119 — Geen affiche [eerste plakkaat]
Mijn wet is wil. En ik wil iets zeggen. In de eerste plaats wil ik dat je naar me kijkt. Je mag ook, zoals Herman de Coninck het zei, naar anderen kijken — en je mag daar zelfs hartstochtelijk van genieten — maar uiteindelijk, liefst, toch, vooral ook: naar mij. Hier is het te doen. De bedoeling is natuurlijk dat er ‘hier’ heel wat te zien zal zijn, en dan vooral: veel om te lezen. En de bedoeling is dat dat nog een tijdje zo blijft — tot over 120 dagen toe. Dat is mijn taak, mijn zelfgekozen opdracht. Mijn queeste. Of het haalbaar is — of ik het haal — zal tot het bittere — of het zoete — einde spannend zijn. Of dat is toch de bedoeling. Ik heb geen groot plan, maar wel een kleintje. Ook al kan het geen muziek zijn, toch wil ik dat het als muziek is. Ook al kan het geen jazz zijn, toch moet het erop lijken — met improvisaties en variaties, vol knipogen, knip- en plakwerk, herschrijvingen; confessies van een schrijverd. Geen zuivere theorie, maar ook geen inhoudsloos gebaar. Geen koppig programma. Geen verantwoorde chaos. Geen preconstructie. Het kan — en mág — geen filosofie zijn, toch geen echte, maar ook geen literatuur, of toch geen echte. En ook geen fictie, en ook geen autobiografie. En geen kunst, en geen kitsch; en geen reflectie, geen symptoom, en geen symbool. Geen bevestiging van een dwaling, geen ontkenning van een gelijk. Geen zoektocht met een doel. Geen antwoord op een vraag, of een aanbod. Geen reactie. Geen bedachte bescheidenheid. Geen mercantiele arrogantie. Ik weet dat ik soms moeilijk doe, en ik kan mij ook heel goed vergissen — maar als ik mij niet vergis, is dat geen probleem. Laat dit dus een soort contract zijn, een overeenkomst, een schijnhuwelijk, tussen jou en mij. Ik kies voor jou, en jij kiest voor mij. Niet exclusief (cfr supra), niet voltijds, zelfs niet volmondig — maar nu en dan, bij het komen en gaan, zie je mij staan. Af en toe schik ik het lot te verleiden met een toevalstreffer waar ook jij iets aan hebt. En de stille hoop is dat jij mijn dagelijks werk bezegelt, met commentaar, een repliek, een reactie. Al is het maar in je hoofd. De rest volgt vanzelf. Het is een Nieuwe Eerlijkheid die ik nastreef. Maar dat kan ik niet alleen. Daar wil ik eerlijk in zijn. Mijn eerste verbintenis betreft een vorm van regelmaat: ik wil dat er een overzicht ontstaat, dat spontaan de aandacht opeist. Een samenvatting, met ruimte om te onsnappen, en te ontspannen. Een synthese, vooraf. Liefst niet met woorden. Een beeld. *** Gezocht: vormgever. Object: affiche. Reactie: goed.