Onderzoekers van de Universiteit van Cambridge hebben met behulp van de Esquel meteoriet, waarvan je hierboven een fragment ziet, vastgesteld dat het moederlichaam, waarvan de meteoriet ooit deel heeft uitgemaakt, honderden miljoenen jaren lang magnetisch moet zijn geweest. De Esquel is genoemd naar een dorpje in Argentinië, waar een plaatselijke boer een gat groef om een watertank te kunnen plaatsen en hij per toeval op de meteoriet stuitte, die 700 kg woog. Het is een bijzondere meteoriet, want het is een pallasiet, een zeldzaam type meteoriet die juweelachtige olivijnkristallen bevat, ingebed in nikkel en ijzer, welke goed te zien zijn als je er plakjes van af zaagt. En dat is met de oorspronkelijke Esquel gebeurd, hij is flink verdeeld – een jaar geleden werd nog een deel ervan in Nederland te koop aangeboden. Voordat de Esquel na een lange reis op aarde aankwam en als meteoriet neerstortte behoorde hij tot een zogeheten planetesimaal, een soort van bouwsteen waaruit 4,5 miljard jaar geleden de planeten van ons zonnestelsel zijn ontstaan. Aanvankelijk dacht men dat deze planetsimalen een kleine ijzerkern hadden, die door een snelle afkoeling maar kort als magnetische dynamo werkte. Maar de Esquel laat zien dat hun magnetisme veel langer duurde. De ijzerkern van de aarde werkt op dezelfde manier, alleen heeft die door z’n omvang miljarden jaren nodig om af te koelen en z’n magnetische veld kwijt te raken. Bron: NRC-Handelsblad, 24 januari 2015.
