– Ekhm – prawie spadł z krzesła.

– Dobra, nie to nie! – Wzięła łyk soku – Ale wiesz, że… – przerwał jej telefon. – Halo? Gdzie?… O matko, żartujesz?!… Dobra będę za kwadrans! Paaaaa! Muszę lecieć, wiesz. – Powiedziała wstając od stołu i zbierając swoje rzeczy.

– No skoro musisz…

Marta dość szybko była gotowa do wyjścia, równie szybko ubierała się co i rozbierała kilka godzin wcześniej. Gdy tylko zamknęła za sobą drzwi Maks odetchnął, wiedział że to ostatni raz kiedy widział tę rudowłosą biuściastą dziewczynę. Zasiadł przed telewizorem i zaczął wsłuchiwać się w monotonny głos gadających głów. Z tego giełdowego letargu wyrwało go stukanie do drzwi.

„Wróciła…” – pomyślał.

– Zapomniałaś majtek? – krzyknął w stronę drzwi, po czym wstał w ich stronę. Otworzył zamaszystym krokiem. Nie stała tam jednak Marta, ale skromnie ubrany, niewysoki mężczyzna. Maks skrzywił się i przymknął drzwi, ale nie mógł go rozpoznać, przecież on akurat widział go pierwszy raz.

– Serdecznie dziękuję za troskę, ale o ile mnie pamięć nie myli to ubierałem…

– O co chodzi? – spytał sucho Maks.

– Chciałbym chwilę z panem porozmawiać. – odpowiedział spokojnie gość.

– Coś czuję, że ja nie mam ochoty na rozmowy.

– Ale temat jest bardzo istotny w życiu każdego człowieka. Chodzi o śmierć.

– A! Pan ten jehowy! – odetchnął z ulgą Maks. – Wie pan ja was naprawdę szanuję, wierzcie sobie w co tam chcecie, za gazetkę dziękuję. – zatrzasnął drzwi.

– Ten temat jednak pana nie ominie – dał się słyszeć głos zza drzwi.

Maks spojrzał w judasza, ale mężczyzna już prawdopodobnie odszedł.