#kimimben

[susmuyorlar]

Yaklaşık bir aydır paylaşım yapmiyorum buralarda, nasıl mıyım? Soran yok, merakta etmiyorsunuz. Ah, evet biliyorum. Bu paylaşımı görmeyeceksiniz bile. Bura günlüğümden bile gizli, kimse beni fark etmiyor. Ama şunu söylemeliyim ki. Çok kötüyüm, ölüyorum. Evet, evet tam tanımı bu. Ben ölüyorum, kimse fark etmiyor. Ne yapmalıyım? Cevap yok, çünkü kimse bunu görmedi nerdeyse. Gören bir kişide zırvaladı geçti der artık. Fark edilmek için intihar etmek mi gerekiyor? Ne ara bu konulara geldim bilmiyorum ama, şuan beynimin ortasında bir bomba var. Dünyayı yerinden oynatmaya yetecek kadar. Kimim ben? Neden yaratıldım? Tanrı cidden varsa benim buralarda sürünme sebebim ne? Sadece Dünya'daki nüfus oranını yükseltmek mi? Ya da bir çocuk doğramak mı? Birinin evlendiği kız olmak mı? Aynı sırada uzağı göremiyen arkadaşıma tahtadaki şeyleri fasıldamak mı? Kaldırım taşını yıpratmak mı? Ürünün giydiğim bir markanın kar oranını 10 15 lira yükseltmek mi? Deli sorular.. Neyse siktir et, can sıkıntısından dolayı insanların benim zamanımı harcamalarından sıkıldım. Ne biliyor musun? Hepimiz ölelim! Çünkü ancak o zaman eşit olacağız. Çünkü ben en alt seviyede olup halk kısmının bir görevi olmayan kısımda olmaktan sıkıldım. ÖLMELİYİZ!

[gecedekaybolankz-blog]

Hissettiğim tek şey boşluk hissi. Ne mutsuzum diyebilirim ne de mutluyum, hiçbir şey değilim.

[korsankalem]

Kimim ben? Hangi yüz bana ait? Hangi evde mutluyum? Ya da ait olduğum bir ev var mı? Bahçesinde koşturduğum, güneşiyle yoğrulduğum yer nerede? Kimsin sen? Hangi yüz sana ait? Be acılar biriktirdin yüreğinde??

[m4sterchi3f-blog]

Öhöm Öhöm

Ben kimim ? 

Eyüphan Kaygusuz. Ve buda (yani sanırım) benim tumblr ım. Açık sözlü olmak gerekirse canım sıkıldığı için kaydoldum. Canım çok sıkılıyor bu aralar ama olsun. Tabii ki taliplerimi bekliyorum saçmalamayın .s

[2011denberi]

seni tanımak istiyorum. gerçek bir tanıma ama, insanlar hakkındaki genel yargıların, hayata bakış açın, okuduğun kitaplardan, izlediğin filmlerden ne çıkardığın, bir arkadaşla hoş sohbetinde çay mı kahve mi tercih ettiğin, herhangi özel bir gün için planların, süprizleri sevip sevmediğin, planlı mı yoksa spontene mi yaşamak istediğin, önümüzdeki bilinmez saniyeler için umutların.... aramızda hayli mesafe var. ama bu blog sayfasında sanki evimde, yanlız başıma kendimi dinler gibi hissediyorum.

Cody ben, Cody Mehmet.Hayatın aslında kısa bir şarkıdan ibaret olduğunu düşünen biriyim. Sözsüz başlayan hikayemiz, yine notalarla sessiz bir biçimde son buluyor. İçe dönük bir insanım. Kalabalık yerlerden hoşlanmam, kendimi rahat hissedemem. Okuduğum kitapları ve izlediğim filmleri tekrar tekrar okumayı ve izlemeyi severim. Hikayelerin nasıl sonlanacağını ve olayların nasıl ilerlediğini bilmek güven veriyor bana. Ve sanırım, bu yönüm beni yeni şeylere başlamaktan alıkoyan. Kahve insanı değilim, aksine çayın deminde ararım samimiyeti. Kahve hayatı hızlı yaşamak isteyen, stresli ve yüzeysel gören insanların içeceği olarak görünür gözüme. Oysa çay, zamanı yavaşlatır, bakmayı değil, daha net görmeyi sağlar. Kedi insanıyım. Bir kedim var. Tüm günün yorgunluğu sonunda yatağa yattığımda yanıma gelip, yatıp, hırıldamaya başladığında tüm yorgunluğum yok oluyor. Fairy light ve mumlara bayılırım. Odamda ışığı çok az kullanırım. Mum ışığında ya da küçük fairy light ışıklarında otururum çoğu zaman. Rüzgarlı havalar en sevdiğim havalardır. Günün en sevdiğim saati, kırmızının tüm tonlarını barındıran, güneşin yavaş yavaş kaybolmaya başladığı andır. Bu ikisi birleştiği zaman çok farklı duygular içerisine girerim. Denizi çok severim ve sanırım deniz olmayan bir yerde oturamam gibi geliyor. Maviliğine aşığım onun. Gökyüzüne de öyle, ama mavi olan değil, gece gökyüzüne bayılırım. Uzay ve derinlikleri beni her zaman heyecanlandırır. Kocaman evrende ne kadar da küçük olduğumuzu düşündüğümde, keşfedilmeyi bekleyen onlarca yer olduğunu düşünürüm ve hayal kurarak giderim oralara. Kütüphanelere bayılırım. Kimi zaman sabah sekiz akşam dokuz tüm gün kütüphanede geçirdiğim günler olmuştur. Kitapları karıştırmayı, önceden üzerilerine alınan notlar, aralarına bırakılan kağıt parçalarını okumayı severim. Bazen bir kitabı kütüphaneden eve getirir, okumaz ve sadece benden önce kimler aldı, başka hangi evlere girdi bu kitap diye düşünürüm. İleride bir yönetmen olmayı istiyorum. Dünyayı benim gördüğüm pencereden en iyi böyle anlatabileceğimi düşünüyorum çünkü.

Sanırım şimdilik bunlar yeter :) Sıradan bir insanım anlayacağın üzere. Yaşıyorum, bir gün silineceğimi bilerek yeryüzünden. 

[polatuzcan]

Son günlerde bir şarkı takıldı dilime. Sürekli onu mırıldanır bir haldeyim.bir insanın kendine sorabileceği en zor sorulardan biri belki de. BEN KIMIM?      Ruhu ortalarda dolaşan, kendini hiçbir yere ait hissetmeyen onca insan varken; bu şarkı hiç olmadığım kadar kendimi sorgulamama neden oldu son zamanlarda. Kendini, ne yaşadığı şehrin aşina olduğu sokaklarına, ne havaya, ne bu anlamsız kalabalığa, ne de bize rol model olarak aşılanmış, şarkıcılara artistlere, politikacılara ait hissetmeyen, kaç insan vardır kim bilir?                                                             I        Bundan senelerce evvel babalarımızın bıraktıkları bıyıklara bakarak onların hangi ideolojiye sahip oldukları bilinirdi. Sağcı mısın, solcu musun yoksa muhafazakâr mı?Bizi ötekileştirecek onca şey varken hiçbirimiz farklı bulmazdık birbirimizi. Çarşıdaki Yahudi Yaşar amcaya kızmazdık pahalı ayakkabı sattı diye. Adadan misafirliğe gelen Rum teyzemiz en güzel salkımlardan koparıp verirdi üzümlerini. Kilise meydanı en sevdiğimiz oyun alanıydı Çanakkale sokaklarının. Ve hiçbir çocuk, hiç bir büyük sormazdı ben kimim diye, çok da önemi yoktu kim olduğun.                                                             I     Şimdi ise, babalarımızın kimisi hayatta değil, kimisinin de sakalı bıyığı önemsenmiyor artık. Devir bizim devrimiz. Devir her fikri, her duyguyu değil cümlelerden, kullanılan kelimelerden anlama devri. Belki de bulamadığımız en zor sorunun cevabını veriyorlar bize. Bize sormadan.İmanın hemen anlaşılıveriyor bir kelimeyle. Başörtüsü dersen örtünmeyi helal bulan bir mümin,türban dersen: elden gittiğini zannettiğin laikliğin bir savunucususundur.Ak parti dersen yandaşı, A-KE-PE dersen karşıtısın. Verdiğimiz selâmın kimliğimizi ele verir olduğu bir yer olduk fark etmeden.Fark ettirilmeden. Merhaba dersen ayrı, selamünaleyküm dersen ayrı kimliksin şimdilerde.Kimse soramaz artık ben kimim diye. Sana yaftalanan kişi olmak zorundasın. Sana biçtikleri model dışında var olman ancak seni ayarı olmayan bir kimliğe sürükler durmadan. İtiraz hakkınız hükümsüzdür. Şimdi sorarım sizeKimiz biz?Ortadoğuda acımasızca katledilen çocuklar, kadınlar ,bombalanan hastaneler ,okullar varken,televizyon ekranına kilitlenmiş dizi ve yarışma avcılarımı,komşusunun aç olduğunu bile bile obezleşen ve rahatça uyuyanlardan mıbir çuval kömüre yenik düşenlerden mi ,eleştirmeyen,okumayan , bilime sanata ilgi duymayan magazin düşkünlerinden mi?Sorarım size kimiz biz?  Onurlu bir biçimde insanlığını  ortaya koyanlardan olmak ne kadar uzaklıkta bize?