#pootjebaden

[gemeenteettenleur]

Weekend! Geniet er van, net als Lotje. Veel plezier. #ettenleur #gemeenteettenleur #weekend #genieten #enjoy #pootjebaden #zomer #summer #mooibrabant #mooiettenleur2018 Bedankt voor de mooie foto @marcvanderpol

[flaniereninberlin]

Gentrifizierung  (Weißensee)

Buiten de ring is een andere wereld. Aan de andere kant van de S-bahn, zijn hip Kreuzberg of Neukölln ver weg. Wel vier tramstops verder, in Weißensee, woon ik nu. Een U-bahnverbinding is er nooit gekomen; misschien dat de meeste Berlijners er daarom nog nooit zijn geweest. Toch is de ooit zelfstandige gemeente al in 1920 ingelijfd bij Groß-Berlin. Verschil is dat je hier niet met zestig anderen een appartement bekijkt. Op straat struikel je niet over de posters van hippe dingen die je allemaal moet. En ook zijn er nog altijd veel meer Fleischereien dan galeries. In witte Hollywood-letters bovenop het badgebouw, is ‘Weissensee’ al van ver af te lezen. In de wijk is het park rondom de Weiße See, het stralend middelpunt. Zo helder is het meer, dat er in de zomer heerlijk kan worden gezwommen en gepootjebaad. Tussen de naald- en loofbomen joggen de Berlijners wat af. Mede dankzij deze rijke natuurlijke onderligger, die overal nog opduikt in parken en plantsoenen, is Berlijn zo’n groene stad. Het uitzicht vanaf de met tritonen gesierde brug, gebouwd om de koelinstallatie van een nabijgelegen electriciteitscentrale te verbergen, maakt de rurale idylle compleet.  Afgezien van de drukke verkeersweg de Berliner Allee, ooit de Klement-Gottwald-Allee geheten naar de communistisch leider van Tsjecho-Slowakijke, is het rustig op straat. Zou het in DDR-tijd zo in heel Oost-Berlijn zijn geweest? Niet alleen aan het inwoneraantal van Weißensee, de helft van Friedrichshain is te zien dat het ooit een dorp is geweest. Om aan verstikkende mensenmassa’s van de Berlijnse Mietkasernen te ontkomen, heeft de gemeente al begin twintigste eeuw op de groenste plekken prachtige bakstenen woningcomplexen rondom verstilde binnenplaatsen aangelegd. Onverklaarbare geluiden zijn enkel afkomstig van de Gewerbehoven, de woon-werkplaats avant-la-lettre. Door de gemeente aangelegd om plaats te bieden aan industrie en bedrijvigheid uit Berlijn. Nu zijn het vaak ommuurde rommelhokken, waar je nooit precies weet wat er gebeurt.  Een enkele resterende fabriekspijp, maakt het mysterie compleet. Cultuur gebrouwen wordt er in ieder geval niet. Hier geen hippe Web 4.0 bedrijven, of chique hotels. Metallbau of Bauschlosserei, staat er op de borden geschreven. Berlijns imago ‘arm aber sexy’, straalt er niet bepaald van af. Toch vind je ook hier braakliggende vlaktes, maar is er maar zelden een omgetoverd tot tuin. Ook hier vind je leegstaande gebouwen, zoals het Kinderkrankenhaus, die de belofte tot spannende verkenningstochten herbergen, maar zeker geen raves. Zelfs hebben we een overwoekerde kerk-ruïne; een mini-versie van de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche aan de Kurfürstendamm. Potentie genoeg,  maar de hipheid ontbreekt. Op Weißensee lijkt de creatieve klasse haar stempel nog niet te hebben gedrukt. In plaats daarvan hangen er posters van Bill Wyman. En dat is heerlijk rustig, want ik ben te jong om te weten wie dat is.

Gepubliceerd in Blauwe Kamer