Wimbledon ‘15: Hulde aan Rojer
Het hoogtepunt van het tennisjaar zit er weer op. De ranglijstaanvoerders bij zowel de heren als vrouwen wonnen het enkelspel. Vooral de overmacht van Serena Williams is toch weer duidelijk. En het lijkt wel alsof het verschil steeds groter wordt. Alleen Azarenka, die aan een goede comeback bezig is, kan het Williams enigszins lastig maken. Maar verder is er niemand in de top 10 die ook maar in de buurt komt. Verder liet Federer weer geweldig tennis zien (tot de finale). Bij vlagen naderde hij het hoogste niveau uit zijn carriére. Helaas haalde hij dat niveau niet tegen Djokovic, die een zakelijk toernooi speelde, zonder zijn topniveau te halen. En dan is er natuurlijk nog Nadal, die zich (weer) liet verrassen door tennistoerist Brown. Wat een artiest met zijn looks en onvoorspelbare spel. Volgens mij weet hij zelf niet eens wat hij gaat doen. Op het moment dat hij de bal moet gaan slaan, bedenkt hij pas wat hij doet en dreef hij Nadal voor de tweede keer tot moedeloosheid.
Buiten alle aandacht die naar het enkelspel ging, gebeurde er van alles in het dubbelspel. Martina Hingis pakte 18 jaar (!) na haar enkelspeltitel, zowel de titel in het gemengd als damesdubbel. En groot Nederlands succes voor Jean-Julien Rojer. “Onze” man uit Curaçao pakte de titel in het herendubbelspel. Mooi om te zien hoe een prof die wilde stoppen met tennis een tweede leven vindt in het dubbelspel. En met zoveel succes. Die man verdient alle lof van het Nederlandse volk, vooral met de huidige lichting heren die in het enkelspel niets presteren. Haase’s zelfvertrouwen (zijn mijn laatste blog) bleek weer totaal op niets gebaseerd. Tegen een Murray in topvorm had hij niets in te brengen. Hulde aan de bescheiden JJ Rojer! Geen woorden maar daden.