#pokora

[e-uociec]

"Nie bądź taki niecierpliwy. Ja mam własne tempo. Nie jestem zbyt inteligentna. Potrzebuję mnóstwo czasu, żeby się do czegoś przygotować. Zaczekasz na mnie?" – Haruki Murakami „Na południe od granicy na zachód od słońca”

[little-lost-blog]

Nie spieszę się już tak jak kiedyś. Nauczyłam się, że nie wszystko, co prawdziwe, przychodzi szybko. Niektóre rzeczy potrzebują ciszy, żeby mogły się narodzić bez strachu. Potrzebują czasu, który nie jest poganiany przez samotność ani przez pragnienie, żeby w końcu przestać czekać.

Jest we mnie cierpliwość, która nauczyła mnie pokory. Pokory wobec rzeczy, których nie można przywołać siłą. Pokory wobec przeznaczenia, które nie tłumaczy swoich decyzji, a jednak nigdy się nie myli. I szacunku do czasu — bo czas nie jest pustką. Jest drogą, którą dusza musi przejść, żeby stać się gotowa.

Zrozumiałam, że nie wszystko, co opóźnione, jest utracone. Niektóre rzeczy są chronione przez swoją własną ciszę. Chronione przede mną — zanim nauczę się je przyjąć bez strachu, bez potrzeby trzymania zbyt mocno.

Nie chcę już wyprzedzać swojego życia. Nie chcę wymuszać spotkań, które nie znają jeszcze mojego imienia. Jest coś głęboko prawdziwego w tym, żeby pozwolić rzeczom nadejść wtedy, kiedy same odnajdą drogę.

Więc czekam. Z cierpliwością.

Z szacunkiem. I z pokorą.

Bo wierzę, że to, co naprawdę do mnie należy, nie minie mnie.

Odnajdzie mnie w chwili, w której przestanę się bać, że nigdy nie nadejdzie.

[paprsky]

Pokora

podřizování se někomu plynoucí z uznávání vlastních nedostatků, projev zdvořilosti z pocitu vlastní nedokonalosti

Alternativní definice:

nedostatková vlastnost soudobé společnosti

[tanczacazesmiercia]

[walka-o-siebie]

Wiele sytuacji w życiu sprawia, że człowiek pokornieje.

Cios na wątrobę bardzo szybko odziera nas z szaty Supermana. Szczególnie jeśli jest zadany przez kogoś po kim byś się tego nie spodziewał. Wtedy poznajemy gorzki smak zszarganego i złamanego ego. To nieoceniona lekcja i zarazem próba charakteru. Wielu nie jest w stanie podnieść się po porażce, po obnażeniu ich słabości nie znajduje wiary w siebie, rezygnują. Są też tacy, którzy dzięki lądowaniu w pozycji horyzontalnej zaczynają wnikliwiej przyglądać się sobie. Pokora pomaga zrozumieć, że nie wolno lekceważyć przeciwnika. Pokora wyznacza też granicę pomiędzy zdrową samooceną swoich umiejętności a pychą. Jeśli zakładasz, że dziś już jesteś najlepszy i że na sali czy poza nią „nie ma na ciebie kozaka” to możesz być pewny, że boks bardzo szybko sprowadzi cię na ziemię, bo „kozak się znajdzie” szybciej niż myślisz a wtedy, cios przyjęty z zaskoczenia wysyła jasny komunikat:

I co teraz mądralo, jaki teraz masz plan?!

20.07.2020r.

[poyebanadama]

"Pokora i delikatność nie są cnotami ludzi słabych, lecz mocnych, którzy nie potrzebują źle traktować innych, by czuć się ważnymi"

-Papież Franciszek

[seraphimonthesearch]

(...) nic własnego nie może człowiekowi imponować; jeżeli więc imponuje nam wielkość nasza lub nasza przeszłość, to dowód, że one w krew nam nie weszły.

Witold Gombrowicz, Dziennik 1953-1956

[wiara-na-ziemi]

"Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony."

Nie warto na tym świecie zabiegać o wysokie pozycje, poparcie społeczeństwa, czy o korzyści. Wszystko co materialne i ziemskie zostanie tu - na tej ziemi, jednak wszystkie wartości duchowe i praca nad charakterem, pójdą z Tobą do nieba w dniu sądu.

Łk. 14:11