#polatuzcan

[polatuzcan]

Bilim adamları pirelerin farklı yükseklikte zıplayabildiklerini gördüklerinde hepsini 30 cm yüksekliğindeki bir cam fanusun içine koyarlar. Metal zemin ısıtılır. Sıcaktan rahatsız olan pireler zıplayarak kaçmaya çalışır ama başlarını tavandaki cama çarparak düşer. Zemin de sıcak olduğu için tekrar zıplar, tekrar başlarını cama vururlar. Pireler camın ne olduğunu bilmediklerinden, kendilerini neyin engellediğini anlamakta zorluk çeker. Defalarca kafalarını cama vuran pireler sonunda o zeminde 30 santimden fazla zıplamamayı öğrenir.Artık hepsinin 30 cm’e kadar zıpladığı görülünce deneyin ikinci aşamasına geçilir ve tavandaki cam kaldırılır. Zemin tekrar ısıtılır. Tüm pireler eşit yükseklikte, 30 cm zıplar! Üzerlerinde cam engeli yoktur, daha yükseğe zıplama imkanları vardır ama buna hiç cesaret edemezler. Kafalarını cama vura vura öğrendikleri bu sınırlayıcı “hayat dersi ”ne sadık halde yaşarlar.

Konumuzun aslına bahis olan bu cam fanus deneyi bize psikolojide öğrenilmiş çaresizliği anlatıyor. Coğrafya dersinde madenlerimizin zenginliğine duyarsızlığımızın, gün gelip psikoloji derslerinde çok da aklımıza yer etmeyen bu kavramlarla birleşeceğini elbette tahmin edemezdik.

Taşı toprağı altın memleketimizin nice madenleri var ve günümüz çocuklarına ne denli bir bilinçaltı yaratacak bilemiyorum. Ama gözü gören kulağı duyan her Türk vatandaşı gibi bu maden ölümlerine tek başına üzülmek, kızmak bu tür kayıplara acılara çare olmuyor.

_Madende kalan işçilerden birinin eşine mikrofon uzatıldığında kadın madenden çıksa ne olacak ki demişti. Kredi borcunu ödeyemiyoruz, yiyecek ekmeğimiz yok diyordu..

_Daha önce göçükten canlı çıkarılan bir maden işçisi ambulanstan çıkarılırken sedye kirlenmesin diye çamurlu çizmelerini çıkarmak istemişti.

_ Oğlunun cenazesine yırtık lastik ayakkabılarıyla giden maden işçisinin babasına valilik 11 Tl'lik yeni lastik ayakkabı göndermiş o da ‘’almasak olmaz şimdi’’ deyip devlete saygısızlık etmek istememişti

**

Bu resimlere iyi bakmak gerekiyor.

Bir ülkeyi tanımak istiyorsanız o ülkenin yoksullarına bakın diyen Albert Camus’un sözüne bir ilavem daha olacak. O ülkeyi tanımak istiyorsanız o ülkedeki ölümlere bakmak gerekiyor. Tanımak için daha iyi kriter sanırım.

Gelir adaletsizliğinde dünya 5.si olduğumuz şu zamanlarda yoksulluğun yanında

kadın cinayetlerinin artması,

şiddetin sürekli tırmanıyor olması,

yeni çıkan şu uyuşturucu türünün önüne geçilememesi, bizi tanıtmak şöyle dursun, röntgenimizi çekip önümüze koyuyor. Bu konularda eminim ki devlet elinden geleni yapıyordur. Fakat üzerimize düşen görev haksızlıklar ve yanlışlar karşısında susup dilsiz şeytan olmamak.

Kendimizi bildik bileli zaten bu ülkenin sıkıntıları vardı. Ecevit’e yazar kasa fırlatılan zamanlardan tutun da ekonominin durmasını mı istersin, terör sorunu mu istersin ,insanlarının fikirlerine ,dinlerini yaşamasına bakıp aşağılanması mı istersin ,darbeler mi istersin? Ne isterseniz zaten vardı. Ama bu konular hiç olmamış, sanki düzeltilecek- konuşulacak hiç birşey yokmuş gibi sadece Volkan'ın milli takım maçından önce takımı bırakmasını daha çok dert ediyoruz ve vatan millet mevzularını bunun üzerinden değerlendiriyoruz. Ya da televizyonda kimin dudağını daha iyi pırtlattığını seçerek yetenek avcılığına soyunuyoruz.(Adına beatbox deniyormuş)

Halbuki yetenekleri çok uzakta aramaya gerek yok. Asgari ücretle aile geçindiren bir baba, bunca saçmalık karşısında ruh sağlığını koruyabilen bir birey, bunca adaletsizlik karşısında sanki anlaşmalı bir uysallığı kabul etmiş insanlarımız asıl yetenek.

Böyle gittikçe maalesef daha çok yırtık ayakkabılara üzüleceğiz, beton aşkına kurban verilen inşaat işçilerin arkasından dualar okuyacağız. Facebooktan, twitterdan yazıp gündeme taşıyacağız. Devlet şefkatli elini anında hissettirecek sonra tekrar bizi gerçeklerimizle başbaşa bırakacak.

Oysa madenlerimizin zenginliğini kendine yakın olana heba etmektense emeğin yanında olan insanlarla paylaşmak daha onurlu değil mi.

Ama korkmaya gerek olmadığının farkındayız.

Altımız ne kadar sıcak olsa da sadece yeteri kadar sıçramayı iyi öğrendik biz.

polat_uzcan/twitter

[polatuzcan]

Herhangi bir şeyi abartmak bir aslında bir öğreti biçimi. Çocukluğumuzdan beri kabullenmek istemesek de işin medya ayağı kullanılarak hem istediklerini yaptılar hem de istediklerini sattılar bize..

İllumünati  üzerine konuşma yapacak değilim. Bunların tamamen uydurmaca olduğunu düşünenler için de iyi niyetlerinin karşılığı olacak bir dünya göremedim bu yaşıma kadar.  80 ler kuşağında çocukluğunu geçirmiş her bireyin jery adındaki farenin tom adındaki kediyle dalga geçmesiyle büyüdüğümüz için ekonomik krizler ,sosyal patlamalar ve yoksulluk  yaşamamıza rağmen hala olaylar ile dalga geçebiliyor olmamızın altyapısında  bu var sanırım.

    Yazının ana temasından uzaklaşmadan esas konuya dönelim.

ABARTI . Daha doğrusu  bireysellik üzerine abartı.yani bizzat kendimizi abartıyor olmak.

  Tasavvuf dilinde ‘’nefs’’ dediğimiz  ya da aynı kefenin içine koyabileceğimiz ego , benlik , özgüven v.s… Bu saydıklarımızla, ancak bir savaş halinde olduğumuzda bize  fayda sağlayabilecek bir olgu haline dönüşebiliyor.nefsinle çatışma halinde olmak  nice gelişim kitaplarına konu olmasına karşın postmodern yaşamın en büyük mücadelelerinden biri.Bu  savaşın  insanın son nefesine kadar sürecek olmasının sebebi sürekli bir döngü içinde yaşanıyor olması.Egoların seni besleyecek, kimliğini abartacak, sen de bununla savaşacaksın.Bir sineğin bir su birikintisi karşısında kendini kaptan-ı derya olarak görmesi misali  , kayıt altına alabildiğimiz başarılarımız ,etkinliklerimiz sürekli tüketen toplumumuz tarafından  kolayca yutulmakta. Günümüz din  ve ahlak gerekliliği seni kibirden alıkoyuyor ama kapitalizm denilen sirkin eline düşmeyen kalmadığı gibi ego da  çoktan bir kazanç kapısı olmuş durumda.Nasıl mı?

Alın size sosyal medya.

Nerede olduğunuzu ,ne yediğinizi, ne giydiğinizi ,kiminle birlikte olduğunuzu, nereyi yönettiğinizi ,neyi eleştirdiğinizi ,kısaca insan olmaya özgü ne varsa size abartılı bir biçimde sunacak bir dünya yaratılmış halde.Kim sabah kalktığında 

facebook

 beğenisine bakmıyor veya kim trend olmuş konulara b,r göz gezdirmiyor? Artık takip ediyor ve izleniyor olmak içimizde varoluşumuzu  hissettirecek  en büyük silah.Ve bu narsist yaşam tarzı ,abartı denilen canavar olmadan ne yazık  ki olmayacak.Bunu bilen endüstri en olmayacak konuları konukları istenen zamanda istenen şekilde kullanabiliyor.

Sanat dersek görünürde bir sıkıntı yok. Sanat  herhangi bir durumda oluşabilecek bir kaostan da beslenebilir, bu durumdan oluşabilecek bir sessizlikten de.Hali hazırda abartılmış bir dizi sektörü tiyatroyu, abartılmış bir şair şiiri , abartılmış bir yazar edebiyatı , bilinçli veya bilinçsiz şekilde reklam yapacak  ve bu durumdan sonuç olarak sanat bir kazanım sağlayacaktır.

Herkes kendilerine rol model olarak sunulan kişilerden aldığı ilham ile sosyal hayata ve sosyal medyaya  yöneliyor. Nice izlenesi filmlere +18 uygulaması gelirken(örn: İtirazım var ) ,yıllardır vura vura adam bırakılmayan kurtlar vadisinin, halâ baş tacı olmasının sebebi abartı değil de nedir ?

 Abartı ; güç sahibi olanların kendi gücünün değişmezliğini sürdürebilmesi için elinde en büyük silah. Biz farkında olmayarak sahip olduğumuz nesneleri veya değerleri abartmaya  devam ettikçe kendi kaosumuzu kendimiz hazırlıyoruz.

  Gelelim siyasete

Aslında muktedir olan siyasiler  yıllardan beri ötekileştirerek  ve saflara ayırarak gücünü muhafaza etmeye çalışırlardı. Fakat yeni yeni keşfedilen ve insanımızın en damarına nüfuz eden bu kişiselleştirme ve abartı duygusu bu iktidara fırın fırın ekmek yedirecek gibi duruyor. Uzun yıllar örselenerek kendini bulmaya çalışan  genç nesil, aidiyet duygusunu nasıl bastıracağını bilemez halde kendilerine ilk yakınlık gösterene kendini emanet etti. Ülke  genelinde  futbol takımlarıyla  oldu,güneydoğuda  da pkk ile. Şimdi ise herkes kendi aidiyet duygusunu siyaset aracılığıyla bastırıyor.Çünkü muhafazakar kesime yapılan haksızlıklar o kadar abartıldı , güneydoğuda eşitlik ve adaletsizlik o kadar abartıldı ki siyaset artık bizim için haksızlıklarla ve abartılarla  savaş biçimine dönüştü.Olması gereken aslında budur ama siyasetteki kaos sanattaki gibi bir üretkenliğe değil  tıkanık bir demokrasi çabasına dönüşecektir.

Sadece gereği kadar tüketenin ,derviş sayılabileceği zamanımızda , abartarak yaşamak,abartarak  tüketmek, abartarak sevmek maalesef bir hastalık derecesine gelmiş durumda.Ve bu hastalık bir virüs gibi etrafımızda dolaşırken sanat ve sanatçılara gün doğuyor , siyasetçilere gerekli malzemeyi sunabiliyor.Ama  etliye sütlüye bulaşmadan korunaklı bir yaşam  çabası içindekilerin ruh sağlığını terapistlere veya kutsal kitaplara danışmadan korumak bir hayli zor görünüyor.

[polatuzcan]

Son günlerde bir şarkı takıldı dilime. Sürekli onu mırıldanır bir haldeyim.bir insanın kendine sorabileceği en zor sorulardan biri belki de. BEN KIMIM?      Ruhu ortalarda dolaşan, kendini hiçbir yere ait hissetmeyen onca insan varken; bu şarkı hiç olmadığım kadar kendimi sorgulamama neden oldu son zamanlarda. Kendini, ne yaşadığı şehrin aşina olduğu sokaklarına, ne havaya, ne bu anlamsız kalabalığa, ne de bize rol model olarak aşılanmış, şarkıcılara artistlere, politikacılara ait hissetmeyen, kaç insan vardır kim bilir?                                                             I        Bundan senelerce evvel babalarımızın bıraktıkları bıyıklara bakarak onların hangi ideolojiye sahip oldukları bilinirdi. Sağcı mısın, solcu musun yoksa muhafazakâr mı?Bizi ötekileştirecek onca şey varken hiçbirimiz farklı bulmazdık birbirimizi. Çarşıdaki Yahudi Yaşar amcaya kızmazdık pahalı ayakkabı sattı diye. Adadan misafirliğe gelen Rum teyzemiz en güzel salkımlardan koparıp verirdi üzümlerini. Kilise meydanı en sevdiğimiz oyun alanıydı Çanakkale sokaklarının. Ve hiçbir çocuk, hiç bir büyük sormazdı ben kimim diye, çok da önemi yoktu kim olduğun.                                                             I     Şimdi ise, babalarımızın kimisi hayatta değil, kimisinin de sakalı bıyığı önemsenmiyor artık. Devir bizim devrimiz. Devir her fikri, her duyguyu değil cümlelerden, kullanılan kelimelerden anlama devri. Belki de bulamadığımız en zor sorunun cevabını veriyorlar bize. Bize sormadan.İmanın hemen anlaşılıveriyor bir kelimeyle. Başörtüsü dersen örtünmeyi helal bulan bir mümin,türban dersen: elden gittiğini zannettiğin laikliğin bir savunucususundur.Ak parti dersen yandaşı, A-KE-PE dersen karşıtısın. Verdiğimiz selâmın kimliğimizi ele verir olduğu bir yer olduk fark etmeden.Fark ettirilmeden. Merhaba dersen ayrı, selamünaleyküm dersen ayrı kimliksin şimdilerde.Kimse soramaz artık ben kimim diye. Sana yaftalanan kişi olmak zorundasın. Sana biçtikleri model dışında var olman ancak seni ayarı olmayan bir kimliğe sürükler durmadan. İtiraz hakkınız hükümsüzdür. Şimdi sorarım sizeKimiz biz?Ortadoğuda acımasızca katledilen çocuklar, kadınlar ,bombalanan hastaneler ,okullar varken,televizyon ekranına kilitlenmiş dizi ve yarışma avcılarımı,komşusunun aç olduğunu bile bile obezleşen ve rahatça uyuyanlardan mıbir çuval kömüre yenik düşenlerden mi ,eleştirmeyen,okumayan , bilime sanata ilgi duymayan magazin düşkünlerinden mi?Sorarım size kimiz biz?  Onurlu bir biçimde insanlığını  ortaya koyanlardan olmak ne kadar uzaklıkta bize?