#poihsh

[lum1nous-darkness]

Να σαι ρομαντικός γιατί οι σχέσεις περνάν οι μεγάλες αγάπες ποτε,

πετάξαν ελεύθερες σαν τα πουλιά πανώ από τις κολώνες του ΟΤΕ

[psisou-na-figeis]

-συνέχεια την ποίηση θα έχεις στο μυαλό σου;

-μου την θυμίζεις εσύ.

[sxedies-kai-kormia]

Το πλάνο σου Κοντινό Το πλάνο μου Μεσαίο Μπούστο

//σκηνοθέτες

[anthemelia]

Μεγαλώσαμε πια

κάνουμε σεξ και γυρνάμε στις δύο το βράδυ

δουλεύουμε δέκα ώρες για ψίχουλα

πάμε τους σκύλους μας βόλτα

κι αντί για εκείνους, τους σκουντάμε εμείς για ένα χάδι.

Είμαστε σωστοί ενήλικες, ναι,

σιγά σιγά αδειάσαν οι ντουλάπες

πετάξαμε τα σκισμένα τα τζιν, τ’ αρβυλάκια

τα βανς και τις φούστες τις μίνι

και κάθε βράδυ ξεχειλίζουμε δέκα τασάκια

σκοτώνοντας μέσα μας ό,τι έχει απομείνει...

Ωριμάσαμε πια, όλοι το λένε,

κάποιοι συζούνε, άλλοι έχουν ελεύθερες σχέσεις

πήραμε πτυχίο, χρωστάμε δύο, χωρίζουμε και η ζωή κυλά

μας λεν «κάτι παίρνεις, κάτι χάνεις, κάποτε πρέπει να διαλέξεις»

με τα χρόνια σαν μπαλόνι ξεφουσκώνει η καρδιά...

Είμαστε πλέον μεγάλοι, όχι παιδιά,

κάνουμε φορολογικές δηλώσεις, έχουμε και ψυχολογικά

παλιότερα πίναμε χύμα τις μπύρες, τώρα έχουμε αγαπημένο κρασί

φοράμε κουστούμι, ταγέρ, ασύρματα ακουστικά

κι όμως τριγύρω, αν ακούσεις, έχει χαθεί η μουσική...

Μεγαλώσαμε πια, βεβαίως,

ξυπνάμε στις εφτά ακριβώς μετά από αναβολή

βρίζουμε λίγο στα φανάρια, πίνουμε καφέ, βιταμίνες

τρέχουμε αγώνες δρόμου κι όμως! κανείς δεν γνωρίζει γιατί

για να γίνουμε πλούσιοι, να ζήσουμε καλά ή απλώς επειδή πρέπει;

η ζωή σηκώνει τους ώμους, μας γυρνάει την πλάτη και τρέχει...

[penny23]

Τι νομίζεις, λοιπόν κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

[0011011]

Μόνο γράφε τούς λόγους, 

μήπως κι ὀφείλω κι ἂλλη λύπη. 

Θέλω νά ἒχω τή συνείδησή μου ἣσυχη 

πώς βασανίστηκα γιά ὃλα.

-Κική Δημουλά

[kati-san-poihsh]

Ελπίζω κι εσύ που και που να θυμάσαι μαζί με μένα το κακό που σ'αφησα να μου κάνεις και να αναπολείς τις στιγμές μας.

Και αυτόν τον έρωτα που έπνιξες σαν μωρό στην κούνια εύχομαι να τον νοσταλγεις ενίοτε, ίσα ίσα για να θυμάσαι πώς σε κοίταζα στα μάτια και πώς σου έλεγα το σαγαπω

Θυμήσου τα αυτά απόψε όσο εγώ θα πίνω το ποτό της λήθης, κρίμα είναι χαθούν κι αυτά μαζί με μας στου χρόνου τη ματαιότητα.

[oreopathis]